Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Πώς η συμβουλή του Ιησού στο εδάφιο Ματθαίος 6:7 εναντίον των μακρών προσευχών που επαναλαμβάνονται εφαρμόζεται σε κατ’ ιδίαν και σε δημόσιες προσευχές, όταν έχωμε υπ’ όψιν μερικές μακρές προσευχές που αναφέρονται στην Αγία Γραφή;​—Μ. Φ., Η.Π.Α.

Στην επί του Όρους Ομιλία ο Ιησούς κατεδίκασε τους θρησκευτικούς υποκριτάς οι οποίοι αγαπούσαν «να προσεύχωνται ιστάμενοι εν ταις συναγωγαίς . . . δια να φανώσιν εις τους ανθρώπους.» (Ματθ. 6:5) Το ελατήριο των ήταν κακό. Οι προσευχές των δεν ήσαν ειλικρινείς, ταπεινές εκφράσεις. Έτσι ο Χριστός συνεβούλευσε: «Όταν δε προσεύχησθε, μη βαττολογήσητε, ως οι εθνικοί· διότι νομίζουσιν ότι με την πολυλογίαν αυτών θέλουσιν εισακουσθή.» Ή, «νομίζουν ότι ο Θεός θα τους εισακούση λόγω των μακρών προσευχών των.»​—Ματθ. 6:7· «Η Αγγλική Μετάφρασις της Σήμερον.»

Την εποχή που είχε έλθει ο Ιησούς στη γη οι υποκριτικοί θρησκευτικοί ηγέται, του Ιουδαϊσμού είχαν καθορίσει κάθε στάσι και χειρονομία στην προσευχή, και είχαν ορίσει, τύπους επαναληπτικών προσευχών. Μ’ αυτές η δημοσία προσευχή είχε καταντήσει ένα έργο αυτοδικαιώσεως με το οποίο μπορούσε ν’ αποκτηθή αξία και να γίνη επίδειξις ευσεβείας. Αυτοί οι ηγέται ίσως να έκαναν εντύπωσι σε μερικούς ευπίστους ανθρώπους, αλλά δεν έκαναν εντύπωσι στον Θεό. Μια βαρύτερη κρίσις επεφυλάσσετο σ’ αυτούς τους υποκριτάς με τας «μακράς προσευχάς» των.​—Λουκ. 20:47.

Είναι αλήθεια ότι λίγες από τις κατάλληλες προσευχές στις Γραφές ήσαν σημαντικού μήκους. Όπως αναγράφεται στην Αγία Γραφή, η προσευχή του Σολομώντος στα εγκαίνια του ναού μπορεί να χρειάσθηκε δέκα περίπου λεπτά για να αναπεμφθή. (1 Βασ. 8:23-53· 2 Χρον. 6:14-42) Η αφήγησις του Ιωάννου για μια προσευχή που έκαμε ο Ιησούς την τελευταία νύχτα με τους μαθητάς του περιλαμβάνεται σε είκοσι έξη εδάφια. (Ιωάν. 17:1-26· παρατηρήστε, επίσης, Νεεμίας 9:5-38) Αυτές οι προσευχές ήσαν ειδικές δημόσιες προσευχές, και είχαν προσφερθή σε μοναδικές περιπτώσεις. Ο Θεός άκουσε κι επεδοκίμασε την προσευχή του Σολομώντος, και ασφαλώς του Ιησού επίσης. (2 Χρον. 7:12· Ιωάν. 11:42) Και είμεθα ευγνώμονες διότι αυτές οι εκτεταμένες προσευχές έχουν καταχωρηθή στις Γραφές.

Από παραδείγματα προσευχών, που αναγράφονται στην Αγία Γραφή και έγιναν δεκτές, μπορούμε να παρατηρήσωμε ότι εκείνο που κατέκρινε ο Ιησούς δεν ήταν ειδικά το μήκος των προσευχών αλλά το ακατάλληλο ελατήριο που υπεγράμμιζε τις μακρές, επαναληπτικές, επιδεικτικές προσευχές. Επομένως, όταν ο Σολομών, ο Ιησούς ή άλλοι άνδρες με πνευματικότητα και ισορροπία προσέφεραν μακρές προσευχές από καλό ελατήριο και με ειλικρίνεια, ο Ιεχωβά δεν το απεδοκίμαζε.

