Ο Βυθός των Ωκεανών

● Ο βυθός των ωκεανών, αντί να είναι μια συνεχής επίπεδη επιφάνεια, παραβάλλεται από τους ωκεανογράφους με την επιφάνεια της σελήνης. Πολλοί ωκεανοί χωρίζονται με συστήματα ορέων. Εκεί ο Δημιουργός έκρυψε όρη που είναι ψηλότερα από το όρος Έβερεστ της Ασίας.

Υπάρχουν, επίσης, μακρόστενες κοιλάδες ή «τάφροι» στον πυθμένα των ωκεανών. Το Τσάλλιντζερ Ντηπ, στην Τάφρο της Μαριάνας του Ειρηνικού ωκεανού, είναι το βαθύτερο γνωστό μέρος όλων των ωκεανών. Είναι τόσο βαθύ ώστε αν μπορούσε να μπη μέσα το Όρος Έβερεστ, θα χρειαζόταν περισσότερο από ένα μίλι νερό για να σκεπάση το Όρος!

Όταν κολυμπά κανείς σε παραλία του ωκεανού μπορεί να νομίζη ότι ολόκληρος ο βυθός του ωκεανού σκεπάζεται από φύκια. Αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Η ανάπτυξις των φυκιών που είναι στο βυθό της θάλασσας είναι περιωρισμένη, διότι τα φύκια χρειάζονται φυσικό ηλιακό φως για να κάνουν τη βασική λειτουργία της φωτοσυνθέσεως. Γι’ αυτό αναπτύσσονται μόνον κατά μήκος των στενών περιοχών των ωκεανών που είναι κοντά στην ακτή. Είναι μια από τις ζωντανές μορφές που βρίσκονται στο βυθό του ωκεανού.