Τι Είναι η Ψυχή Σας;

ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι πιστεύουν ότι ο άνθρωπος έχει μια ψυχή η οποία είναι χωριστή και διακεκριμένη από το σώμα. Αυτή η ψυχή υποτίθεται ότι εγκαταλείπει το σώμα στο θάνατο. Ανάλογα με το αν ένα άτομο έζησε μια καλή ζωή ή όχι, η ψυχή του λέγουν ότι πηγαίνει στον άδη και υποφέρει βάσανα ή στον ουρανό και απολαμβάνει αιώνια ευτυχία με τον Θεό.

Η πίστις σ’ ένα πύρινο άδη φαίνεται έτσι ότι στηρίζεται στη διδασκαλία ότι ο άνθρωπος έχει μια ψυχή η οποία επιζή από τον θάνατο του σώματος. Αλλ’ είναι αυτή η διδασκαλία σε αρμονία με την Αγία Γραφή;

Το πρώτο βιβλίο των Αγίων Γραφών, η Γένεσις, αποκαλύπτει τη φύσι της ανθρώπινης ψυχής. Το εδάφιο Γένεσις 2:7 περιγράφοντας τη δημιουργία του πρώτου ανθρώπου λέγει: «Και έπλασε Ιεχωβά ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ της γης· και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν [Εβραϊστί νέφες].» Σημειώστε ότι η Γραφή δεν λέγει ότι ο άνθρωπος έλαβε ψυχή, αλλά ότι ο άνθρωπος έγινε ψυχή ζώσα.

Ο απόστολος Παύλος στη θεόπνευστη επιστολή του προς Κορινθίους, τονίζει ότι η Χριστιανική διδασκαλία περί ψυχής δεν διέφερε απ’ αυτά που εκτίθενται στη Γένεσι. Παρέθεσε το εδάφιον Γένεσις 2:7 λέγοντας: «Ούτως είναι και γεγραμμένον, Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ ‘έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν.’» (1 Κορ. 15:45) Εφόσον ο Παύλος χρησιμοποίησε την Ελληνική λέξι ψυχή, αυτό αποδεικνύει ότι όπως και η Εβραϊκή λέξις νέφες, η λέξις ψυχή μπορεί να προσδιορίση τον ίδιο τον άνθρωπο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι πολλοί Βιβλικοί λόγιοι του εικοστού αιώνος, Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι και Ιουδαίοι, ανεγνώρισαν δημοσία ότι ο ίδιος ο άνθρωπος είναι μια ψυχή. Διαβάζομε:

«Το περίφημο εδάφιο της Γενέσεως (2:7) δεν λέγει, όπως συχνά υποτίθεται, ότι ο άνθρωπος συνίσταται από σώμα και ψυχή· λέγει ότι ο Γιαχβέ διεμόρφωσε τον άνθρωπο από χώμα από τη γη και κατόπιν ζωογόνησε τη νεκρή μορφή με ζώσα πνοή την οποίαν ενεφύσησε στους μυκτήρες του, και έτσι ο άνθρωπος έγινε ένα ζωντανό ον, που είναι όλο εκείνο που σημαίνει εδώ η λέξις νέφες (ψυχή).»—Zeitschrift für die alttestamentiche Wissenschaft, Τόμος 41.

«Δεν πρέπει να νομίζεται ότι ο άνθρωπος έχει μια ψυχή· είναι μια ψυχή.»—The New Bible Commentary.

«Η ψυχή στην ΠΔ [Παλαιά Διαθήκη] σημαίνει όχι ένα μέρος ανθρώπου, αλλά ολόκληρο τον άνθρωπο—τον άνθρωπο σαν μια ζωντανή ύπαρξι. Ομοίως, στη ΝΔ [Νέα Διαθήκη] σημαίνει ανθρώπινη ζωή: τη ζωή ενός ατόμου, συνειδητού υποκειμένου.»—New Catholic Encyclopedia.

«Στη Νέα Διαθήκη η φράσις ‘να σώση την ψυχήν αυτού’ (Μάρκ. 8:35, Κείμενον), δεν σημαίνει να σώση κάποιο πνευματικό μέρος του ανθρώπου, σε αντίθεσι με το σώμα του (κατά την Πλατωνική έννοια) αλλά ολόκληρο το άτομο με έμφασι στο γεγονός ότι το άτομο είναι ζωντανό, επιθυμεί, αγαπά, θέλει κλπ., εκτός του ότι είναι συγκεκριμένο και φυσικό.»—The New American Bible, “Glossary of Biblical Theology Terms.”

«Η Αγία Γραφή δεν λέγει ότι έχομε ψυχή. ‘Νέφες’ είναι το ίδιο το άτομο, με την ανάγκη του για τροφή, με το αίμα που είναι στις φλέβες του, είναι η ύπαρξίς του.»—Δρ Η. Μ. Ορλίνσκυ του Κολλεγίου Εβραϊκής Ενώσεως, παράθεσις στην εφημερίδα Τάιμς της Νέας Υόρκης, 12 Οκτωβρίου 1962.

