Καλοί Ακροαταί, Υπομένοντες Χαρούμενα

Πώς μπορεί ένας να βελτιώση τη συνήθειά του ν’ ακούη;

Για να βελτιώση ένας τη συνήθειά του ν’ ακούη, οφείλει να εφαρμόση την αποστολική σύστασι ‘να προσέχη περισσότερον εις όσα ήκουσεν.’ (Εβρ. 2:1) Ο Ιεχωβά, μέσω του προφήτου του Ησαΐα, δίνει ομοία συμβουλή: «Ακούσατέ μου μετά προσοχής, και θέλετε φάγει αγαθά, και η ψυχή σας θέλει ευφρανθεί εις το πάχος.» (Ησ. 55:2)a Για να βελτιώση ένας τις συνήθειές του ακροάσεως, οφείλει να δείξη ενδιαφέρον σ’ αυτά που έχει να πη ένας ομιλητής.

Μερικές φορές η διάνοια μπορεί να έχει τάσι να περιπλανάται επειδή η ομιλία αφήνει μερικά κενά, όπως μερικοί ενόμιζαν ότι συνέβαινε με τις ομιλίες του αποστόλου Παύλου. (2 Κορ. 10:10) Ειδικά σε μια τέτοια περίπτωσι, ένας μπορεί να βελτιώση τη συνήθειά του ν’ ακροάται με το να συγκεντρώνη την προσοχή του στα επιχειρήματα, στον τρόπο λογικεύσεως, στις αρχές και στα γεγονότα που παρουσιάζονται. Μπορούμε, επίσης, να βελτιώσωμε την ικανότητά μας ν’ ακροώμεθα με το να σημειώνωμε τις αρχές και τα γεγονότα που αναφέρονται στην ομιλία.

Ποια οφέλη αποκομίζουν εκείνοι οι οποίοι είναι καλοί ακροαταί;

Με το να είμεθα καλοί ακροαταί όταν συζητήται η Αγία Γραφή, είτε κατ’ ιδίαν είτε σε δημόσιες συναθροίσεις, θα επεκτείνωμε πολύ την προσωπική μας γνώσι του Λόγου του Θεού. Θα λάβωμε νέες, ενθαρρυντικές απόψεις και επιχειρήματα που θα ενισχύσουν την πίστι μας και θα βαθύνουν την εκτίμησί μας για τη Γραφική αλήθεια. Το ν’ ακούη ένας προσεκτικά καλή συμβουλή τον βοηθεί να διατηρή καλή διαγωγή και υγιά διανοητική κατάστασι, και να γίνη σοφός, όπως ακριβώς διαβάζομε; «Άκουε συμβουλήν και δέχου διδασκαλίαν, διά να γείνης σοφός εις τα έσχατά σου.» (Παροιμ. 19:20) Ένας καλός ακροατής ωφελείται ακόμη και από ομιλίες με θέματα δύσκολα σε κατανόησι, διότι θα καταβάλλη μεγαλύτερη προσπάθεια να συλλάβη τις αρχές και να λογικευθή επάνω στα επιχειρήματα που τις υποστηρίζουν. Όλ’ αυτά τον βοηθούν να προχωρή σε ωριμότητα, κι’ έτσι να μπορή ν’ αφομοιώνη τα πνευματικώς βαθιά ζητήματα του Λόγου του Θεού.

Το να είναι ένας καλός ακροατής δίνει σ’ αυτόν τη γνώσι που τον καθιστά ικανό να δίνη μαρτυρία με ειλικρίνεια και πεποίθησι στους ανθρώπους που κηρύττει. Επί πλέον, με το να είμεθα καλοί ακροαταί και να εφαρμόζωμε αυτά που μαθαίνομε και να τα διδάσκωμε σε άλλους, θα σώσωμε τους εαυτούς μας κι’ εκείνους που μας ακούουν.—1 Τιμ. 4:16.

