Ερωτήσεις από Αναγνώστας
● Θα είναι ακόμη ατελείς και θα υποφέρουν από την Αδαμιαία αμαρτία εκείνοι που εγείρονται σε ζωή στη γη, εφόσον το εδάφιο Ρωμαίους 6:7 λέγει ότι ένα άτομο που πέθανε «ηλευθερώθη από της αμαρτίας»;—Η.Π.Α.
Το εδάφιο Ρωμαίους 6:7 λέγει: «Διότι ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας.» Αν εξετάσωμε τα συμφραζόμενα βλέπομε ότι ο απόστολος Παύλος μιλούσε για τους κεχρισμένους με το πνεύμα Χριστιανούς που ζούσαν τότε. Ενώ ζούσαν ακόμη, είχαν βαπτισθή στον Χριστό Ιησού και είχαν λάβει την έγκυρη προοπτική της ουρανίου ζωής. Για να χρισθούν με άγιο πνεύμα και να γίνουν δεκτοί ως πνευματικοί υιοί του Θεού, έπρεπε να πεθάνουν ως προς την προτέρα πορεία της ζωής τους ως ατελή πλάσματα, να συγχωρηθούν ο αμαρτίες τους από τον Θεό και ν’ αποδοθή σ’ αυτούς ανθρώπινη τελειότης.
Αλλά με το να κάνη αυτό το σχόλιο σχετικά με τους κεχρισμένους Χριστιανούς, ο Παύλος διαζωγραφίζει μια φυσική και πραγματική εικόνα. Στην ευρεία της εφαρμογή, θα μπορούσε ορθά να λεχθή ότι ένας που πέθανε έχει απαλλαγή από αμαρτία.
Ο θάνατος, όχι η θνήσκουσα κατάστασις η ίδια, είναι η πλήρης ποινή για την αμαρτία. Η Αγία Γραφή λέγει: «Η ποινή της αμαρτίας είναι θάνατος.» (Ρωμ. 6:23) Αυτό σημαίνει ότι όταν ένα άτομο πεθαίνη, το αμαρτωλό του υπόμνημα δεν στέκει εναντίον του. Και αν δεν υπήρχε η θυσία του Ιησού Χριστού και ο σκοπός του Θεού να αναστήση το άτομο, αυτός δεν θα ξαναζούσε ποτέ. Εν τούτοις, θα παράμενε απηλλαγμένος από αμαρτία, εφόσον ο Θεός δεν θα επανεξέταζε επανειλημμένως την περίπτωσι του και δεν θα κατεδίκαζε κατόπιν το άτομο σε άλλες ποινές τιμωρίας για την αμαρτία του.
Αυτό μπορεί να παραβληθή με την κατάστασι ενός ατόμου που εξέτισε μια ποινή φυλακίσεως για κάποια εγκληματική πράξι. Αφού εξέτισε μια φορά τον χρόνο της φυλακίσεώς του δεν ξαναδικάζεται επανειλημμένως και δεν τιμωρείται για το ίδιο αδίκημα.
Τώρα στην περίπτωσι ενός ατόμου που ανασταίνεται από τους νεκρούς σε επίγεια ζωή, το αμαρτωλό υπόμνημα για το οποίο καταδικάσθηκε σε θάνατο δεν στέκει πια εναντίον του. Όπως ένας που αποφυλακίζεται, έτσι και αυτό το άτομο έχει την ευκαιρία να συμμορφωθή με τον νόμο. Εν τούτοις, ο αναστημένος εξακολουθεί να είναι ακόμη το ίδιο άτομο. Ο θάνατός του δεν έφερε καμμιά αλλαγή σ’ αυτόν όσον αφορά την προσωπικότητα και τις αμαρτωλές τάσεις. Με την ανάστασι δεν έγινε ένα τέλειο πλάσμα, ελεύθερο από όλες τις επιδράσεις της αμαρτίας και της ατελείας που κληρονομήθηκαν από τον Αδάμ. Δεν θεωρείται δίκαιος λόγω του θανάτου του. Όπως στην περίπτωσι ενός πρώην καταδίκου, αυτός πρέπει να καταβάλη επιμελή προσπάθεια να μην υποκύψη στις σαρκικές του αδυναμίες. Πρέπει να ξεκινήση, σαν να λέμε, εκεί που σταμάτησε η ζωή του και να επωφεληθή πλήρως από τις προμήθειες του Θεού για αιώνια ζωή στη γη.
