Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Ποια είναι τα «στοιχεία του κόσμου» που αναφέρονται στα εδάφια Γαλάτας 4:3 και Κολοσσαείς 2:8, 20;—ΗΠΑ.

Ο απόστολος Παύλος, αφού δείχνει ότι ένα νήπιο είναι όπως ένας δούλος, διότι βρίσκεται κάτω από την κηδεμονία άλλων ωσότου ενηλικιωθή, γράφει στην επιστολή του προς Γαλάτας «ούτω και ημείς ότε ήμεθα νήπιοι, υπό τα στοιχεία του κόσμου ήμεθα δεδουλωμένοι.» (Γαλ. 4:1-3) Κατόπιν προχωρεί για να δείξη ότι ο Υιός του Θεού ήλθε εις «το πλήρωμα του χρόνου» και ελευθέρωσε εκείνους τους Ιουδαίους που έγιναν μαθηταί του από το να είναι υπό τον Νόμον για να λάβουν την «υιοθεσίαν.» (Γαλ. 4:3-7) Ομοίως, στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, ο Παύλος προειδοποίησε τους Χριστιανούς των Κολοσσών να προσέχουν να μη εξαπατηθούν «δια της φιλοσοφίας και της ματαίας απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία [στοιχειώδη πράγματα, ΜΝΚ] του κόσμου, και ουχί κατά Χριστόν. Διότι εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς.» Θα έπρεπε να ‘πεθάνουν μετά του Χριστού από των στοιχείων του κόσμου.’—Κολ. 2:8, 9, 20.

Αν παραβληθούν αυτά που απελάμβαναν τώρα εκείνοι οι Χριστιανοί, «τα στοιχεία του κόσμου» είναι προφανώς οι θεμελειώδεις ή βασικές αρχές που ακολουθούν εκείνοι που δεν είναι αληθινοί Χριστιανοί, άτομα που αποτελούν μέρος του κόσμου ο οποίος είναι αποξενωμένος από Θεό. Η Μία Αμερικανική Μετάφρασις αποδίδει αυτή την έκφρασι «στοιχεία του κόσμου» ως «υλιστικός τρόπος θεωρήσεως των πραγμάτων.» Φυσικά, ο τρόπος με τον οποίο ένα άτομο βλέπει τα πράγματα καθορίζεται από τις αρχές που ακολουθεί.

Το εδάφιο Κολοσσαείς 2:8, που εξετάζομε δείχνει ότι αυτές οι βασικές αρχές ή «στοιχεία» περιλαμβάνουν τις φιλοσοφίες και απατηλές διδασκαλίες που βασίζονται σε ανθρωπίνους κανόνες, αντιλήψεις, συλλογισμούς και μύθους, πράγματα που ευλαβούντο οι Έλληνες και άλλοι μη Ιουδαϊκοί λαοί. Επί πλέον, όπως γίνεται σαφές από τα εδάφια Κολοσσαείς 2:16-18 και Γαλάτας 4:4-5:4, τα «στοιχεία» περιελάμβαναν τις μη Γραφικές Ιουδαϊκές διδασκαλίες που απαιτούσαν ασκητισμό και «θρησκεία των αγγέλων» καθώς επίσης και τη διδασκαλία ότι οι Χριστιανοί οφείλουν να τηρούν το Μωσαϊκό νόμο για να κερδίσουν σωτηρία.

Αλλά δεν ήταν θείας προελεύσεως ο Μωσαϊκός νόμος; Ασφαλώς. Πώς, λοιπόν, μπορούσε η τήρησίς του να θεωρήται ως υποδούλωσις ενός ατόμου στα «στοιχεία του κόσμου;»