Επειδή οι λέξεις των πρωτοτύπων γλωσσών που σημαίνουν ψυχή και νέφες αναφέρονται στον ίδιο άνθρωπο, μπορούμε ν’ αναμένωμε ότι θα βρούμε τις κανονικές σωματικές λειτουργίες ή τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων ν’ αποδίδωνται στην ψυχή ή νέφες. Συμβαίνει αυτό; Είναι η ψυχή σας πραγματικά σεις ο ίδιος; Εξετάστε τα επόμενα:

Μια μελέτη της Βιβλικής χρήσεως αυτών των λέξεων της Εβραϊκής και της Ελληνικής (κείμενον), αποκαλύπτει ότι μια ανθρώπινη ψυχή γεννιέται. (Γεν. 46:18) Μπορεί να φάγη ή να νηστευση. (Λευιτ. 7:20· Ψαλμ. 35:13) Μπορεί να χαίρη ή να λυπάται. (Ψαλμ. 35:9· Ματθ. 26:38) Μπορεί ν’ αγαπήση. (Γεν. 34:3) Μπορεί να ευλογή τους άλλους. (Γεν. 27:4) Μπορεί ν’ ακούη. (Πράξ. 3:23) Η ψυχή μπορεί ν’ αμαρτήση, να ομόση, ν’ απωθήση πράγματα και να υποκύψη στον φόβο. (Λευιτ. 4:2· 5:4· Δευτ. 12:20· Πράξ. 2:43) Μπορεί ν’ απαχθή και να τεθή σε σιδηρά δεσμά. (Δευτ. 24:7· Ψαλμ. 105:18) Δεν είναι όλ’ αυτά πράγματα που μπορείτε να κάμετε σεις ή που μπορούν να γίνουν σ’ εσάς; Ναι, η ψυχή σας είσθε σεις.

Επομένως, όταν πεθαίνη η ψυχή σας, πεθαίνετε σεις, παύετε να έχετε συνειδητή ύπαρξι. Η Αγία Γραφή κατ’ επανάληψιν χαρακτηρίζει την ψυχή ότι πεθαίνει. Ο Ιεχωβά, διά του προφήτου του Ιεζεκιήλ εδήλωσε: «Ιδού, πάσαι αι ψυχαί είναι εμού· ως η ψυχή του πατρός, ούτω και η ψυχή του υιού εμού είναι· η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει.» (Ιεζ. 18:4, 20) Η προφητεία του Ησαΐα προείπε τα εξής για τον Μεσσία ή Χριστόν: «Παρέδωκε την ψυχήν αυτού εις θάνατον.» (Ησ. 53:12) Και ο Ιησούς Χριστός είπε: «Όστις αγαπά την ψυχήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν.»—Ιωάν. 12:25.

Αλλά δεν υπάρχουν τουλάχιστον μερικά Γραφικά εδάφια που θα μπορούσαν να νοηθούν ότι υπονοούν τη δυνατότητα να έχη ο άνθρωπος αθάνατη ψυχή; Όχι. Είναι ενδιαφέρον να λεχθή ότι ακόμη και οι Βιβλικοί λόγιοι που δεν είναι μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν καταλήξει σ’ αυτό το συμπέρασμα βάσει της δικής των μελέτης. Ο Ντέιβιντ Γ. Μπάτρικ, Υφηγητής της Εκκλησιαστικής και Διακονικής Θεολογικής Σχολής του Πίτσμπουργκ γράφοντας στο περιοδικό Presbyterian Life (Μάιος 1970), λέγει τα εξής: «Δεν βρίσκω τίποτε μέσα στην Αγία Γραφή που να υποστηρίζη την ιδέα ότι οι ψυχές έχουν μια αθάνατη υπόστασι. Σχετικά με τη σημασία της λέξεως ψυχή, ο λόγιος αυτός παρατηρεί: «Όταν η Γραφή χρησιμοποιή αυτή τη λέξι ψυχή, συνήθως σημαίνει ‘ζωή’ ή ‘έμβιον ύπαρξιν,’ και όχι κανένα χωριστό μέρος μας. Σκεφθήτε το λοιπόν: Όταν η Γραφή μάς λέγη ότι είμεθα θνητοί, λέγει ότι πεθαίνομε—πραγματικά πεθαίνομε.» Συνεχίζοντας τη γραμμή του επιχειρήματός του, λέγει: «Αν είχαμε αθάνατες ψυχές, δεν θα είχαμε ανάγκη του Θεού—η αθανασία μας θα τελείωνε το ζήτημα. Αλλ’ η Γραφή αντιλέγει σε μια τέτοια μάταιη ελπίδα: είμεθα θνητοί και γι’ αυτό πρέπει να προσκολληθούμε στην αγάπη του Θεού και μόνον. Οι Χριστιανοί δεν πιστεύουν στη συνέχισι, αλλά στην ανάστασι.»

Η Αγία Γραφή διασαφηνίζει ότι δεν υπάρχει συνειδητή ύπαρξι στην κατάστασι του θανάτου. Το εδάφιο Εκκλησιαστής 9:10, σύμφωνα με την απόδοσι της Ρωμαιοκαθολικής Μεταφράσεως Ντουαί λέγει: «Πάντα όσα εύρη η χειρ σου να κάμη, κάμε κατά την δύναμίν σου· διότι δεν είναι πράξις, ούτε λογισμός, ούτε γνώσις, ούτε σοφία, εν τω άδη όπου υπάγεις.» Αφού δεν υπάρχει αθάνατη ψυχή να επιζήση από τον θάνατο του σώματος, δεν υπάρχει τίποτε που να βασανισθή μετά θάνατον σ’ ένα πύρινο άδη.

Η Θεία υπόσχεσις περί αναστάσεως, όμως, παρέχει τη διαβεβαίωσι ότι οι νεκροί στον άδη θα επανέλθουν σε ζωή. Ακριβώς τι είναι αυτός ο άδης και πώς μπορούν οι νεκροί να ελευθερωθούν από τις λαβές του; Παρακαλείσθε να εξετάσετε το άρθρο που δημοσιεύθηκε στο τεύχος τής 15 Απριλίου 1973 σελ. 227-239 του παρόντος περιοδικού.