Ερωτήσεις Από Αναγνώστας
● Απαιτούσε πράγματι ο Μωσαϊκός νόμος από τους Ιουδαίους να μισούν τους εχθρούς των, όπως φαίνεται να υπονοή το εδάφιον Ματθαίος 5:43;—Ρ. Ι., Η.Π.Α.
Όχι, ο Νόμος δεν απαιτούσε από τους Ιουδαίους να μισούν οποιονδήποτε, που εφαίνετο να είναι προσωπικός εχθρός. Τελείως αντιθέτως, απαιτούσε από εκείνους οι οποίοι ενέμεναν σ’ αυτόν να εκδηλώνουν αγάπη σ’ αυτούς.
Στην επί του Όρους Ομιλία, ο Ιησούς είπε: «Ηκούσατε ότι ερρέθη, ‘Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου,’ και μίσει τον εχθρόν σου.» (Ματθ. 5:43) Παρακαλείσθε να σημειώσετε ότι ο Ιησούς δεν είπε ότι όλα αυτά αποτελούσαν μέρος του νόμου του Θεού που εδόθη μέσω του Μωυσέως· μάλλον είπε, «Ηκούσατε ότι ερρέθη.»
Το τμήμα περί εκδηλώσεως αγάπης προς τον πλησίον μπορούσε να βρεθή στο Νόμο, στο εδάφιον Λευιτικόν 19:18, το οποίο λέγει: «Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.» Αλλά το τμήμα σχετικά με το να μισή ένας τον εχθρό του δεν προήρχετο από τον Θεό. Είναι δυνατόν ότι μερικοί θρησκευτικοί ηγέται αδικαιολογήτως συνεπέραναν από την υποχρέωσι ν’ αγαπά ένας τον πλησίον του ότι υπετίθετο ότι έπρεπε να μισή κάθε μη Ισραηλίτη ως εχθρό. Η Εγκυκλοκαιδεία Μακ Κλίντοκ και Στρονγκ κάνει τα εξής σχόλια: «Οι Φαρισαίοι περιώρισαν την σημασία της λέξεως πλησίον στα μέλη του δικού των έθνους ή στους δικούς των φίλους, υποστηρίζοντας ότι το να μισούν τον εχθρό των δεν απηγορεύετο από τον νόμο.»—Τόμ. VI, σελ. 929α.
Εν τούτοις, ο Νόμος στην πραγματικότητα επέβαλε στους Ιουδαίους πράξεις αγάπης ακόμη και για ένα συνάνθρωπο, ο οποίος, λόγω πράξεων που εστερούντο αγάπης, θα μπορούσε να φαίνεται ως προσωπικός εχθρός. (Έξοδ. 23:4, 5) Και οι Εβραϊκές Γραφές συνιστούσαν: «Εις την πτώσιν του εχθρού σου, μη χαρής· και εις το ολίσθημα αυτού, ας μη ευφραίνεται η καρδία σου.» (Παροιμ. 24:17) Φυσικά, το να χαίρεται ένας στην πτώσι των εχθρών του Θεού, όχι των προσωπικών εχθρών, ήταν άλλο ζήτημα.—Έξοδ. 15:1-21· Κριτ. 5:1, 31· Ψαλμ. 21:8-13.
Είναι πιθανόν την εποχή του Ιησού να υπήρχε μια κοινή έκφρασις, η οποία υπονοούσε τη σημασία των λόγων του. Στην Αυθεντική Καινή Διαθήκη, ο Ιουδαίος λόγιος Χιού Σκόνφηλντ μεταφράζει το εδάφιο Ματθαίος 5:43 ως εξής: «Ηκούσατε πώς ανηγγέλθη, ‘Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου, αλλά μίσει τον εχθρόν σου’.» Κατόπιν συνδέει το δεύτερο μέρος με μια υποχρέωσι, η οποία αναγράφεται σ’ ένα από τα χειρόγραφα τα οποία ευρέθησαν μαζί με τον Ρόλο της Νεκράς Θαλάσσης. Στο μη Βιβλικό Εγχειρίδιον Παιδείας που συνδέεται στενά με την Ιουδαϊκή αίρεσι των Εσσαίων, οι αναγνώσται ενθαρρύνονται «ν’ αγαπούν όλους τους υιούς του φωτός, ο καθένας με το μερίδιο του από την συμβουλή του Θεού, και να μισούν όλους τους υιούς του σκότους.»—Οι Ρόλοι της Νεκράς Θαλάσσης υπό Μίλλαρ Μπόρρως, σελίς 371.