Δεν υπάρχει ανάγκη η Γραφική εξουσιοδότησις για κανόνας όσον αφορά το μήκος δημοσίων ή κατ’ ιδίαν προσευχών​—μπορούν να ποικίλλουν.

Μερικές φορές ειδικές δοκιμασίες, προβλήματα ή καταστάσεις μπορεί να καταστήσουν κατάλληλη μια μακρά προσευχή, ειδικά μια κατ’ ιδίαν προσευχή. Στον κήπο της Γεθσημανή ο Ιησούς προσηυχήθη πολύ. Και ακριβώς πριν εκλέξη τους δώδεκα αποστόλους «διενυκτέρευεν εν τη προσευχή.»​—Λουκ. 6:12· 22:41-45.

Εξ άλλου, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από καλές προσευχές οι οποίες ήσαν εξαιρετικά σύντομες, που μόλις επραγματεύοντο το υπ’ όψιν ζήτημα. (Νεεμ. 2:4· 1 Βασ. 18:36, 37· 2 Βασ. 6:17, 18· Ιωάν. 11:41, 42· Πράξ. 1:24, 25) Μολονότι και άλλα ζητήματα μπορούσαν να περιληφθούν στις ανωτέρω περιπτώσεις, θα ήταν αυτό κατάλληλο για τη στιγμή; Προφανώς εκείνοι οι οποίοι προσευχήθηκαν δεν το εθεώρησαν κατάλληλο. Και ενθυμούμεθα τη συντομία της υποδειγματικής προσευχής που επρομήθευσε ο Ιησούς.​—Ματθ. 6:9-15.

Είναι καταφανές ότι πρέπει να λαμβάνωνται υπ’ όψιν οι περιστάσεις. Μολονότι, ο Ιησούς εγνώριζε ότι δεν ήταν εσφαλμένο να προσεύχεται όλη τη νύκτα, έκαμε μια εξαιρετικά μακρά προσευχή προτού θρέψη τις τέσσερες χιλιάδες; Η Αγία Γραφή λέγει: «Λαβών τους επτά άρτους, αφού ευχαρίστησεν, έκοψε και έδιδεν εις τους μαθητάς αυτού, δια να βάλωσιν έμπροσθεν του όχλου.» (Μάρκ. 8:6) Ομοίως σήμερα στις συναθροίσεις της εκκλησίας, οι περιστάσεις πρέπει να εξετάζωνται. Παραδείγματος χάριν, στον εορτασμό του Δείπνου του Κυρίου αναπέμπονται τέσσερες χωριστές προσευχές. Αν όλες αυτές ήσαν μεγάλου μήκους, η κανονική διευθέτησις για τη χρήσι της αιθούσης και αυτή η ίδια η ομιλία θα μπορούσε να διαταραχθή ασκόπως. Είναι ανάγκη να χρησιμοποιούνται ισορροπία και καλή κρίσις.

Σε τελική ανάλυσι, ωστόσο, το σημαντικό σημείο που πρέπει να διδαχθούμε από τα σχόλια του Ιησού σχετικά με τις προσευχές των θρησκευτικών ηγετών είναι η σπουδαιότης του καταλλήλου ελατηρίου και της σκέψεως. Ένας Χριστιανός ο οποίος προσεύχεται πρέπει να είναι βέβαιος ότι δεν αναπέμπει την προσευχή του για να τον θεωρήσουν οι ακροαταί του πιο «πνευματικόν.» Ούτε πρέπει να χρησιμοποιή διανθισμένη ομιλία για να κάμη εντύπωσι στους άλλους. Η προσευχή στον στοργικό μας ουράνιο Πατέρα είναι ένα θαυμάσιο προνόμιο, ένα προνόμιο από το οποίο πρέπει να επωφελούμεθα τακτικά και με ειλικρίνεια και ταπεινοφροσύνη. (Λουκ. 18:13, 14) Αν την βλέπωμε κάτω απ’ αυτό το φως, τότε το μήκος και το θέμα των προσευχών μας, δημοσίων ή κατ’ ιδίαν, μπορεί να προσαρμόζεται στην περίστασι και την ανάγκη.