Πρέπει να ενθυμούμεθα ότι ο Νόμος είχε εκπληρωθή στον Χριστό Ιησού. Αυτός ήταν η «πραγματικότης» στην οποία κατέληγαν οι «σκιές» του Νόμου περιλαμβανομένου και του ναού καθώς και των θυσιών που προσεφέροντο εκεί. Ο νόμος εξυπηρέτησε επομένως το σκοπό του και γι’ αυτό δεν ήταν πια κανών κρίσεως. (Κολ. 2:13-17) Όχι μόνο αυτό, αλλά αυτοί οι Χριστιανοί στους οποίους έγραψε ο απόστολος Παύλος είχαν κληθή για ουράνια, πνευματική ζωή. Ο Νόμος ήταν για ανθρώπους, απετελείτο από «διατάξεις σαρκικάς» ακόμη και η σκηνή του (και αργότερα ο ναός) θα μπορούσε να ονομασθή ‘κοσμικός.’ (Εβρ. 9:1, 10) Με την έννοια ότι ήταν μέρος της ανθρωπίνης σφαίρας, κάτι που είχε οικοδομηθή και εχρησιμοποιείτο μέσα στον κόσμο του ανθρωπίνου γένους όχι κάτι ουράνιο ή πνευματικό. Αλλά τώρα οι Χριστιανοί εκαλούντο σε ανώτερο τρόπο λατρείας βασισμένο στον Χριστό Ιησού, ο οποίος είχε εισέλθει σ’ αυτόν τον ίδιο τον ουρανό. (Εβρ. 9:11, 24) Για τον Ιησού Χριστό, σε μια επιστολή του προς τους Κολοσσαείς ο απόστολος είπε ότι σ’ αυτόν «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς.» (Κολ. 2:9) Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ο Ιησούς Χριστός—όχι οι άνθρωποι και οι αρχές ή οι διδασκαλίες των, ούτε ακόμη και ο εκπληρωμένος πια Μωσαϊκός νόμος—έπρεπε ν’ αναγνωρίζεται ως ο από τον Θεό ωρισμένος κανών για τους δούλους του, κι’ επομένως ως το πλήρες μέτρον μετρήσεως της αληθείας σχετικά με οποιαδήποτε διδασκαλία ή τρόπον ζωής.

Όπως συμβουλεύει ο απόστολος τους Χριστιανούς της Γαλατίας να μη είναι σαν μικρά παιδιά με το να τίθενται οικειοθελώς κάτω απ’ αυτόν που είχε παρομοιασθή μ’ ένα ‘παιδαγωγόν’ ή ‘κηδεμόνα,’ δηλαδή τον Μωσαϊκό νόμο. Η σχέσις των με τον Θεό ήταν τώρα ομοία με τη σχέσι ενός μεγάλου γιου με τον πατέρα του. Ο Μωσαϊκός νόμος είχε γίνει ‘στοιχείον’ ή ‘στοιχειώδης,’ σε σύγκρισι με τη Χριστιανική διδασκαλία. Γι’ αυτό θα ήταν σφάλμα να επιστρέψουν οι Χριστιανοί στα «ασθενή και πτωχά στοιχεία» της ανθρώπινης σφαίρας. Κατείχαν την πλήρη αλήθεια.

Ομοίως σήμερα οι άνθρωποι που αποτελούν τον κόσμο, ο οποίος είναι αποξενωμένος από τον Θεό, ζουν σύμφωνα με ωρισμένες φιλοσοφίες και συνήθειες της ζωής που δεν είναι σε αρμονία με τον Λόγο του Θεού. Αλλά γι’ αυτούς, είναι ο «εφηρμοσμένος» τρόπος ζωής, ένας τρόπος τυποποιημένος με εκφράσεις όπως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.» «Είναι ένας κόσμος όπου όλοι ‘τρώγονται μεταξύ των’ και όπου ο ‘καθένας φροντίζει για τον εαυτό του’.» «Όλα είναι ωραία στον έρωτα και στον πόλεμο.» Τους λείπει σοφία, η πνευματική αντίληψις. (Ιακ. 3:13-18) Ως Χριστιανοί οφείλομε να προσέχωμε μήπως ολισθήσωμε στη συνήθεια ν’ ακολουθούμε κοσμικές αρχές στην καθοδήγησι της οικογενείας μας και στις εμπορικές μας υποθέσεις καθώς και στις σχέσεις μας με άλλους. Ένας Χριστιανός θα κάμη καλά να διερωτηθή, Καθοδηγούμαι πλήρως από τον Λόγο του Θεού και από το παράδειγμα και τις διδασκαλίες του Υιού του σε καθετί που κάνω, ή αφήνω να επηρεάζωμαι από τα δημοφιλή γνωμικά αυτού του κόσμου;