Το Πρόβλημα του ν’ Αποκαλούμε τον Ιησού Θεόν
● Πολλοί θεολόγοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα που προκύπτει από το ν’ αποκαλούμε τον Ιησού «Θεόν,» διότι όπως έγραψε ο θεολόγος Χ.Β. Μοντεφιόρε στο βιβλίο του «Σάουντινγκς—Δοκίμια Σχετικά με την Χριστιανική Κατανόησι (στην Αγγλική): «Ο Ιησούς εγνώριζε ότι είναι ο υιός του ουρανίου Πατρός του: ισχυρίσθηκε ότι είναι Κύριος και Υιός του ανθρώπου. Και αντιστρόφως ποτέ δεν ισχυρίσθηκε ότι είναι ο Θεός.» Και το περιοδικό «Δη Κρίστιαν Σέντσιουρυ,» της 19ης Μαΐου 1971, παρατηρεί σχετικά με τον Ρωμαιοκαθολικό θεολόγο Καρλ Ράνερ ότι «είναι πρόθυμος να προσδιορίση τον Ιησούν ως Κύριον και Σωτήρα αλλά δεν προχωρεί να τον αποκαλέση Θεόν.»
Σε μια διάλεξι που έδωσε το 1968, ο Καθηγητής της Θεολογίας Γ.Ι. Μπούμπιερ ετόνισε αυτό το πρόβλημα και ρώτησε: «Μπορείτε να κρατήσετε μαζί, όπως φαίνεται να κάνουν ακόμη πολλοί λόγιοι της Καινής Διαθήκης, τις δύο θέσεις, από το ένα μέρος την κριτική μελέτη των Ευαγγελίων που αποκλείει έναν Ιησούν ο οποίος αγνοούσε ότι είναι Θεός και δεν ισχυρίζετο καθόλου ότι είναι Θεός, και από το άλλο μέρος την πίστι ότι η Νικαιανή χριστολογία, η οποία τον ανακηρύττει ‘Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού’ είναι η ορθή οικοδόμησις πίστεως σύμφωνα με τις αποδείξεις της Καινής Διαθήκης; Θα έλεγα τουλάχιστον ότι αυτό το πρόβλημα γίνεται αρκετά οξύ σήμερα ώστε ν’ αποτελή μόνο του μια αιτία για την ‘επανεκτίμησι της πίστεως της εκκλησίας στον Χριστό ως την σημερινή εποχή’ που . . . ο Α. Γκριλμέιερ θεωρεί επείγον.»
Με άλλα λόγια, παραδέχονται ότι η πίστις σε μια τριάδα στηρίζεται σε ασταθή θεμέλια.