Ερωτήσεις από Αναγνώστας
● Υπάρχει πραγματική αντίρρησις για έναν μάρτυρα του Ιεχωβά να πηγαίνη «ραντεβού» με ένα άτομο που δεν είναι Μάρτυς αλλά σέβεται τις Χριστιανικές πεποιθήσεις;—Η.Π.Α.
Η Αγία Γραφή δεν δίνει σχόλια για τα «ραντεβού,» που είναι μια κοινή συνήθεια σήμερα, αλλά περιέχει καθοδηγητικές αρχές.
Οι αφιερωμένοι Χριστιανοί δεν θεωρούν τα «ραντεβού» απλώς σαν ψυχαγωγία. Αντιθέτως, τα βλέπουν σαν μια μορφή ερωτοτροπίας, ένα σοβαρό βήμα προς τον γάμο. Όσον αφορά τον γάμο, οι Γραφές ενθαρρύνουν την εκλογή ενός συντρόφου που είναι «εν Κυρίω,» που είναι ένα άτομο πιστό και όχι απλώς να ‘σέβεται τις πεποιθήσεις των άλλων.’ (1 Κορ. 7:39) Επομένως, εκείνος που πηγαίνει «ραντεβού» μ’ έναν άπιστο με τη σκέψι να βρη ένα γαμήλιο σύντροφο ενεργεί αντίθετα στη συμβουλή της Γραφής.
Έπειτα, ενώ μερικοί άπιστοι μπορεί να σέβωνται τις πεποιθήσεις των άλλων, οι ίδιοι δεν ακολουθούν τη συμβουλή του λόγου του Θεού. Επειδή συμβαίνει αυτό, μπορεί να έχουν την τάσι να παίρνουν ωρισμένες ελευθερίες μ’ ένα άτομο του αντιθέτου φύλου. Επειδή δεν είμεθα απρόσβλητοι στις επιθυμίες της σαρκός, ένας Χριστιανός μπορεί να υποκύψη στον πειρασμό όταν βρίσκεται μ’ έναν άπιστο. «Μη πλανάσθε,» προειδοποιεί η Γραφή. «Φθείρουσι τα καλά ήθη αι κακαί συναναστροφαί.»—1 Κορ. 15:33.
Ακόμη και αν αποφεύγεται μια ανήθικη διαγωγή, ένας άπιστος δεν αποτελεί καλή συναναστροφή. Ένα άτομο που δεν είναι ένας αφοσιωμένος λάτρης του Ιεχωβά Θεού δεν μπορεί να είναι μια πηγή πραγματικής ενθαρρύνσεως σ’ εκείνον που είναι λάτρης του. Ένας άπιστος, ενώ φαίνεται ότι είναι ένα ‘καλό άτομο’ και ότι σέβεται τις πεποιθήσεις του πιστού, εν τούτοις δεν εκτιμά τα πνευματικά πράγματα. Επειδή στερείται πνευματικότητος αυτό το άτομο δεν μπορεί να ενισχύση τον πιστό στην απόφασί του να παραμείνη πιστός στον Θεό. Εξ άλλου, εφόσον ο άπιστος πιθανόν να σκέπτεται τον γάμο, θα ενθαρρύνη τον Χριστιανό να μη σεβασθή τη συμβουλή του Θεού να ‘νυμφεύεται μόνον εν Κυρίω.’
Είναι, λοιπόν, φρόνιμο για ένα αφιερωμένο Χριστιανό να ψάχνη για πιθανούς γαμήλιους συντρόφους μόνον ανάμεσα σ’ εκείνους που είναι πιστοί και που έχουν πνευματικότητα.—Παράβαλε Δευτερονόμιον 7:3, 4· Νεεμίας 13:26, 27· Μαλαχίας 2:10-12.
● Ποια είναι η άποψις των μαρτύρων του Ιεχωβά σχετικά με τον γάμο μεταξύ διαφόρων φυλών;—Γαλλία.
