Η Υπομονή Παράγει Αποτελέσματα
ΥΠΑΡΧΟΥΝ περιστάσεις στη ζωή των μαρτύρων του Ιεχωβά, που είναι ανάγκη να εκδηλώνουν πολλή υπομονή για να πείσουν άλλους για την ειλικρίνεια της επιθυμίας των να τους βοηθήσουν, αλλά η αμοιβή δείχνει ότι αξίζει ο κόπος. Ιδού η πείρα μιας μάρτυρος του Ιεχωβά, που αποδεικνύει την ανεκτίμητη αξία της υπομονής:
«Το 1961 είχαμε βαπτισθή ως μάρτυρες του Ιεχωβά. Η γειτόνισσά μας της διπλανής κατοικίας, η οποία εναντιώνετο στους Μάρτυρας, ήταν εξαγριωμένη μαζί μας διότι είχαμε κάμει αυτό το βήμα. Μας είπε ότι, μολονότι είμεθα καλοί γείτονες, ωστόσο δεν ήθελε να έχη καμμιά σχέσι με τη θρησκεία μας. Οι προσπάθειές μας να την κάνωμε ν’ αλλάξη γνώμη απεδείχθησαν μάταιες. Έτσι αποφασίσαμε ν’ ακολουθήσωμε την πορεία που υποδεικνύει η Εταιρία Σκοπιά. Θα της προσφέραμε απλώς περιοδικά, που περιείχαν άρθρα που νομίζαμε ότι θα εδιάβαζε ευχαρίστως.
»Αυτό επέτυχε, διότι εδέχετο τα περιοδικά κι εδιάβαζε τα άρθρα που της υποδεικνύαμε. Αυτό εξακολούθησε επί ένα περίπου έτος, και τότε άρχισε ν’ αφήνη την εξαετή κόρη της να μας επισκέπτεται.
»Για να διασκεδάσωμε τη μικρούλα, χρησιμοποιούσαμε το βιβλίο «Από τον Απολεσθέντα Παράδεισο στον Αποκαταστημένο Παράδεισο» κι εξηγούσαμε τις εικόνες που υπάρχουν εκεί. Φυσικά, όταν η μικρή πήγαινε σπίτι έλεγε στη μητέρα της αυτά που εμάθαινε για τον Ιεχωβά Θεό, για τον παράδεισο στην Εδέμ, τον Αδάμ και την Εύα, και άλλα. Ύστερ’ από δύο περίπου εβδομάδες, μου τηλεφώνησε η μητέρα της.
»Με ρώτησε αν διεξήγα Γραφική μελέτη με τη θυγατέρα της, Τζο Ανν. Της απήντησα, Όχι , αλλά ότι απλώς της εξηγούσα τη σημασία των εικόνων σ’ ένα βιβλίο μας. Πήρα το βιβλίο «Παράδεισος» και της έδειξα το τι έκανα. Τότε μου είπε, ‘Η Τζο Ανν το απολαμβάνει τόσο πολύ αυτό, ώστε διερωτήθηκα αν θα είχατε καιρό να μελετάτε τη Γραφή μαζί της.’
»Έγινε έναρξις μελέτης με τα δύο παιδιά της. Λίγο αργότερα, η γειτόνισσά μου μού τηλεφώνησε πάλι και είπε: ‘Εκτιμώ πράγματι αυτά που κάνετε για τα παιδιά μας. Μαθαίνουν τόσο πολλά από την Αγία Γραφή.’ Κι εξακολούθησε: ‘Κατέβαλα επί μήνες ως τώρα προσπάθεια ν’ αλλάξω γνώμη για να σας ζητήσω να μελετάτε και μαζί μου, επίσης, αλλά απλώς δεν εύρισκα το θάρρος. Σας παρακολουθούσα όλ’ αυτά τα περασμένα έξη χρόνια κι έβλεπα πόσο πιστή υπήρξατε επί τόσο μακρό χρονικό διάστημα. Σκέφθηκα ότι πρέπει να υπάρχη κάποιος λόγος γι αυτό. Πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να βρήτε χρόνο για να μελετάτε μαζί μου επίσης;’ Γεμάτη χαρά, απήντησα ότι θα το έκανα αυτό με μεγάλη ευχαρίστησι.»