Η Ευλογία του να Έχετε να Κάμετε Πολλά

ΕΙΝΑΙ ευλογία το να έχετε να κάμετε πολλά; Πώς μπορεί να συμβαίνη αυτό; πιθανόν να ερωτήσουν μερικοί. Δεν μας λέγει η Γραφή ότι η εργασία είναι μια κατάρα που έθεσε ο Θεός επάνω στον άνθρωπο; Δυστυχώς αυτή είναι μια από τις δημοφιλείς εσφαλμένες αντιλήψεις για την Αγία Γραφή, που διατηρούν μερικοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι την κατανοούν.

Έτσι ο Καθηγητής Ο. Ρ. Μπόουη, σχολιάζοντας τα εδάφια Γένεσις 3:17-19, λέγει: «Η εργασία παρουσιάζεται ως η κατάρα που ετέθη επάνω στον Αδάμ και τους απογόνους του. Το να είναι αναγκασμένος να εργασθή ένας . . . εφαίνετο στο ανθρώπινο ένστικτο ως το σημείον της τιμωρίας. . . . Οι άνθρωποι οι οποίοι διεμόρφωσαν τις παραδόσεις, οι οποίες συνώδευσαν τη Γένεσι, προσπαθούσαν έτσι να ερμηνεύσουν την πείρα και το καλό και κακό που εύρισκαν σ’ αυτήν. Η ανάγκη του μόχθου ήταν κάτι που δεν τους ήταν αρεστόν· έτσι την έβλεπαν ως κακό. Την αισθάνονταν ως τιμωρία, γι’ αυτό συνεπέραναν ότι ήταν τιμωρία.»​—«Η Βίβλος του Ερμηνευτού,» Τόμ. 1, σελ. 511.

Όταν ο Αδάμ παρήκουσε, ο Θεός του είπε: «Κατηραμένη να ήναι η γη εξ αιτίας σου. . . . Εν τω ίδρωτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου, εωσού επιστρέψης εις την γην εκ της οποίας ελήφθης.» Στην γη απευθύνετο η κατάρα, αλλά είναι η εργασία καθ’ εαυτήν μια κατάρα;—Γεν. 3:17-19.

Στον άνθρωπο, στην αρχή που επλάσθη και ήταν τέλειος, του εδόθη εργασία να εκτελή. «Έλαβε Ιεχωβά ο Θεός τον άνθρωπον, και έθεσεν αυτόν εν τω παραδείσω της Εδέμ δια να εργάζηται αυτόν, και να φυλάττη αυτόν.» Αυτός ο παράδεισος της Εδέμ ήταν ένας εκτεταμένος κήπος, αρκετά μεγάλος για να φιλοξενήση μερικά απ’ όλα τα είδη των χερσαίων ζώων που εδημιούργησε ο Θεός, διότι ο Αδάμ έδωσε σ’ όλα αυτά όνομα χωρίς να φύγη από την Εδέμ. Το να έχη τη φροντίδα ενός τόσο μεγάλου κήπου και να τον καλλιεργή εσήμαινε εργασία. Αλλά δεν ήταν μια οδυνηρή, εργασία. Αποτελούσε χαρά. Μια τέτοια εξαντλητική εργασία δεν ήταν κατάρα.—Γεν. 2:15, ΜΝΚ.

Ότι αυτό είναι το ορθό συμπέρασμα μπορεί ν’ αποδειχθή από το υπόλοιπο των Αγίων Γραφών. Αυτές μας λέγουν να κάνωμε με τη δική μας δύναμι όσα εύρη το χέρι μας να κάμη, διότι στον τάφο δεν μπορούμε πια να εργαζώμεθα. (Εκκλησ. 9:10) Η οκνηρία «πτωχείαν φέρει,» λέγει η Γραφή, «πλουτίζει δε η χειρ του επιμελούς.» (Παροιμ. 10:4) Προειδοποιούμεθα ότι ο οκνηρός «είναι βεβαίως αδελφός του ασώτου,» ο κυριώτερος από τους οποίους δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Σατανά! (Παροιμ. 18:9) Ορθώς είπε ο Βασιλεύς Σολομών: «Εγνώρισα ότι δεν είναι άλλο καλόν δι’ αυτούς, ειμή να ευφραίνηται τις, και να κάμνη καλόν, εν τη ζωή αυτού. Και έτι το να τρώγη πας άνθρωπος, και να πίνη, και να απολαμβάνη καλόν εκ παντός του μόχθου αυτού, είναι χάρισμα Θεού.»—Εκκλησ. 3:12, 13.

Ο Ιησούς Χριστός, όταν ήταν στη γη, εδήλωσε ότι ο Πατήρ του εξακολουθούσε να εργάζεται και ότι και αυτός, επίσης, ειργάζετο. (Ιωάν. 5:17) Κι επανειλημμένως ο απόστολος Παύλος συνεβούλευσε άλλους να εργάζωνται, καθώς, επίσης, να λέγουν για τους δικούς του μόχθους: «Εις την σπουδήν άοκνοι· κατά το πνεύμα ζέοντες.» «Ο κλέπτων, ας μη κλέπτη πλέον, μάλλον δε ας κοπιάζη εργαζόμενος το καλόν με τας χείρας αυτού, διά να έχη να μεταδίδη εις τον χρείαν έχοντα.»—Ρωμ. 12:11· Εφεσ. 4:28· 2 Κορ. 11:27.

