Θέτετε τους Άλλους Πριν από τον Εαυτό Σας
«ΕΓΩ πρώτος. Εγώ έρχομαι πρώτος.» Αυτή είναι μια κοινή στάσις στον κόσμο σήμερα, μολονότι είναι πιθανόν να μη εκφράζεται μ’ αυτά ακριβώς τα λόγια. Από αυτή τη νεαρή ηλικία, πολλά άτομα προτρέπονται να υπερέχουν από άλλους, να προβάλλουν τον εαυτό των εμπρός από τον άλλον. Συχνά άνθρωποι διδάσκονται ακόμη ότι είναι ανώτεροι από άλλους.
Αλλά σκεφθήτε: Ποιο άτομο είναι πιο επιθυμητό, και γίνεται ο καλύτερος σύντροφος—εκείνος που ζητεί πάντοτε να είναι πρώτος και επιμένει στο δικό του τρόπο; Ή το άτομο που είναι διακριτικό και που θέτει τους άλλους πριν από τον εαυτό του;
Πείρες που είναι κοινές μπορούν να βοηθήσουν ένα άτομο ν’ αναλύση το ζήτημα. Δύο άτομα, παραδείγματος χάριν, είναι δυνατόν να πλησιάσουν σε μια θύρα σχεδόν ταυτοχρόνως. Το ένα σπρώχνει με βίαιο τρόπο την πόρτα μπροστά από το άλλο άτομο. Τι αισθάνεσθε γι’ αυτόν που τοποθετεί έτσι τον εαυτό του μπροστά; Η εκτίμησίς σας γι’ αυτό το άτομο συνήθως μειώνεται· έτσι δεν είναι; Χωρίς αμφιβολία εκείνος, που φέρεται με διακριτικότητα και προτιμά να θέτη τους άλλους πριν από τον εαυτό του, είναι ο σύντροφος που προτιμάται.
Μπορούμε, επίσης, να το κάμωμε συνήθεια να θέτωμε τους άλλους πριν από τον εαυτό μας στις καθημερινές μας συνομιλίες. Δεν το κάνουν αυτό όλοι. Μερικοί συχνά επεμβαίνουν όταν άλλοι ομιλούν, και προσπαθούν να επιβληθούν στη συζήτησι. Πόσο πιο επιθυμητό είναι, ωστόσο, το άτομο που, αντί να επιμένη ν’ ακουσθή, υποδέχεται ευμενώς τις παρατηρήσεις των άλλων, μάλιστα τις ζητεί, και ακούει προσεκτικά αυτά που έχουν να πουν.
Μια άλλη ευκαιρία να θέτωμε τους άλλους πριν από τον εαυτό μας παρουσιάζεται μερικές φορές στις δημόσιες συνελεύσεις, όπου υπάρχει περιωρισμένος αριθμός καθισμάτων, ή περιωρισμένος αριθμός επιθυμητών καθισμάτων. Πόσο έξοχο είναι να βλέπετε ένα άτομο να θέτη πριν από τον εαυτό του ένα πιο ηλικιωμένο άτομο με το να του προσφέρη το κάθισμά του!
Οι Χριστιανοί έχουν λόγους να φέρωνται ο ένας προς τον άλλον με τέτοια διακριτικότητα και να θέτουν τους άλλους πριν από τον εαυτό των, λόγω της εξόχου συμβουλής που λαμβάνουν από τον Λόγον του Θεού. Ενθυμούνται ότι η αγάπη «δεν ζητεί τα εαυτής.» Και η Βίβλος δίνει την καλή συμβουλή: «Μηδείς ας μη ζητή το εαυτού συμφέρον· αλλ’ έκαστος τα του άλλου.»—1 Κορ. 13:5· 10:24.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ένας Χριστιανός παραμελεί ή αποτυγχάνει να φροντίζη για τα δικά του συμφέροντα. Υπάρχουν προσωπικά συμφέροντα, για τα οποία είναι ανάγκη να φροντίζη. Παραδείγματος χάριν, τα ιδικά του πνευματικά συμφέροντα και, αν είναι έγγαμος, τα πνευματικά συμφέροντα της οικογενείας του. Για αυτά οφείλει να λαμβάνη φροντίδα.—Ματθ. 5:3.
Ταυτοχρόνως, όμως, ένα άτομο, που ακολουθεί τη Βιβλική αρχή ‘να ζητή τα του άλλου,’ θα έχη τάσι να θέτη τους άλλους πριν από τον εαυτό του. Αυτή η στάσις μπορεί να εκδηλώνεται στην οικογένεια. Παραδείγματος χάριν, ο σύζυγος πιθανόν επιθυμεί να πάγη σε κάποιο μέρος για διακοπές, και η σύζυγός του ίσως να έχη άλλη προτίμησι. Ο σύζυγος, λόγω της θέσεώς του ως κεφαλής, μπορεί πάντοτε να επιμένη να λάβη την απόφασι που είναι αρεστή σ’ αυτόν. (1 Κορ. 11:3) Εξ άλλου, μπορεί στοργικά να θέση τα συμφέροντα της συζύγου του πριν από τα δικά του και να κάμη σε μερικές περιπτώσεις αυτό που προτιμά εκείνη. Τι περίφημη ανταπόκρισι μπορεί να διεγείρη αυτό σ’ εκείνην!
