Θέτοντας τα Βιβλικά Γεγονότα σε Τάξι

Η ΒΙΒΛΟΣ, εξαιρουμένων των πληροφοριών για τη δημιουργία, καλύπτει περίπου 4.000 χρόνια ανθρώπινης ιστορίας. Εφόσον καλύπτεται τόσος πολύς χρόνος, πώς μπορεί ένας άνθρωπος να τακτοποιήση κατάλληλα τα εξιστορούμενα γεγονότα; Προσπαθήστε να συνδέσετε τα διαφορά συμβάντα με τα μεγάλα γεγονότα, όπως είναι η δημιουργία του Αδάμ, ο Κατακλυσμός, η Απελευθέρωσις του Ισραήλ από την Αίγυπτο και η ζωή του Χριστού.

Η Βιβλική χρονολογία τοποθετεί τη δημιουργία του Αδάμ στο έτος 4.026 π.Χ. Από τότε ως τον κατακλυσμό, που έγινε στο έτος 2.370 π.Χ., έζησαν τρεις εξέχοντες άνδρες της πίστεως, ο Άβελ, ο Ενώχ και ο Νώε. Ο Άβελ, επειδή ήταν δίκαιος, θανατώθηκε από τον αδελφό του τον Κάιν, πρώτο γιο του Αδάμ. (1 Ιωάν. 3:12) Ο Ενώχ, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Αδάμ για 308 χρόνια, επροφήτευσε για την ερχόμενη κρίσι του Θεού εναντίον όλων των ασεβών. Ο δισέγγονός του ο Νώε γεννήθηκε περίπου 126 χρόνια μετά τον θάνατο του Αδάμ.—Γεν. 5:3-29· Ιουδ. 14, 15.

Στον καιρό του Νώε πολλοί άγγελοι εγκατέλειψαν το κατοικητήριό τους στους ουρανούς, υλοποιήθηκαν, έζησαν ως άνδρες με συζύγους και απέκτησαν μιγάδες απογόνους, τους Νεφιλείμ. (Γεν. 6:1-4· 1 Πέτρ. 3:19, 20· Ιούδ. 6) Στο εξακοσιοστό έτος της ζωής του Νώε, ο κατακλυσμός ετερμάτισε τον ασεβή κόσμο. Ενώ τα ύδατα εκάλυπταν τη γη, ο Νώε, η σύζυγός του, οι τρεις γιοι του (Σήμ, Χάμ, και Ιάφεθ) και οι τρεις γυναίκες των ήσαν ασφαλείς μέσα στην κιβωτό που είχε κατασκευασθή με τις οδηγίες του Θεού.—Γεν. 7:11, 17-21.

Λίγον καιρό μετά τον κατακλυσμό ο εγγονός του Χάμ, ο Νεβρώδ, άρχισε να στασιάζη εναντίον του Θεού. Ο Νεβρώδ έγινε ο πρώτος βασιλεύς και προφανώς αυτός υπεκίνησε την οικοδομή της Βαβυλώνος και του Πύργου της. Ο Ιεχωβά Θεός εματαίωσε τα σχέδια του Νεβρώδ συγχέοντας τη γλώσσα των οικοδόμων της Βαβέλ. (Γεν. 10:8-10· 11:1-4) Αυτό έγινε στις ημέρες του Φαλέγ, κάποτε μεταξύ των ετών 2.269 π.Χ. και 2.030 π.Χ. (Γεν. 10:25) Ο Νώε ζούσε ακόμη, διότι έζησε 350 χρόνια μετά τον κατακλυσμό.—Γεν. 9:28.

Εβδομήντα επτά περίπου χρόνια μετά τον θάνατον του Νώε, ο Αβραάμ, σε ηλικία 75 ετών, μπήκε στη Χαναάν, τη γη που υποσχέθηκε ο Ιεχωβά Θεός να δώση στους απογόνους του Αβραάμ. (Γεν. 12:4-7) Τότε, στο έτος 1943 π.Χ., άρχισε να ισχύη η διαθήκη της επαγγελίας του Ιεχωβά προς τον Αβραάμ.

Ο Αβραάμ σε ηλικία εκατό ετών απέκτησε τον Ισαάκ από την αγαπητή του σύζυγο Σάρρα. (Γεν. 21:5) Δέκα περίπου χρόνια μετά τον θάνατο του Σήμ, γιου του Νώε, ο Ισαάκ, σε ηλικία εξήντα ετών, απέκτησε δύο δίδυμα αγόρια, τον Ησαύ και τον Ιακώβ. (Γεν. 11:10, 11· 25:26) Ο Ιακώβ απέκτησε δώδεκα γιους. Ένας απ’ αυτούς, ο Ιωσήφ, κάτω από ασυνήθεις περιστάσεις, έγινε διαχειριστής τροφίμων στην Αίγυπτο. Λόγω της πείνας που έγινε στη γη Χαναάν, όλος ο οίκος του Ιακώβ μετανάστευσε στην Αίγυπτο. Τελικά, οι απόγονοι του Ιακώβ, οι Ισραηλίτες, υποδουλώθηκαν αλλά ο Ιεχωβά Θεός, μέσω του Μωυσέως, τους εξήγαγε από την Αίγυπτο και τους ωδήγησε στο όρος Σινά, όπου έλαβαν τη διαθήκη του Νόμου 430 χρόνια μετά την ειδική διαθήκη που είχε γίνει με τον προπάτορά τους Αβραάμ.—Γεν. 45:26· 47:1, 2· Έξοδ. 1:8-11· 13:19-21· 19:1· Γαλ. 3:17.

