Χρηστότης και Διακριτικότης—Τι Μπορούν να Επιτύχουν

ΓΙΑ πολλούς ανθρώπους η μη ευγενική ενέργεια αποτελεί κανόνα μάλλον παρά εξαίρεσι. Με το να ενεργούν έτσι δίνουν το παράδειγμα για μια αλυσιδωτή αντίδραση, διότι τα θύματά των ανταποδίδουν με τον ίδιο τρόπο. Εν τούτοις, οι αληθινοί Χριστιανοί προσπαθούν ‘να ενδύωνται χρηστότητα.’ (Κολ. 3:12) Ενεργώντας έτσι, μπορούν να φερθούν απέναντι στους μη ευγενικούς τρόπους πολύ αποτελεσματικά. Η χαρωπή έκβασις της κατωτέρω πείρας μιας μάρτυρος του Ιεχωβά υπογραμμίζει αυτό το γεγονός:

«Μια μέρα, ενώ έκανα προσωπικές, επισκέψεις, εκτύπησα μια πόρτα όπου απήντησε μια Γερμανίδα κόρη. Ήμουν ενθουσιασμένη διότι θα μπορούσα να δώσω την ομιλία μου στη Γερμανική, διότι τα Αγγλικά μου δεν ήσαν πολύ καλά τότε. Αφού άρχισα να εξηγώ τον σκοπό, για τον οποίο έκαμα αυτή την επίσκεψη σπίτι της, εκείνη με διέκοψε και είπε μ’ ένα πολύ αγενή τρόπο, ‘Μισώ τον Θεό και δεν θέλω να έχω καμμιά σχέσι με τη Βίβλο.’ Καθώς έφευγα, μου είπε, ‘Αν θέλετε οτιδήποτε προσωπικό, μπορείτε να μ’ επισκεφθήτε.’

»Ύστερ’ από λίγο καιρό, είχα ανάγκη από κάποιον που ήξευρε και Γερμανικά και Αγγλικά και που θα μπορούσε να μου μεταφράση κάτι. Δεν μπορούσα να σκεφθώ κανένα άλλον εκτός απ’ εκείνη τη Γερμανίδα νέα που μου είχε φερθή τόσο αγενώς. Με μερικούς δισταγμούς εκτύπησα την πόρτα της. Άνοιξε την πόρτα και είπε ψυχρά, ‘Ήλθατε πάλι;’

»Της απήντησα, ‘Αλλά μου είπατε ότι μπορούσα να επανέλθω αν είχα ανάγκη από κάτι.’

»Α! είπε και κατόπιν προσέθεσε, ‘Τότε περάστε μέσα!’

»Αφού της εξήγησα το ζήτημα, έγινε πολύ φιλική και με βοήθησε σ’ αυτό. Για να δείξω την εκτίμησί μου για την βοήθεια που μου προσέφερε, την προσεκάλεσα να έλθη την επομένη ημέρα σπίτι μου για να γευθή, κάποιο Γερμανικό κέικ και καφέ. Ήλθε, λοιπόν, και ξαναήλθε. Ερχόταν σχεδόν κάθε μέρα. Είχα μια ιδέα. Αν εξακολουθή να μ’ επισκέπτεται, έχω μια έξοχη ευκαιρία να της πω κάτι για τη Βίβλο και για την υποσχεμένη νέα τάξι του Θεού. Έτσι στη διάρκεια των επισκέψεών της, καθώς πίναμε καφέ και μασούσαμε γερμανικό κέικ, της έλεγα μερικά για τους σκοπούς του Θεού κάθε μέρα.

»Παραδείγματος χάριν, όταν το αγοράκι της είχε ασθενήσει, ετόνισα ότι δεν θα πάθαινε καμμιά ασθένεια στη νέα τάξι του Ιεχωβά. Όταν είπε για τη διακαή επιθυμία της ν’ αποκτήση ένα νέο σπίτι, της εξήγησα με διακριτικότητα ότι θα μπορούσε ν’ αποκτήση ένα στον επίγειο παράδεισο που υπόσχεται ο Θεός. Αυτή η ηπία σπορά και το πότισμα εξακολούθησαν επί τέσσερες περίπου μήνες. Ένα πρωί ήλθε σπίτι μου νωρίς κι εκτύπησε την πόρτα. Άνοιξα την πόρτα και να την εκεί να στέκεται με το ίδιο αγενές βλέμμα που είχε όταν την συνήντησα για πρώτη φορά. Σχεδόν μ’ έσπρωξε μέσα στο σπίτι και με διέταξε να καθήσω, πράγμα που έκαμα. Κατόπιν με ύφος θυμωμένο κινούσε το χέρι της προς εμένα και είπε, ‘Εσύ, μου έκαμες μάγια.’

»Της απήντησα ήρεμα, ‘Εγώ; Πώς;’

»Μου απήντησε ως εξής: ‘Χθες τη νύκτα ονειρεύθηκα αυτή τη νέα τάξι για την οποία μου μιλάς πάντα. Εφόσον εσύ είσαι εκείνη που μου μιλάς γι’ αυτά, δείξε μου πού αναφέρονται στη Βίβλο! Έτσι πήρα τη Γραφή μου και της έδειξα αυτά που ήθελε να γνωρίση. ‘Τώρα,’ ανεφώνησε, ‘έλα σπίτι μου.’ Πήγαμε σπίτι της και ανέσυρε την αξίας τριάντα δολλαρίων Βίβλο της από ένα πολύ υψηλό ράφι. Και είπε κατόπιν, ‘Τώρα, δείξε μου από τη δική μου Βίβλο!’ Και το έκαμα.

»Ύστερ’ από λίγους μήνες, όταν είχε αποκτήσει περισσοτέρα κατανόησι από τη Γραφή, πήρε την αξίας τριάντα δολλαρίων Βίβλο της κάτω από το χέρι και πήγαινε από θύρα σε θύρα στο μέρος που κατοικούσε. Έδειχνε στους ανθρώπους πολλά από τα θαυμαστά πράγματα που είχε μάθει. Αυτό το έκαμε επειδή ενόμιζε ότι το ώφειλε στον Ιεχωβά, να κάμει στον καθένα γνωστό ότι είχε πράγματι αλλάξει. Μερικοί παρεδέχθησαν ότι αυτή έπρεπε να είναι η αληθινή θρησκεία εφόσον μπορούσε ν’ αλλάξη ένα άτομο όπως αυτή.

»Απ’ αυτή την πείρα διδάχθηκα ότι αν συναντήσετε κάποιον που είναι αγενής, δείχνετε πάντοτε χρηστότητα. Ποιος ξέρει, μπορεί να πρόκειται για ένα άλλο όμοιο με πρόβατο άτομο.»