Παρά την στάσι, η οποία πιθανόν να έχη επικρατήσει μεταξύ πολλών τότε, ο Ιησούς παρώτρυνε: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας . . . και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων οίτινες σας . . . κατατρέχουσι· δια να γείνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς.» (Ματθ. 5:44, 45) Αυτό το υπεστήριξε, επίσης, με την παραβολή του για τον καλό Σαμαρείτη. Μολονότι ο Ιουδαίος ιερεύς και ο Λευίτης προσπέρασαν χωρίς να βοηθήσουν τον άνθρωπο ο οποίος είχε δαρή από ληστάς, ένας Σαμαρείτης (ένας λαός περιφρονημένος από τους Ιουδαίους) σταμάτησε και βοήθησε. Αυτός απέδειξε ότι ήταν ένας πραγματικός πλησίον. Και αυτό εξεικονίζει καλά τη στοργική στάσι που συνέστησε ο Θεός και εδίδαξε ο Ιησούς.—Λουκ. 10:29-37.
Το ίδιο πνεύμα της αγάπης προς τον πλησίον, ακόμη και αν αυτός είναι διώκτης των αληθινών Χριστιανών, καλλιεργείται από τους μάρτυρας του Ιεχωβά σήμερα. Αναγνωρίζουν ότι δεν πρόκειται αυτοί να κρίνουν τα άτομα, έτσι προσπαθούν να βοηθήσουν όλους να μάθουν την οδόν της ζωής. Ως αποτέλεσμα αυτής της στάσεως πρώην διώκται, άνθρωποι που ενεργούσαν ως εχθροί, βοηθήθηκαν να γίνουν Χριστιανοί. (Πράξ. 9:17· Γαλ. 1:13) Και οι Χριστιανοί θα εξακολουθήσουν να το πράττουν αυτό ωσότου ο ίδιος ο Θεός ενεργήση για να εξαλείψη εκείνους τους εχθρούς του οι οποίοι τον μισούν. Έτσι θα καθαρίση το όνομά του από κάθε μομφή, και αυτό θα είναι μια αιτία χαράς.—Ψαλμ. 68:1, 3.
● Ύστερ’ από τον Κατακλυσμό, ο Νώε εφύτευσε αμπελώνα, άρχισε να πίνη από τον οίνο και εμεθύσθη. (Γέν. 9:20, 21) Εφόσον η Γραφή καταδικάζει τη μέθη, και μάλιστα λέγει ότι οι μέθυσοι δεν θα κληρονομήσουν την βασιλεία του Θεού, πώς πρέπει να ιδούμε τη μέθη του Νώε;—Μπ. Μ., Η.Π.Α.
Σχετικά με την πόσι οίνου από τον Νώε ως το σημείο να μεθυσθή, τα εδάφια Γένεσις 9:20, 21 λέγουν: «Και ήρχισεν ο Νώε να ήναι γεωργός, και εφύτευσεν αμπελώνα· και έπιεν εκ του οίνου, και εμεθύσθη, και εγυμνώθη εν τη σκηνή αυτού.» Ο Νώε, ο οποίος ήταν τότε ηλικίας εξακοσίων και πλέον ετών, είναι καταφανές ότι είχε πλήρως καταληφθή από τον οίνο, διότι η αφήγησις λέγει: «Ανανήψας δε ο Νώε από του οίνου.» (Γεν. 9:24) Επομένως, δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι είχε τελείως μεθυσθή.
Εν τούτοις, εξετάζοντας την αφήγησι στα εδάφια Γένεσις 9:20-27, θα διαπιστώση ένας ότι πουθενά στον Λόγο Του ο Ιεχωβά Θεός δεν κατέγραψε μια καταδίκη του Νώε εξαιτίας αυτού του επεισοδίου. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός ανέχεται τη μέθη, διότι η Βίβλος δείχνει ότι αυτό δεν συμβαίνει. (Παροιμ. 23:20, 21, 29-35· 1 Κορ. 6:9, 10) Εν τούτοις, στην περίπτωσι του Νώε ο Ιεχωβά πιθανόν να έλαβε υπ’ όψιν ελαφρυντικούς παράγοντας, Το υπόμνημα γι’ αυτό το ζήτημα στα βιβλίο της Γενέσεως είναι σύντομο και σε κανένα άλλο μέρος των Γραφών δεν γίνεται μνεία του περιστατικού. Είναι, ωστόσο, προφανές ότι ο Νώε άθελά του υπερέβη τα όρια ως αποτέλεσμα της οινοποσίας, είτε λόγω κοπώσεως ή από βαριά καρδιά ή από κάποια άλλη αιτία, η δε Γραφή δεν λέγει. Ίσως εν μέρει να οφείλεται, στο ότι κάτω από την αλλαγή των ατμοσφαιρικών συνθηκών που επεκράτησαν μετά τον Κατακλυσμό, ο οίνος που είχε πίει ο Νώε υπέστη ζύμωσι σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι ενόμιζε. Είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι ο Νώε δεν ήταν ένας αδιόρθωτος μέθυσος. Δεν υπάρχει τίποτε στη Γραφή που να δείχνη ότι είχε τη συνήθεια να πίνη οίνο στο σημείο που να μεθύσκεται. Πραγματικά, οι Γραφές δεν λέγουν ότι εμεθύσθη ποτέ πάλι.