Μεταξύ των ευλογιών που προέρχονται από το να έχωμε να κάνωμε πολλά είναι και το ότι αυτό μας βοηθεί να τηρούμεθα μακριά από στενοχώριες. Αυτή η αρχή υποστηρίζεται από τα λόγια του αποστόλου Παύλου ότι οι νεαρές χήρες πρέπει να υπανδρεύωνται και να τεκνοποιούν, διότι το να έχουν πολλά να κάνουν θ’ αποτελούσε προστασία γι’ αυτές.—1 Τιμ. 2:15· 5:14.

Το να έχη ένας να κάνη πολλά είναι ευλογία, διότι βοηθεί να περνά γρήγορα ο χρόνος. Αυτό είναι ένα γεγονός που εκτιμούν κυρίως εκείνοι οι οποίοι είναι συνταξιούχοι λόγω της ηλικίας των. Όταν δεν έχουν τίποτε να κάμουν ή έχουν πολύ λίγα να κάμουν, τείνουν να γίνουν ανωφελείς και να πλήττουν.

Και πρέπει να παρατηρηθή ιδιαιτέρως ότι το να έχη ένας να κάμη πολλά αποτελεί, επίσης, ευλογία, επειδή με αυτό συμβαδίζει η ικανοποίησις του ότι ένας έχει επιτύχει πολλά. Αλλά, φυσικά, είναι ευνόητο ότι η εργασία που εξετάζεται εδώ είναι ο τίμιος, έντιμος μόχθος. Εκείνοι, οι οποίοι κλέπτουν, εξαπατούν ή κατά κάποιον τρόπο εκμεταλλεύονται ιδιοτελώς άλλους, δεν μπορούν ν’ αναμένουν οποιαδήποτε ευλογία από το ότι έχουν πολλά τέτοια πράγματα να κάμουν, οσοδήποτε πολύ, και αν πρόκειται να είναι για ένα διάστημα το υλικό όφελος που θα προκύψη!

Θα μπορούσε ορθώς να λεχθή ότι κανένας όμιλος σήμερα δεν είναι πιο απησχολημένος από τους Χριστιανούς μάρτυρας του Ιεχωβά. Μελετούν πολύ κατ’ ιδίαν την Αγία Γραφή, παρακολουθούν πέντε εβδομαδιαίες εκκλησιαστικές συναθροίσεις και δαπανούν πολύ χρόνο κάθε μήνα για να κηρύττουν τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού και να μαθητεύουν ανθρώπους, επί πλέον του ότι κάνουν έντιμες προμήθειες για υλικά πράγματα για τον εαυτό τους και τις οικογένειές των. (Ματθ. 24:14· 28:19, 20) Το να έχουν να κάμουν πολλά στο έργο του Κυρίου χρησιμεύει ως προστασία από πολλές παγίδες του κόσμου, της σαρκός και του Διαβόλου. Έχουν, επίσης, τη χαρά και την ικανοποίησι ότι φέρουν τιμή στο όνομα του Ιεχωβά και φέρουν παρηγορία σε θλιμμένους εκζητητάς της αληθείας. Κι έχουν την υπόσχεσι της αμοιβής της αιωνίου ζωής.—1 Κορ. 15:58· 2 Κορ. 8:21· 1 Τιμ. 5:8.

Αν επισκεφθήτε μια από τις συνηθισμένες εκκλησίες αυτών των Μαρτύρων και γνωρισθήτε μαζί τους, θα διαπιστώσετε ότι είναι πράγματι ένας ευτυχισμένος λαός. Είναι, επίσης, πιθανόν ν’ ανακαλύψετε ότι οι πιο ευτυχείς μεταξύ των είναι εκείνοι οι οποίοι έχουν να κάμουν περισσότερα στο κήρυγμα και τη διδασκαλία του Λόγου του Θεού σε άλλους. Αυτό είναι βέβαιο ότι θα φέρη πολλές ευλογίες, διότι υπάρχει περισσότερη ευτυχία στο να δίνη ένας παρά στο να λαμβάνη.—Πράξ. 20:35.

Δεν σημαίνει ότι οι Μάρτυρες είναι φανατικοί ή των άκρων (εξτρεμισταί). Είναι λογικοί. Ειδικά, οι οικογενειάρχαι, οι οποίοι έχουν θέσεις ευθύνης στην εκκλησία, είναι προσεκτικοί στο να είναι ισορροπημένοι σ’ αυτά τα ζητήματα. Αναγνωρίζουν την ευθύνη των να δαπανούν χρόνο με τις οικογένειές των. Βοηθούν τις οικογένειές των να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερη συμμετοχή στη δράσι των, και κυρίως φροντίζουν να μελετούν μαζί την Αγία Γραφή. Προσέχουν, επίσης, ν’ αποτελή και η αναψυχή μέρος των οικογενειακών υποθέσεων.

Μπορεί να κατηγορηθή η Γραφή ότι χαρακτηρίζει την εργασία κατάρα; Απολύτως όχι! Υπάρχει ευλογία στο να έχη ένας να κάμη πολλά; Ναι, υπάρχει, αν πράττωμε το ορθό είδος εργασίας και την κρατούμε σε ισορροπία με τις άλλες ανάγκες μας και τις ανάγκες των προσφιλών μας προσώπων.