ΟΙ Ισραηλίτες, αφού περιπλανήθηκαν στην έρημο σαράντα χρόνια, μπήκαν στη Χαναάν με την ηγεσία του Ιησού του Ναυή στο 1473 π.Χ. (Δευτ. 29:5· 31:1-3· Ιησ. Ναυή 5:6, 7) Η μεγαλύτερη κατάκτησις της γης διήρκεσε περίπου έξη χρόνια. (Ιησ. Ναυή 14:10-12) Επί 350 χρόνια περίπου από τότε, κριταί που εκλέγονταν από τον Θεό διαχειρίζονταν τις υποθέσεις του Ισραήλ. Στη διάρκεια της ζωής του Σαμουήλ, του τελευταίου απ’ αυτούς τους κριτάς, άρχισε να βασιλεύη ο Σαούλ της φυλής Βενιαμίν. Στο τέλος της τεσσαρακονταετούς βασιλείας του, άρχισε να βασιλεύη ο Δαβίδ στη Χεβρών στη φυλή του Ιούδα, ενώ ο γιος του Σαούλ Ις-βοσθέ εβασίλευε από τη Μαχαναΐμ στο υπόλοιπο του Ισραήλ. (2 Σαμ. 6:2, 3, 8-10· Πράξ. 13:20-22) Επτάμισυ χρόνια αφ’ ότου ο Δαβίδ άρχισε να βασιλεύη στον Ιούδα, έγινε βασιλεύς ολοκλήρου του Ισραήλ. Το σύνολο των ετών της βασιλείας του ήσαν σαράντα χρόνια. Ο γιος του Δαβίδ Σολομών τον διαδέχθηκε και εβασίλευσε ομοίως σαράντα χρόνια.—2 Σαμ. 2:11· 1 Βασ. 2:11· 11:42.

Στη διάρκεια της βασιλείας του γιου του Σολομώντος Ροβοάμ, στο 997 π.Χ., δέκα φυλές εστασίασαν και ανεκήρυξαν τον Ιεροβοάμ βασιλέα τους. Εν τούτοις, οι φυλές Βενιαμίν και Ιούδα καθώς και οι Λευίτες, έμειναν με τον βασιλικό οίκο του Δαβίδ. Το δεκάφυλο βασίλειο έκαμε ένα κακό ξεκίνημα όταν ο βασιλεύς Ιεροβοάμ εισήγαγε τη λατρεία των μόσχων. Σε όλα τα χρόνια που πέρασαν ως τη συντριβή του δεκάφυλου βασιλείου από τους Ασσυρίους στο 740 π.Χ. αυτή η πτώσις στην ειδωλολατρεία εξακολούθησε να παραμένη. (1 Βασ. 12:16-24, 28-30· 2 Βασ. 17:1-6) Ύστερα από 138 χρόνια περίπου, το έτος 607 π.Χ., οι Βαβυλώνιοι κατέκτησαν το δίφυλο βασίλειο.—2 Βασ. 25:1-9.

Το 537 π.Χ. μετά την εβδομηκονταετή Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, ένα υπόλοιπο Ιουδαίων επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ για ν’ ανοικοδομήση τον ναό. Αλλά μόνον το 455 π.Χ. κάτω από τη διεύθυνσι του Νεεμία ανοικοδομήθηκε το τείχος της Ιερουσαλήμ. Η συγγραφή των Εβραϊκών Γραφών τερματίσθηκε μετά το έτος 443 π.Χ., όταν ο προφήτης Μαλαχίας ανέλαβε να γράψη την προφητεία του. Αυτή η προφητεία ετόνισε την έλευσι του αγγελιοφόρου του Θεού για την προετοιμασία ενός λαού για τον ‘άγγελο της διαθήκης’ τον Μεσσία.—Μαλαχ. 3:1.

Με την αναγγελία των γεννήσεων και των δυο αγγελιοφόρων, οι Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές αναλαμβάνουν το νήμα της ιερής ιστορίας. Την άνοιξι του έτους 2 π.Χ. γεννήθηκε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, πρόδρομος του Μεσσίου ή Χριστού. Ύστερα από έξη μήνες η Μαρία γέννησε τον προειπωμένο Χριστό, τον Ιησού. Η επίγεια διακονία του Ιησού, διαρκείας τριάμισυ ετών, εκτείνεται από το φθινόπωρο του 29 μ.Χ. και τελειώνει με τον θάνατό του την άνοιξι του 33 μ.Χ. Μετά την ανάστασι και την ανάληψί του στον ουρανό, οι μαθηταί του εξακολούθησαν το έργον που αυτός είχε αρχίσει. Τελικά, το έτος 98 περίπου μ.Χ., ο τελευταίος επιζών απόστολος Ιωάννης τελείωσε τη Βιβλική συγγραφή. Εκείνο το έτος πιθανώς έγραψε την πρώτη, δεύτερη και τρίτη επιστολή του Ιωάννου καθώς και την αφήγησι του ευαγγελίου του. Σχεδόν πριν από δύο χρόνια έγραψε το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Τα ανωτέρω δείχνουν πώς μπορεί κανείς να τακτοποιήση τα Βιβλικά γεγονότα. Καθώς διαβάζετε τη Γραφή, προσπαθήστε να καθορίσετε τη χρονική σχέσι ενός γεγονότος μ’ ένα άλλο. Αυτό μπορεί να κάμη την ιστορία των Αγίων Γραφών να έχη πιο μεγάλη σημασία.