Εξαιτίας της ζωής που έζησαν πριν από το θάνατό τους, μερικά άτομα θα έχουν ισχυρότερη ροπή προς την αδικοπραγία απ’ ό,τι άλλοι. Η Γραφή πράγματι λέγει: «Μέλλει να γείνη ανάστασις νεκρών, δικαίων τε και αδίκων.» (Πράξ. 24:15) Εκείνοι, λοιπόν, που είναι άδικοι στο θάνατό τους θα είναι άδικοι και στην ανάστασί τους σε επίγεια ζωή.
Ενώ λοιπόν απαλλάσσει ένα άτομο από το υπόμνημα της αμαρτίας, ο θάνατος δεν παρέχει αλλαγή σε ό,τι είναι κανείς ως άτομο. Εκείνοι που ανασταίνονται σε ζωή στη γη είναι τα ίδια τα άτομα που πέθαναν, απόγονοι του αμαρτωλού Αδάμ. Είναι ατελή πλάσματα, ακριβώς όπως ήσαν εκείνοι που αναστήθηκαν από τον Ηλία, τον Ελισσαιέ, τον Ιησού Χριστό, τον Πέτρο και τον Παύλο πριν από αιώνες. Ο θάνατος και η ανάστασις ατόμων στο παρελθόν δεν τα μεταμόρφωσε σε τέλεια άτομα που να μπορούν να ζουν για πάντα. Έτσι κι εκείνοι που ανασταίνονται στη γη στη Νέα Τάξι, προστατεύονται από τον θάνατο μόνον αν επωφεληθούν από τις απολυτρωτικές προμήθειες της θυσίας του Ιησού.
Στο Γραφικό βιβλίο της Αποκαλύψεως, η προμήθεια του Θεού για ζωή, περιλαμβανομένης και της απολυτρωτικής διευθετήσεως, περιγράφεται συμβολικά ως ένας ποταμός ύδατος ζωής, (Αποκάλ. 22:1, 2) Η ‘πόσις,’ λοιπόν, απ’ αυτόν τον «ποταμό» ελευθερώνει βαθμιαίως τους αναστημένους απ’ όλες τις αμαρτωλές τάσεις και γίνονται τέλεια πλάσματα.
Ο Ιεχωβά Θεός δεν θεωρεί ότι αυτοί έχουν έλθει σε ζωή στην πλήρη τους έννοια παρά μόνον όταν γίνωνται τέλεια πλάσματα. Γι’ αυτό το λόγο είναι φανερό ότι η Γραφή λέγει ότι «δεν ανέζησαν εωσού πληρωθώσι τα χίλια έτη» της κυριαρχίας της Βασιλείας του Χριστού, στη διάρκεια της οποίας τα οφέλη της απολυτρωτικής θυσίας θα εφαρμοσθούν στο ανθρώπινο γένος.—Αποκάλ. 20:5.
● Μήπως το εδάφιο Ματθαίος 27:52, 53 εννοεί ότι την ώρα του θανάτου του Ιησού αναστήθηκαν μερικά άτομα από τους τάφους;
Πολλοί σχολιασταί της Βίβλου πιστεύουν ότι αυτή ακριβώς είναι η σημασία αυτών των εδαφίων. Εν τούτοις, ο λόγιοι παραδέχονται ότι είναι πολύ δύσκολο να αποδοθή η κατάλληλη έννοια και η μετάφρασις αυτών των εδαφίων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν λόγοι για να πιστέψωμε ότι αυτά τα εδάφια σημαίνουν ότι όταν πέθανε ο Ιησούς, ένας σεισμός που συνώδευσε αυτό το γεγονός άνοιξε τους τάφους που ήσαν κοντά στην Ιερουσαλήμ κι έτσι τα πτώματα εξετέθησαν σε κοινή θέα. Το εδάφιο Ματθαίος 27:52, 53 λέγει ότι «και τα μνημεία ηνοίχθησαν και πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων ηγέρθησαν, και εξελθόντες εκ των μνημείων μετά την ανάστασιν αυτού εισήλθον εις την αγίαν πόλιν και ενεφανίσθησαν εις πολλούς.»