Ομοίως, όταν δεν προβλέπονται δυσκολίες ή δεν παραβιάζωνται Βιβλικές αρχές, ο Χριστιανός επίσκοπος μπορεί να κερδίση την αγάπη και την υποστήριξι των Χριστιανών αδελφών του με το να θέτη τις δικές των προτιμήσεις και επιθυμίες πριν από τις δικές του. Δεν είναι ανάγκη να είναι πάντοτε αυτός πρώτος, ή να θέλη να γίνωνται με το δικό του τρόπο. Ο Ιησούς Χριστός, ο πρώτιστος επίσκοπος υπό τον Θεόν, ενετύπωνε στους ακολούθους του το ζήτημα της ταπεινοφροσύνης, ακόμη και πλύνοντας τα πόδια των, θέτοντας έτσι αυτούς πριν από τον εαυτό του.—Ιωάν. 13:5.
Αυτή την ταπεινόφρονα κατάστασι διανοίας εκδηλώνουν φρονίμως σήμερα οι Χριστιανοί. Αυτό εξεδηλώθη από ένα ώριμο Χριστιανό επίσκοπο των μαρτύρων του Ιεχωβά, ο οποίος παρευρίσκετο σε μια κοινωνική συγκέντρωσι. Λόγω της θέσεώς του ανεμένετο να καθήση επί κεφαλής της τραπέζης. Εν τούτοις, αυτός χωρίς να κάμη θόρυβο επρότεινε σε κάποιον άλλον να λάβη αυτή τη θέσι, σ’ ένα αφιερωμένον Χριστιανόν μεγαλύτερόν του σε ηλικία, και προτού αυτός προλάβη να φέρη αντίρρησι, κατέλαβε μια άλλη θέσι στο τραπέζι. (Λευιτ. 19:32) Τι καλή επίδρασι είχε αυτή η πράξις του να θέτη κανείς έναν άλλον πριν από τον εαυτό του σ’ εκείνους που το παρετήρησαν! Φυσικά, μερικές φορές είναι κατάλληλο να δέχεται ένας επίσκοπος την πρόσκλησι να καταλάβη την διακεκριμένη ή πρώτη θέσι.
Οι Χριστιανοί επίσκοποι και όλοι εκείνοι, που επιθυμούν να κερδίσουν την εύνοια του Θεού, μπορούν να ωφεληθούν από το παράδειγμα που έχει θέσει σε μια περίπτωσι ο εξέχων πατριάρχης Αβραάμ. Είχαν προκύψει συνθήκες που απαιτούσαν ν’ αποχωρισθή από το νεαρό ανεψιό του Λωτ, πράγμα που επέβαλε να πάρη ο καθένας τα μεγάλα του ποίμνια. Παρατηρήστε πώς εχειρίσθη ο Αβραάμ την κατάστασι. Είπε στον Λωτ: «Εάν συ υπάγης εις τα αριστερά, εγώ υπάγω εις τα δεξιά· και εάν συ εις τα δεξιά, εγώ εις τα αριστερά.»—Γέν. 13:9.
Ο Αβραάμ, ως ο πρεσβύτερος και κεφαλή, ήταν λογικώς εκείνος που έπρεπε να προτιμηθή, να εκλέξη πρώτος τη γη που θα ελάμβανε. Αλλά όχι, δεν έθεσε τη δική του επιθυμία πρώτα. Αντιθέτως, έδωσε προτεραιότητα σ’ ένα κατώτερο. Τι έξοχο παράδειγμα ταπεινοφροσύνης, διακριτικότητος στους άλλους!
Μολονότι είναι κοινό στον κόσμο να προβάλλη ένας τον εαυτό του και να προσπαθή να είναι πρώτος, είναι σαφές ότι είναι πιο ευχάριστο όταν άτομα έχουν τάσι να θέτουν τους άλλους πριν από τον εαυτό των. Αντί αυτό να είναι σημείον αδυναμίας, αποτελεί απόδειξι πραγματικής ταπεινοφροσύνης. Είναι απομίμησις του παραδείγματος του Ιησού Χριστού, του Αβραάμ και άλλων θεοφοβούμενων ανθρώπων. Θ’ αποκομίσωμε έξοχα οφέλη αν αποκτήσωμε τη συνήθεια να θέτωμε τους άλλους πριν από τον εαυτό μας.