Όταν οι Βιβλικοί συγγραφείς κατεδίκασαν τη μέθη ή παρώτρυναν τους ανθρώπους να την αποφεύγουν, δεν εχρησιμοποίησαν ποτέ τον Νώε ως ένα κακό παράδειγμα. Επίσης, δεν έκαμαν κανένα δυσμενές σχόλιο γι’ αυτόν εξαιτίας αυτού του ατυχούς επεισοδίου. Πραγματικά, ο απόστολος Πέτρος απεκάλεσε τον Νώε. ‘κήρυκα δικαιοσύνης.’ (2 Πέτρ. 2:5) Γράφοντας στους εξ Εβραίων Χριστιανούς, ο απόστολος Παύλος είπε ότι δια πίστεως ο Νώε «κατέκρινε τον κόσμον, και έγεινε κληρονόμος της δια πίστεως δικαιοσύνης.» (Εβρ. 11:7) Ο Παύλος έβλεπε τον Νώε ως ένα από εκείνους, οι οποίοι αποτελούν το μέγα νέφος των πιστών προ-Χριστιανών μαρτύρων του Ιεχωβά. (Εβρ. 12:1) Επιπλέον, όταν ο Ιησούς Χριστός παρέβαλε τις ημέρες του Νώε με ‘τας ημέρας του Υιού του ανθρώπου,’ ή τη δευτέρα του παρουσία, δεν έκαμε καμμιά καταδικαστική δήλωσι, για τον Νώε.—Λουκ. 17:26-27.
Επομένως, ο Νώε δεν παρομοιάζεται με αυτούς οι οποίοι ενασχολούνται στα έργα της εκπεσμένης σαρκός και οι οποίοι είναι δυνατόν να εμπλακούν σε ‘μέθες, κώμους και τα όμοια τούτων.’ (Γαλ. 5:19-21.) Ούτε θα έπρεπε να παραβληθή ο πιστός Νώε με άτομα, τα οποία κάποτε εβαπτίσθησαν ως Χριστιανοί αλλά τα οποία αργότερα απέκτησαν ίσως τη συνήθεια να μεθύσκωνται.. Τέτοιοι αδιόρθωτοι μέθυσοι, οι οποίοι είναι αμετανόητοι,, δεν καταβάλλονται άθελα πίνοντας πάρα πολύ από ένα μεθυστικό ποτό σε κάποια ευκαιρία. Είναι πραγματικά μέθυσοι και πρέπει ν’ αποκόπτωνται από την καθαρή και δικαία Χριστιανική εκκλησία. Ο απόστολος Παύλος είχε τέτοια άτομα υπ’ όψι του, όταν είπε στους Χριστιανούς στην Κόρινθο: «Αλλά τώρα σας έγραψα, να μη συναναστρέφησθε, εάν τις, αδελφός ονομαζόμενος, ήναι πόρνος, ή πλεονέκτης, ή ειδωλολάτρης, ή λοίδορος, ή μέθυσος, ή άρπαξ· με τον τοιούτον μηδέ να συντρώγητε.» (1 Κορ. 5:11) Αν δεν μετανοήσουν, αυτοί οι μέθυσοι δεν θ’ απολαύσουν ποτέ τις ευλογίες της βασιλείας του Θεού.
Υποθέστε ότι, όπως ο Νώε, ένας αφιερωμένος Χριστιανός σήμερα έχει από απροσεξία καταβληθή σε κάποια περίπτωσι πίνοντας κλεισμένος σπίτι του ένα οινοπνευματώδες ποτό. Αυτό δεν του είχε συμβή ποτέ προηγουμένως και είναι αποφασισμένος να προσέχη ώστε να μη τον συμβή πάλι ποτέ. Τι πρέπει να κάμη; Δεν είναι ένας αδιόρθωτος μέθυσος. Και δεν είναι λογικό να πιστεύη ότι εξαιτίας αυτής της μιας περιπτώσεως κατεδικάσθη από τον Θεό για πάντα, ώστε πιθανόν να μη μπορέση να κερδίση αιώνια ζωή ως δώρο από τον Ιεχωβά. (Ρωμ. 6:23) Εν τούτοις, ένας τέτοιος Χριστιανός πρέπει να εκφράση ειλικρινή λύπη γι’ αυτό σε προσευχή στον Παντοκράτορα Θεό. Πρέπει να παρακαλέση τον Ιεχωβά μέσω του Χριστού, ζητώντας την ελεήμονα συγχώρησι του Θεού. (Δευτ. 4:31· Ψαλμ. 51) Κατόπιν πρέπει να είναι αποφασισμένος ν’ αποφύγη κάθε επανάληψι αυτού του σφάλματος. Εν τούτοις, αν εξακολουθή να ενοχλήται βαθιά γι’ αυτό το ζήτημα, αυτός ο Χριστιανός μπορεί να ωφεληθή από την πνευματική συμπαράστασι που του παρέχεται, όταν ακολουθήση τους λόγους των εδαφίων Ιάκωβος 5:13-16.