Ποιος μας έδωσε ένα καλό παράδειγμα να εγκαρτερούμε χαρούμενα, ακόμη και όταν συναντούμε πολλή εναντίωσι και αδιαφορία;

Ο Μωυσής έδειξε εγκαρτέρησι παρά την αδιαφορία του ιδίου του λαού του σ’ αυτά που τους έλεγε. (Έξοδ. 6:12) Ο Ηλίας έδειξε εγκαρτέρησι στη μεγάλη αδιαφορία και εναντίωσι εκ μέρους του έθνους Ισραήλ. (1 Βασ. 19:4, 15-19) Ο Ιερεμίας έδειξε εγκαρτέρησι στη μεγάλη αδιαφορία και εναντίωσι, και τούτο επί μια μακρά περίοδο χρόνου. (Ιερεμ. 20:7-9· 25:3-7) Ο Ιησούς Χριστός, επίσης, υπέμεινε πολλά όταν ήταν στη γη. Ούτε ο ίδιος ο λαός του στη Γαλιλαία ούτε οι θρησκευτικοί ηγέται στην Ιερουσαλήμ τον άκουαν, εκτός από λίγες εξαιρέσεις. Εν τούτοις, υπέρ της χαράς που υπήρχε μπροστά του, υπέμεινε. (Λουκ. 10:13-15· 13:34· Εβρ. 12:1-3) Ένας ακόλουθος του Ιησού, ο οποίος έδωσε ένα έξοχο παράδειγμα υπομονής στην εναντίωσι και την αδιαφορία ήταν ο απόστολος Παύλος. (2 Κορ. 6:4· 2 Τιμ. 4:6-8) Δεν ήσαν τα παθήματα και η αδιαφορία που τους έφεραν χαρά, αλλά η γνώσις ότι εκτελούσαν το θέλημα του Θεού και είχαν την επιδοκιμασία του.

Πώς μπορούμε να υπομένωμε χαρούμενα παρά την αδιαφορία;

Ένας τρόπος είναι να ενισχυώμεθα με το να εξετάζωμε τα καλά παραδείγματα εκδηλώσεως υπομονής με χαρά στην αδιαφορία όπως ανεφέρθησαν ανωτέρω. Είναι, επίσης, σπουδαίο για την εγκαρτέρησί μας το να έχωμε συναίσθησι της πνευματικής μας ανάγκης. (Ματθ. 5:3) Πρέπει να διατηρούμε ισχυρή την εκτίμησί μας για τον Ιεχωβά Θεό και τις ζωοπάροχες αλήθειές του. Αυτό απαιτεί όχι μόνο να τρεφώμεθα τακτικά με την πνευματική τροφή, που προμηθεύει ο Ιεχωβά στον Λόγο του και μέσω του ‘πιστού και φρονίμου δούλου’ του, αλλά, επίσης, να κάνωμε στοχασμούς επάνω σ’ αυτά που έχει κάμει ο Ιεχωβά για μας, που κάνει τώρα για μας και πρόκειται να κάμη ακόμη για μας στο εγγύς μέλλον. Αυτό περιλαμβάνει ν’ αναλογιζώμεθα τη μεγάλη χάρι που Αυτός έδειξε σε μας με το να προμηθεύση τον Υιόν Του ως απολυτρωτική θυσία· τις ευλογίες της προσευχής και της συναναστροφής με τον λαό του Θεού, καθώς και τις χαρές της Χριστιανικής διακονίας που απολαμβάνομε στον παρόντα καιρό· καθώς επίσης και τις ευλογίες που μας αναμένουν στο νέο σύστημα πραγμάτων του Θεού.—Ματθ. 24:45-47.

Όταν θα έλθη το πλήρες τέλος αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων, θα μπορούμε να αισθανώμεθα ικανοποίησι και ευτυχία διότι συνεπληρώσαμε το έργο που μας ανέθεσε να κάνωμε ο Θεός. Έως τότε είθε να συνιστώμε τους εαυτούς μας ως υπηρέτας του Θεού με το να υπομένωμε χαρούμενα στην αδιαφορία.

[Υποσημειώσεις]