Οι μάρτυρες του Ιεχωβά πάντοτε ζητούν να εκφράζουν τη Βιβλική άποψι των πραγμάτων. Η Αγία Γραφή δεν εξετάζει ειδικά τον γάμο μεταξύ των φυλών. Δείχνει όμως πώς ο Ιεχωβά θεός βλέπει την ανθρωπότητα και παρέχει κατευθυντικές αρχές για κείνους που έχουν υπ’ όψι τον γάμο.
Ανωτερότης φυλής δεν διδάσκεται ούτε υπονοείται σε κανένα μέρος της Αγίας Γραφής. Ο Ιεχωβά Θεός δέχεται ως επιδοκιμασμένους δούλους του ανθρώπους απ’ όλες τις φυλές, χωρίς διάκρισι. Η Αγία Γραφή μάς λέγει: «[Ο Θεός] έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ’ όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν.» (Πράξ. 17:26, 27) «Δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός· αλλ’ εν παντί έθνει όστις φοβείται αυτόν και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν.»—Πράξ. 10:34, 35.
Η Αγία Γραφή, λοιπόν, πουθενά δεν υπονοεί ότι οι φυλετικές διαφορές έχουν κάποια σχέσι με την καταλληλότητα του γάμου. Ο απόστολος Παύλος έγραψε τα εξής για τις χήρες αν μπορούσαν να ξαναπαντρεφτούν: «Η γυνή είναι δεδεμένη διά του νόμου εφόσον καιρόν ζη ο ανήρ αυτής· εάν δε ο ανήρ αυτής αποθάνη, είναι ελευθέρα να υπανδρευθή με όντινα θέλει, μόνον να γίνηται τούτο εν Κυρίω.» (1 Κορ. 7:39) Ώστε ο Χριστιανός είναι ελεύθερος να παντρεφθή οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο είναι Γραφικώς και νομικώς ελεύθερο να το πράξη, εφόσον εκείνο το πρόσωπο είναι αληθινά ένα άτομο της ιδίας πίστεως.
Μήπως υπάρχουν λοιπόν και άλλοι παράγοντες που είναι κατάλληλο να εξετασθούν; Ναι, διότι οι Χριστιανοί ζητούν ν’ ασκούν ορθή κρίσι και σύνεσι σε οτιδήποτε κάνουν. Μεταξύ άλλων προτρέπονται να ‘περιπατούν εν φρονήσει προς τους έξω,’ εκείνους που είναι έξω από τη Χριστιανική εκκλησία.—Κολ. 4:5.
Σε πολλά μέρη οι γάμοι μεταξύ των φυλών συνηθίζονται όλο και περισσότερο. Οι άνθρωποι ταξιδεύουν περισσότερο και συχνά βρίσκουν ελκυστικούς τους τρόπους και τα έθιμα των λαών άλλων χωρών. Οι πόλεμοι επίσης έχουν παίξει ένα ρόλο, και πολλοί Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικανοί στρατιώτες νυμφεύθηκαν Ασιάτιδες συζύγους. Υπάρχει λοιπόν μια κάπως πλατειά άποψις από μέρους πολλών ως προς τον γάμο μεταξύ φυλών.
Εν τούτοις, δεν συμμερίζονται όλοι την πλατειά αυτή άποψι, ούτε εκτιμούν όλοι τους Βιβλικούς κανόνας. Πολλές βαθειές προκαταλήψεις παραμένουν στον κόσμο της ανθρωπότητος. Ένας Χριστιανός, που βλέπει τα πράγματα αντικειμενικά, πρέπει ν’ αντιμετωπίζη τη ζωή όπως είναι—όχι όπως επιθυμεί να ήταν.
Σε μερικά μέρη, υπάρχουν και νόμοι ακόμη που ορίζουν ως παρανόμους τους γάμους μεταξύ των φυλών, Όταν συμβαίνη αυτό, οι Χριστιανοί είναι κάτω από τη Γραφικη υποχρέωσι να υπακούουν, διότι οι νόμοι αυτοί δεν καθιστούν αδύνατον για τους Χριστιανούς να λατρεύουν τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία.» (Ιωάν. 4:24· Ρωμ. 13:1) Φυσικά, αν ένας Χριστιανός θα προτιμούσε να μεταβή σ’ ένα τόπο όπου δεν επιβάλλονται τέτοιοι νόμοι, είναι βέβαια ελεύθερος να το κάμη αυτό.
