Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Μήπως το εδάφιον Ιωάννης 20:23 σημαίνει ότι μερικοί άνθρωποι είναι εξουσιοδοτημένοι να συγχωρούν αμαρτίες;—Φ. Μ., Η.Π.Α.

Πρέπει να σημειωθή από την αρχή ότι αυτά που εξετάζομε είναι αμαρτήματα κατά του Θεού ή παράβασις ενός από τους νόμους Του όπως με κλοπή, ψεύδος ή διάπραξι σεξουαλικής ανηθικότητος. Από καιρό σε καιρό κάποιος μπορεί ν’ «αμαρτήση» εναντίον ενός Χριστιανού με το να ενεργήση με βίαιο τρόπο, κακολογώντας τον ή με κάποιο άλλο τρόπο ν’ αμαρτήση προσωπικώς εναντίον του Χριστιανού. Η Αγία Γραφή μάς ενθαρρύνει να είμεθα συγχωρητικοί σε τέτοιες περιπτώσεις. (Εφεσ. 4:32· 1 Πέτρ. 4:8) Αλλά τι μπορεί να λεχθή για σοβαρά αμαρτήματα κατά του Θεού στον ουρανό;

Η περίπτωσις της δηλώσεως στο εδάφιο Ιωάννης 20:23 ήταν μια εμφάνισις του Χριστού ‘στους μαθητάς’ μετά την ανάστασί του. Αφού τους είπε ότι τους απέστελλε, και τους υπεδείκνυε ότι σύντομα θα ελάμβαναν το άγιο πνεύμα, ο Ιησούς είπε: «Αν τινων συγχωρήσητε τας αμαρτίας, είναι συγκεχωρημέναι εις αυτούς· αν τινων κρατήτε, είναι κεκρατημέναι.»—Ιωάν. 20:21-23.

Μολονότι αυτό το εδάφιο μόνο του μπορεί να φαίνεται ως να λέγη ότι οι απόστολοι μπορούσαν να συγχωρούν αμαρτήματα, δεν μπορούμε ν’ αγνοήσωμε τη μαρτυρία του υπολοίπου της Αγίας Γραφής. Είναι ανάγκη να είμεθα όπως οι ευγενείς Βεροιείς «εξετάζοντες καθ’ ημέραν τας Γραφάς» για να ιδούμε πώς έχουν τα πράγματα.—Πράξ. 17:11.

Όταν ο Βασιλεύς Δαβίδ αμάρτησε, από ποιον εζήτησε συγχώρησι; Στην εποχή του υπήρχαν διωρισμένοι από τον Θεό Ιουδαίοι ιερείς, οι οποίοι υπηρετούσαν στη σκηνή. Εν τούτοις, ο Δαβίδ έγραψε: «Είπα, Εις τον Ιεχωβά θέλω εξομολογηθή τας παραβάσεις μου· και συ [Θεέ] συνεχώρησας την ανομίαν της αμαρτίας μου.» (Ψαλμ. 32:5, ΜΝΚ) Το άλλαξε μήπως αυτό ο Ιησούς όταν ήλθε; Όχι, διότι μας εδίδαξε να προσευχώμεθα: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, . . . συγχώρησον εις ημάς τας αμαρτίας ημών.» (Ματθ. 6:9, 12) Και αυτός είναι ο τρόπος που αντελήφθησαν το ζήτημα οι μαθηταί του Ιησού. Εγνώριζαν ότι δεν ήταν κάποιος άνθρωπος, αλλά ο Θεός, εκείνος ο οποίος μπορούσε «να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας, και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας.»—1 Ιωάν. 1:9.

Πώς, λοιπόν, οι μαθηταί, στους οποίους απηύθυνε ο Ιησούς τα λόγια που αναγράφονται στο εδάφιον Ιωάννης 20:23, περιελήφθησαν στο ζήτημα της συγχωρήσεως; Ένα σχόλιο, που είχε κάμει ενωρίτερα ο Χριστός, ρίχνει φως σ’ αυτό. Στα εδάφια Ματθαίος 18:15-17 ο Ιησούς εξήγησε τι έπρεπε να κάμη ένας αν ο πνευματικός του αδελφός είχε αμαρτήσει εναντίον του. Το τελικό βήμα για το ζήτημα επρόκειτο να εκφρασθή από τους πνευματικώς πρεσβυτέρους της εκκλησίας. (Ιακ. 5:14, 15) Αν εκείνος που αμάρτησε ηρνείτο να μετανοήση για το σοβαρό του αμάρτημα, έπρεπε να εκβληθή από την εκκλησία. Μήπως ήταν ζήτημα του ν’ αποφασίσουν μερικοί άνθρωποι αν θα συγχωρήσουν ή θα κρατήσουν τις αμαρτίες του; Όχι, απλώς θα ενεργούσαν σύμφωνα μ’ αυτά που θα μπορούσαν να συμπεράνουν ότι είχαν ήδη γίνει στον ουρανό. Πώς θα το εγνώριζαν αυτό; Μ’ αυτά που ο Θεός έχει αποκαλύψει στον Λόγο του σχετικώς με αυτά τα ζητήματα.—2 Τιμ. 3:16, 17.

