Ποτέ Δεν Ελησμόνησα την Αλήθειαν του Θεού
ΘΑ ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΙ πάντοτε την ημέρα εκείνη, που μια μάρτυς του Ιεχωβά μάς επεσκέφθη στο σπίτι μας. Ήμουν μόλις οκτώ ετών. Όταν προσέφερε στους γονείς μου έντυπα που εξηγούσαν την Αγία Γραφή, αυτοί αρνήθηκαν να λάβουν, αλλά εγώ ενδιαφέρθηκα. Επιθυμούσα πάρα πολύ να μάθω για τη Βίβλο. Έτσι ρώτησα τους γονείς μου, αν μπορούσα να έχω εγώ αυτές τις εκδόσεις. Μου είπαν ότι είχα δικά μου χρήματα και ότι, αν ήθελα, αυτό το έντυπο μπορούσα να το πληρώσω εγώ.
Αμέσως απ’ αυτή την πρώτη επίσκεψι η Μάρτυς στοργικά άρχισε να με βοηθή να κατανοήσω τον Λόγο του Θεού. Έμαθα από την ίδια τη δική μου τη Γραφή ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά.—Ψαλμ. 83:18.
Πολλές εβδομάδες από τότε η Μάρτυς ερχόταν μαζί με τον σύζυγο της να με βοηθήσουν. Κατόπιν εστάλησαν άλλοι μάρτυρες. Σ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα, οι γονείς μου ποτέ δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τη μελέτη της Γραφής μαζί μας, μολονότι τους είχε γίνει πρότασις. Υστερ’ από κάθε μελέτη, δεν παρέλειπα να τους λέγω αυτά που μάθαινα.
Αργότερα άρχισα να παρευρίσκωμαι σε μερικές συναθροίσεις των Μαρτύρων. Πόση αγάπη μου έδειξαν οι Μάρτυρες! Ωδηγούσαν το αυτοκίνητο των ως το σπίτι μας, που απείχε δέκα μίλια από την πόλι, απλώς για να με πάρουν και να με οδηγήσουν στις συναθροίσεις των. Μερικές φορές μου επετρέπετο να παραμείνω όλη τη νύχτα μαζί των για να ιδώ πώς κάνουν το έργο κηρύγματος.
Στη διάρκεια μιας απ’ αυτές τις επισκέψεις, ενώ έπαιζα με την κόρη μιας από τις Μάρτυρες, έμαθα την ανάγκη ν’ απέχωμε από εθνικιστικές πράξεις, οι οποίες είναι ειδωλολατρικές και παραβιάζουν τη Χριστιανική ουδετερότητα. Η πληρεστέρα εξήγησις, που έλαβα από τους πιο ηλικιωμένους Μάρτυρας, μου έδωσε τόση χαρά, ώστε επιθυμούσα να μοιρασθώ αυτή την πληροφορία μαζί μ’ εκείνους που αγαπούσα πιο πολύ, τους γονείς μου.
Ήμουν ένδεκα ετών και δεν θα λησμονήσω ποτέ τον κλονισμό που έπαθα όταν τους μίλησα γι’ αυτές τις Χριστιανικές απαιτήσεις και για την απόφασί μου να υπακούω στον Θεό με το να ζω σε αρμονία μ’ αυτές. Οι γονείς μου ωργίσθηκαν. Με διέταξαν να πω στους Μάρτυρας, την προσεχή φορά που θα επεσκέπτοντο, ότι δεν έπρεπε να επανέλθουν ποτέ, διότι διαφορετικά θα τους υπεδέχοντο με το όπλο. Παρεκάλεσα τους γονείς μου να μου επιτρέψουν να τους δείξω από τη Βίβλο ότι αυτές ήσαν απαιτήσεις του Θεού. Αλλά δεν ωφέλησε καθόλου.
Οι γονείς μου ενόμισαν ότι έτσι θα ετερματίζετο το ζήτημα. Αλλά είχα βιβλία μελέτης της Γραφής καθώς και τις Γραφές μου. Το πιο σπουδαίο απ’ όλα, υπήρχε η επικοινωνία μου με τον Ιεχωβά Θεό μέσω προσευχής.
Πολλές φορές στη διάρκεια των επομένων πέντε ετών είχα αποφασίσει σταθερά να λησμονήσω κάθε τι που είχα μάθει και προσπαθούσα να το αποβάλω από τη διάνοιά μου. Αλλά διεπίστωνα ότι δεν μπορούσα να το λησμονήσω διότι είχε γίνει μέρος του εαυτού μου, και αυτά ήσαν η αλήθεια. Σ’ αυτό το διάστημα ο Ιεχωβά στοργικά μ’ ενεθάρρυνε πάντοτε να συνεχίσω την περιορισμένη λατρεία μου σ’ αυτόν. Μόλις έφθανα στο σημείο που ενόμιζα ότι ήμουν ολομόναχη στην προσπάθειά μου να τον λατρεύσω, κάποιος Μάρτυς μ’ επεσκέπτετο και άφηνε έντυπη ύλη. Κρυβόμουν και διάβαζα κάθε λέξι, όπως ακριβώς ένας διψασμένος άνθρωπος απολαμβάνει ένα ποτήρι κρύο νερό.