Σε άλλες κοινότητες, τοπικές προκαταλήψεις προκαλούν διάκρισι και αφιλάγαθη μεταχείρισι για κείνους που ανήκουν σε ωρισμένες φυλές της ανθρωπότητος. Αυτές οι προκαταλήψεις δεν καθιστούν εσφαλμένο τον γάμο μεταξύ φυλών. Για τον διακριτικό Χριστιανό, όμως, μπορούν να δώσουν αφορμή για σκέψι ως προς την χρησιμότητα τέτοιου γάμου. Οποιοδήποτε και αν είναι το φυλετικό παρελθόν των συζύγων, ο γάμος αυτός καθ’ εαυτόν απαιτεί πολλή προσαρμογή από μέρους και των δύο ατόμων για να είναι επιτυχής και να φέρη ευτυχία. Η ανθρώπινη ατέλεια κάνει όλους τους γάμους να προξενούν ένα μέτρον ‘θλίψεως στη σάρκα,’ όπως τονίζει με σοφία ο απόστολος Παύλος. (1 Κορ. 7:28) Σε μερικά μέρη, όπου οι φυλετικές προκαταλήψεις είναι ισχυρές, αυτό θα μπορούσε να θέση πρόσθετη έντασι στη συζυγική σχέσι και θα ήταν ειδικά θλιβερό και για τα τέκνα που τυχόν θα γεννηθούν. Ο Χριστιανός λοιπόν πρέπει να εξετάση με περίσκεψι τις πιθανές συνέπειες προτού καλλιεργήση τη δυνατότητα του διαφυλετικού γάμου.
Άτομα διαφορετικών φυλών μπορεί να έχουν πολύ όμοιο παρελθόν, από απόψεως πνευματικής, κοινωνικής και μορφωτικής. Ή το παρελθόν τους μπορεί να είναι πολύ διάφορο. Μερικές φορές οι διάφορες, συνήθειες, όπως τα ήθη και τα έθιμα που προέρχονται από διαφορετικά παρελθόντα, φαίνεται ότι προσθέτουν ενδιαφέρον στη συζυγική ένωσι. Αλλά τα πολύ διαφορετικά παρελθόντα, ακόμη και μεταξύ γαμήλιων συντρόφων της ιδίας φυλής, μπορούν να δώσουν αφορμή και συχνά δίδουν σε προβλήματα που καθιστούν τη συζυγική προσαρμογή πιο δύσκολη ακόμη. Ο Χριστιανός, λαμβάνοντας την απόφασί του, πρέπει επίσης ορθά να σταθμίζη αυτούς τους παράγοντας—για την ευτυχία του άλλου προσώπου καθώς και για τη δική του.
Ο Χριστιανός έχει την υποχρέωσι να κηρύττη τα ευαγγέλιον της Βασιλείας στους άλλους. (Ματθ. 24:14· 28:19, 20) Ως ένα παράγοντα, λοιπόν, πρέπει να λάβη υπ’ όψιν μήπως ο διαφυλετικός γάμος ενδέχεται να δημιουργήση μια σοβαρά δυσμενή επίδρασι στη στάσι των ανθρώπων της κοινότητός του έναντι του έργου του κηρύγματος της Βασιλείας. Τα παραδείγματα του Χριστού Ιησού και των αποστόλων του δείχνουν ότι αυτοί ήσαν διατεθειμένοι να απέχουν από πράγματα στα οποία είχαν δικαίωμα, όταν αυτά τα πράγματα θα εμπόδιζαν τα άτομα να δεχθούν την αλήθεια του Λόγου του Θεού.—Ρωμ. 15:3· 1 Κορ. 10:32, 33.
Εν τούτοις, κάθε Χριστιανός, αφού σταθμίση με περίσκεψι όλους αυτούς τους παράγοντας, πρέπει να λάβη μόνος του την απόφασι—με αγαθή συνείδηση και υποκινούμενος από αγάπη για τον Θεό και για τον πλησίον του.