Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Πώς πρέπει να εννοήσωμε το εδάφιο Ματθαίος 1:17, που ομιλεί για τρεις σειρές γενεών (δεκατέσσερες κάθε σειρά) από τον Αβραάμ ως τον Ιησού Χριστό, μολονότι τα προηγούμενα εδάφια παραθέτουν μόνο σαράντα μία γενεές;—Βέλγιον.

Υπάρχει μία απλή εξήγησις σ’ αυτή τη φαινομενική δυσκολία. Είναι καταφανές ότι ο Ματθαίος εμέτρησε τον Δαβίδ δύο φορές, μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν το σύνολον αλλά μόνο την ομοιομορφία των τριών ομάδων δεκατεσσάρων ονομάτων ή γενεών ως βοηθητικό της μνήμης. Όπως ο ίδιος ο Ματθαίος το θέτει: «Πάσαι λοιπόν αι γενεαί από Αβραάμ έως Δαβίδ είναι γενεαί δεκατέσσαρες· και από Δαβίδ έως της μετοικεσίας Βαβυλώνος, γενεαί δεκατέσσαρες· και από της μετοικεσίας Βαβυλώνος έως του Χριστού, γενεαί δεκατέσσαρες».

Όταν λαμβάνωνται υπ’ όψιν γενεαλογικοί κατάλογοι, όπως αυτοί που αναγράφονται στο βιβλίον 1 Χρονικών, κεφάλαια 1 έως 3, φαίνεται υπήρχαν τουλάχιστον σαράντα έξη γενεές από τον Αβραάμ έως τον Ιησού Χριστό. Ο Ματθαίος εσυντόμευσε τον κατάλογο με το να παραλείψη τρεις βασιλείς του Ιούδα, οι οποίοι ήσαν τέκνα του Βασιλέως Ιωράμ καθώς και την φονική Βασίλισσα Γοθολία. Αυτή ήταν κόρη της κακής Βασιλίσσης Ιεζάβελ και σφετερίσθηκε τον θρόνο του Ιούδα επτά χρόνια. Αφού παραθέτει τον Ιωράμ, παραλείπει τις επόμενες τρεις γενεές ή καρπούς αυτού του πονηρού δεσμού, δηλαδή, τον Οχοζία (ο οποίος εβασίλευσε μόνο ένα έτος), τον Ιωάς (ο οποίος άρχισε να βασιλεύη σε ηλικία επτά ετών), και τον Αμασία (ο οποίος εβασίλευσε είκοσι εννέα χρόνια). Αντιθέτως, ονομάζει κατόπιν τον Οζία, η βασιλεία του οποίου ήταν μακρά και πλήρης ευημερίας ωσότου ετόλμησε να λάβη τη θέσι ιερέως και να προσφέρη θυμίαμα στο ναό και πατάχθηκε με λέπρα. Ο Ματθαίος παρέλειψε, επίσης, το όνομα του Ιωακείμ υιού του Ιωσία από τη γενεαλογία του καθώς επίσης και το όνομα του Ανανία υιού του Ζοροβάβελ ο οποίος με τη σειρά του έγινε πατέρας του Αβιούδ.

Δεν πρέπει, όμως, ν’ απορήση κανείς γι’ αυτές τις παραλείψεις εκ μέρους του Ματθαίου, διότι οι γενεαλογικοί κατάλογοι μερικές φορές εσυντομεύοντο. Παραδείγματος χάριν, ο Έσδρας παραθέτει είκοσι τρία ονόματα στην ιερατική του γενεαλογία στα εδάφια 1 Χρονικών 6:3-14 αλλά παραθέτει μόνο δεκαέξη για την ιδία περίοδο που αναγράφει τη δική του γενεαλογία στα εδάφια Έσδρας 7:1-5.

Εξετάζοντας Βιβλικούς καταλόγους γενεαλογίας βλέπομε ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν. Εν πρώτοις, είναι καλό να σημειώσωμε ότι οι ποικιλίες δεν οφείλονται σε απροσεξία. Οι Ισραηλίται ενδιεφέροντο πολύ για την ιστορία και ήσαν πολύ προσεκτικοί να τηρούν αρχεία. Έτσι σχετικά με τον Κατάλογο των Εθνών της Γενέσεως (Γέν. 10:1-32) πληροφορούμεθα ότι είναι «μοναδικός στην αρχαία φιλολογία. Αυτό το ενδιαφέρον για τα έθνη αντανακλά με ακρίβεια τη βιβλική έμφασι για την ιστορία. . . . Αυτή η φροντίδα για την ιστορία δεν συναντάται σε καμμία άλλη ιερή φιλολογία του κόσμου».—«Το Λεξικόν της Βίβλου του Ερμηνευτού,» Τόμ, 3, σελ. 515.

Επί πλέον ας σημειωθή ότι όλοι οι Βιβλικοί συγγραφείς ήσαν έντιμοι άνδρες, που κατηυθύνοντο από τους υψηλούς κανόνας ηθικής που εκτίθενται στη Βίβλο. Και, ακόμη περισσότερο, έγραφαν, κάτω από την επίδρασι του αγίου πνεύματος του Ιεχωβά.—2 Τιμ. 3:16· 2 Πέτρ. 1:21.

Είναι, επίσης, καλό να ενθυμούμεθα ότι ο τρόπος, με τον οποίο άνθρωποι επεδόθησαν στην αναγραφή πραγμάτων στους αρχαίους χρόνους ήταν διαφορετικός από τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα πράγματα γίνονται σήμερα. Παραδείγματος χάριν, ωρισμένες εκφράσεις είχαν μεγαλύτερη σημασία τότε παρά τώρα. Έτσι ο Αβραάμ είπε στον Λωτ: «Αδελφοί είμεθα ημείς». (Γέν. 13:8) Εν τούτοις ο Αβραάμ ήταν στην πραγματικότητα θείος του Λωτ. Ομοίως η βασίλισσα της Βαβυλωνίας ανεφέρετο στον Ναβουχοδονόσορ ως τον πατέρα του Βαλτάσαρ, ενώ είναι καταφανές ότι ο Ναβονίδης ήταν ο πατέρας του και ο Ναβουχοδονόσορ πάππος του. (Δαν. 5:11) Πράγματι, συχνά η λέξις «πατέρας» χρησιμοποιείται για ν’ αναφερθή σ’ ένα πιο μακρινό πρόγονο. Έτσι επανειλημμένως στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές ο Αβραάμ αναφέρεται ως ‘ο πατήρ ημών’, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας μακρινός προπάτωρ.—Πράξ. 7:2· Ρωμ. 4:12· Ιακ. 2:21.

Όταν λάβωμε υπ’ όψιν αυτούς τους παράγοντας, αυτό μας βοηθεί να κατανοήσωμε γιατί Βιβλικοί συγγραφείς εξεφράσθησαν όπως εξεφράσθησαν όταν κατέγραφαν ωρισμένους γενεαλογικούς καταλόγους και αυτό απομακρύνει φαινομενικές δυσκολίες.