Αλλ’ αν πράγματι συνέβη μια ανάστασις την ώρα του θανάτου του Ιησού, καθώς ισχυρίζονται πολλές μεταφράσεις, δεν θα έπρεπε ο αναστημένοι να περιμένουν στους τάφους των μέχρις ότου αναστηθή ο Ιησούς, δηλαδή μετά τρεις μέρες, και κατόπιν να βγουν από τους τάφους των; Γιατί ήταν ανάγκη να αναστήση ο Θεός αυτούς τους «αγίους» εκείνη την ώρα, αφού ο Ιησούς επρόκειτο να είναι ο «πρωτότοκος εκ των νεκρών»; (Κολ. 1:18· 1 Κορ. 15:20) Εξ άλλου στη διάρκεια της μελλοντικής παρουσίας του Χριστού επρόκειτο οι κεχρισμένοι Χριστιανοί ή «άγιοι» να συμμετάσχουν στην πρώτη ανάστασι.—1 Θεσσ. 3:13· 4:14-17· Αποκάλ. 20:5, 6.
Παρατηρήστε ότι, αν το πάρωμε κατά γράμμα, η αφήγησις δεν λέγει ότι τα «σώματα» επανήλθαν σε ζωή. Λέγει απλώς ότι ηγέρθησαν ή ‘πετάχτηκαν’ έξω από τα μνημεία λόγω του σεισμού. Ένα παρόμοιο γεγονός συνέβη το έτος 1962 στην πόλι Σόνσον της Κολομβίας. Η εφημερίς Ελ Τιέμπο (31 Ιουλίου 1962) ανέφερε: «Διακόσια πτώματα του νεκροταφείου της πόλεως πετάχτηκαν έξω από τους τάφους των λόγω του βιαίου σεισμού.» Άτομα, που πέρασαν εκεί κοντά ή μέσα από το νεκροταφείο είδαν τα πτώματα και το αποτέλεσμα ήταν πολλοί κάτοικοι του Σόνσον να πάνε εκεί και να ξαναθάψουν τους νεκρούς των.
Χωρίς να διαστρεβλώση την Ελληνική γραμματική, ένας μεταφραστής μπορεί ν’ αποδώση το εδάφιο Ματθαίος 27:52, 53 μ’ ένα τρόπο που να δείχνη ότι κάτι παρόμοιο συνέβη στον θάνατο του Ιησού σαν συνέπεια του σεισμού. Έτσι η μετάφρασις του Ιωνάθαν Γκραίμπερ (1937) αποδίδει αυτά τα εδάφια ως εξής: «Και τα μνημεία ανοίχθηκαν και πολλά θαμμένα σώματα εγέρθηκαν. Σ’ αυτή τη στάσι επρόβαλαν από τάφους και πολλοί που περνούσαν από εκείνο τον τόπο επιστρέφοντας στην πόλι, τα έβλεπαν.»—Παράβαλε με τη Μετάφρασι Νέου Κόσμου.
Το σχίσιμο τον καταπετάσματος του ναού που εχώριζε τα Άγια από τα Άγια των Αγίων, καθώς και ο βίαιος σεισμός ο οποίος έγινε αιτία να εκτεθούν πτώματα σε κοινή θέα και να τα δουν αργότερα ο ταξιδιώται που μετέφεραν αυτή την είδησι στην Ιερουσαλήμ, εχρησίμευσαν σαν μια πρόσθετη απόδειξις για το ότι ο Ιησούς δεν ήταν ένας απλός εγκληματίας που εξετελέσθη λόγω κάποιας αδικοπραγίας. Ήταν ο Μεσσίας και ο μόνος που μπορούσε να γίνη ο ‘πρωτότοκος’ από τους νεκρούς με την προοπτική της ουρανίου ζωής.