Κάποια φορά, ενθυμούμαι, ενώ ήμουν στην πόλι, είδα μια Μάρτυρα στο επόμενο τετράγωνο να προσφέρη περιοδικά στους διαβάτας. Πόσο ενθουσιασμένη ήμουν που έβλεπα κάποιον να υπηρετή τον Ιεχωβά! Έτρεξα κατά μήκος του δρόμου για να την φθάσω απλώς για να την χαιρετήσω. Αλλά, δυστυχώς, είχε φύγει προτού την προφθάσω! Ωστόσο ήμουν τόσο συγκινημένη που έβλεπα απλώς ένα λάτρη του Ιεχωβά Θεού!
Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα είχα πολλή προσωπική μελέτη για να διατηρήσω την πίστι μου ισχυρή. Ένα από τα προσφιλή μου εδάφια ήταν το 1 Κορινθίους 10:13, που μας βεβαιώνει ότι ο Θεός δεν θα επιτρέψη να πειρασθούμε πέραν από την αντοχή μας, αλλά θα δίνη πάντοτε διέξοδο για να μπορούμε να παραμείνωμε πιστοί. Άλλα εδάφια, όπως το Γαλάτας 6:9, με βεβαίωναν ότι ο Θεός θα φρόντιζε να έχω ευλογίες και ευκαιρίες να τον υπηρετώ πληρέστερα. Επίσης, μπορούσα να ομιλώ για τις επαγγελίες του σε άλλους κατά περιστάσεις.
Όταν πήγα στο γυμνάσιο, μπορούσα τουλάχιστον να έχω και πάλι κάποια επαφή με δούλους του Ιεχωβά. Παρευρέθηκα σε μερικές συναθροίσεις, ακόμη δε και σε συνελεύσεις. Όταν έγινα δεκαέξη ετών, είπα στον πατέρα μου ότι ήθελα να βαπτισθώ σε μια προσεχή συνέλευσι. Εξήγησα ότι κατανοούσα ότι αυτός δεν το επέτρεπε εφ’ όσον ζούσα στο σπίτι του και ότι θα εσεβόμουν τις επιθυμίες του, αλλά, όταν θα έφθανα σε νόμιμη ηλικία, επρόκειτο να βαπτισθώ. Εκείνος και η μητέρα μου απεφάσισαν ότι ήμουν σε ηλικία να γνωρίζω τι ήθελα κι έτσι έδωσαν τη συγκατάθεσί των. Βαπτίσθηκα στις 20 Μαρτίου 1965.
Τα πράγματα εξελίχθηκαν ομαλά ως την ημέρα της αποφοιτήσεως. Όταν αρνήθηκα επάγγελμα που παρεβίαζε τη Χριστιανική μου ουδετερότητα, τότε ο θυμός και η οργή του πατρός μου ξέσπασαν πάλι. Μου είπε ότι δεν ήμουν πια θυγατέρα του. Με απεκλήρωσε τελείως. Με καταριώταν ώσπου δεν του έμενε ανάσα και μου είπε να μη επανέλθω πια σπίτι.
Στη διάρκεια αυτής της οδυνηρής περιόδου, οι Μάρτυρες με βοηθούσαν και πάντοτε, ναι, πάντοτε ο Ιεχωβά Θεός μ’ ενίσχυε. Πάντοτε πιστός, πάντοτε στοργικός, ποτέ δεν μ’ εγκατέλειψε. Τελικά οι προσευχές μου σ’ αυτόν για να έχω την τιμή να τον υπηρετώ πληρέστερα έλαβαν απάντησι. Μπορούσα να δαπανώ χρόνο για να κηρύττω τη βασιλεία του ολοχρονίως ως σκαπανεύς διακοπών. Αυτό ήταν πάρα πολύ θαυμάσιο για να το αφηγηθώ με λόγια. Λίγο αργότερα έγινα μια τακτική ολοχρόνια κήρυξ του Λόγου του Θεού, και αυτό υπήρξε η χαρούμενη δράσις μου από τότε.
Όταν στρέφωμαι πίσω στα χρόνια που πέρασαν, βλέπω ότι ο Ιεχωβά υπήρξε πράγματι ο ποιμήν μου και δεν μου έλλειψε τίποτε. Μολονότι είναι πιθανόν να υποστώ περαιτέρω διωγμό, γνωρίζω ότι, εφόσον διακρατώ την ακεραιότητά μου, ο Ιεχωβά θα είναι πάντοτε μαζί μου για να με παρηγορή και να μ’ ευλογή. Έχω διαπιστώσει ότι η αγαθωσύνη του Ιεχωβά Θεού δεν παραβάλλεται με τίποτε.—Συνεργάτου μας