Αυτό είναι καταφανές από τα επόμενα λόγια του Ιησού: «Αληθώς σας λέγω, Όσα εάν δέσητε επί της γης, θέλουσιν είσθαι δεδεμένα [θα έχουν ήδη δεθή, ΜΝΚ] εν τω ουρανώ· και όσα εάν λύσητε επί της γης, θέλουσιν είσθαι λελυμένα [θα έχουν ήδη λυθή, ΜΝΚ] εν τω ουρανώ.» (Ματθ. 18:18) Μολονότι μερικές μεταφράσεις της Γραφής αποδίδουν αυτό το εδάφιο με τρόπο ο οποίος υπονοεί ότι η ουρανία ενέργεια λαμβάνει χώραν ύστερ’ από την επιγεία ενέργεια, ο διακεκριμένος μεταφραστής της Βίβλου Ρόμπερτ Γιανγκ είπε ότι αυτό θα έπρεπε να λέγη: «Θέλει είσθαι εκείνο το οποίον έχει (ήδη) δεθή.»

Επομένως, αν ένας Χριστιανός εψεύδετο, παραδείγματος χάριν, και, όταν οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας συνηντώντο μαζί του γι’ αυτό το ζήτημα, αυτός ηρνείτο να μετανοήση για την ανέντιμη πορεία του, η άποψις του Θεού, όπως αποκαλύπτεται στον Λόγο του, θα ήταν ήδη γνωστή. Αν ένας αμαρτωλός μετανοούσε, ο Θεός θα τον συγχωρούσε. (Ησ. 55:7) Και ο Ιεχωβά συγχωρεί εκείνον, ο οποίος αμάρτησε ακουσίως. Αλλά δεν συγχωρεί ένα εκούσιον, αμετανόητον αμαρτωλόν. (Αριθμ. 15:22-31) Εφόσον το γνωρίζουν αυτό, οι εκπρόσωποι της εκκλησίας μπορούν ν’ αποφασίσουν από τα γεγονότα και από τη στάσι του αμαρτωλού πώς να φερθούν απέναντί του. Κι’ εφόσον γνωρίζουν από την Αγία Γραφή ποια είναι η άποψις του Θεού, η απόφασίς των όσον αφορά το αν θ’ αποβάλουν από την εκκλησία εκείνον ο οποίος έχει αμαρτήσει θα ήταν εκείνο που ο Θεός έχει ήδη αποφασίσει στον ουρανό.

Το ότι τα ανωτέρω είναι ο τρόπος, που κατενόησαν τα εδάφια Ματθαίος 18:18 και Ιωάννης 20:23 οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνος, γίνεται σαφές από το πέμπτο κεφάλαιο της Πρώτης προς Κορινθίους επιστολής. Υπήρχε ένας εκούσιος, αμετανόητος αμαρτωλός στην εκκλησία της Κορίνθου. Μπορούσαν οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας εκείνης ή ακόμη και ο απόστολος Παύλος προσωπικώς ‘να συγχωρήσουν τας αμαρτίας αυτού του ανθρώπου’ ή να ‘κρατήσουν τας αμαρτίας αυτού του ανθρώπου’; Όχι, αλλ’ επειδή εγνώριζαν την άποψι του Θεού για ένα τέτοιον αμετανόητον αμαρτωλόν, ήσαν υποχρεωμένοι να τον αποβάλουν από την εκκλησία, δείχνοντας σε όλους ότι είναι καταφανές ότι οι αμαρτίες του ήσαν «κεκρατημέναι» επάνω του από τον Θεό και δεν συνεχωρήθησαν.

Μολονότι τα εδάφια Ματθαίος 18:18 και Ιωάννης 20:23 μπορεί να έχουν λεχθή απ’ ευθείας στους αποστόλους, είναι σαφές από όσα έγραψε ο Παύλος στους Κορινθίους ότι οι πνευματικώς πρεσβύτεροι σε κάθε εκκλησία έπρεπε να εφαρμόζουν τους λόγους του Ιησού. Αυτό μπορεί, επίσης, να φανή από τα αγγέλματα προς τις εκκλησίες στην Πέργαμο και τα Θυάτειρα. (Αποκάλ. 2:12-16, 20-24) Ο Χριστός κατηγορούσε εκείνες τις εκκλησίες ότι δεν απέβαλαν τους παραβάτας, για να κρατήσουν έτσι στη γη εκείνο που είχε ήδη κρατηθή στον ουρανό.

Αλλ’ όταν ένας αμαρτωλός μετανοή, εκείνοι οι οποίοι ενεργούν για λογαριασμό της εκκλησίας μπορούν να του επιτρέψουν να εξακολουθήση να παραμένη στην εκκλησία, ή να τον δεχθούν να επιστρέψη στην εκκλησία αν έχη αποκοπή από την επικοινωνία. Προφανώς αυτό ήταν εκείνο που συνέβη αργότερα στην Κόρινθο. Ο Παύλος, γνωρίζοντας ότι ο Θεός θα συγχωρούσε ένα τέτοιο άτομο, παρακινούσε τους Χριστιανούς να τον δεχθούν πάλι στην εκκλησία. (2 Κορ. 2:6-8) Δεν ήσαν εκείνοι οι οποίοι θα συγχωρούσαν τις αμαρτίες του· μόνον ο Ιεχωβά μπορούσε να το κάμη αυτό. Αλλά, ενεργώντας σύμφωνα με τις αρχές του Λόγου του Θεού, θα μπορούσαν να συμπεράνουν ότι οι αμαρτίες του είχαν συγχωρηθή από τον Θεό στον ουρανό. Έτσι, το εδάφιο Ιωάννης 20:23 θα ήταν αληθινό: «Αν τινων συγχωρήσητε τας αμαρτίας, είναι συγκεχωρημέναι εις αυτούς.»