Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Πώς βλέπουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά τους ανθρώπους, οι οποίοι χρησιμοποιούν «καταπραϋντικά,» περιλαμβανομένων και ναρκωτικών και παραισθησιακών, όπως το LSD, και άλλων;—Β. Κ., Η.Π.Α.

Αυτό δεν είναι κάτι, στο οποίο μπορεί να δοθή απάντησις με μια ευρεία, γενική δήλωσι, εφόσον σε διάφορα μέρη της γης οι άνθρωποι χρησιμοποιούν πολλά πράγματα για να τονώσουν και ν’ αφυπνίσουν ή να χαλαρώσουν και να καταπραΰνουν τον οργανισμό των. Η Γραφή δεν κατονομάζει όλα τα είδη που χρησιμοποιούνται γι’ αυτό τον σκοπό σήμερα· επομένως, εκείνο που πρέπει να κάμωμε είναι να εξετάσωμε το αποτέλεσμα από τη λήψι μιας ωρισμένης ουσίας και κατόπιν να εξετάσωμε πώς αυτό το αποτέλεσμα το βλέπουν οι Χριστιανοί υπό το φως των Βιβλικών αρχών και εντολών.

Μπορούμε να έχωμε αντίληψι της Γραφικής απόψεως με το να εξετάσωμε τι έχει να πη η Γραφή για τα οινοπνευματώδη ποτά. Οι Γραφές δεν καταδικάζουν τη χρήσι οινοπνευματωδών ποτών, είτε ως τονωτικών είτε ως καταπραϋντικών. Διαβάζομε για τον οίνο ότι ‘ευφραίνει, την καρδίαν του ανθρώπου.’ (Ψαλμ. 104:15· Παροιμ. 31:6· Εκκλησ. 9:7) Εν τούτοις, χρειάζεται προσοχή αν χρησιμοποιούνται οινοπνευματώδη ποτά, εφόσον περιλαμβάνονται μερικοί κίνδυνοι. Ο Λόγος του Θεού καταδικάζει ‘οινοποσίας, κώμους, συμπόσια (αγώνας πολυποσίας, ΜΝΚ),’ και δείχνει τις θλίψεις που επέρχονται σ’ εκείνους, οι οποίοι μεθύουν και χάνουν τον αυτοέλεγχο. (1 Πέτρ. 4:3· Παροιμ. 23:29-35· 20:1· Εφεσ. 5:18) Πράγματι, λέγει, ότι οι μέθυσοι, δηλαδή, εκείνοι οι οποίοι, έχουν συνήθεια να μεθούν, πρέπει ν’ αποβάλλονται από τη Χριστιανική εκκλησία· «δεν θέλουσιν κληρονομήσει την βασιλείαν τον Θεού.»—1 Κορ. 5:11· 6:9, 10.

Για να παράγουν ένα ωρισμένο αποτέλεσμα στο σώμα, οι άνθρωποι σε μερικά μέρη παρασκευάζουν μη οινοπνευματώδη ποτά από φυτά, φύλλα ή κόκκους. Άλλοι μασούν ειδικούς σπόρους, φύλλα ή κλωναράκια. Ποιο είναι το αποτέλεσμα στο άτομο; Μήπως χάνει τον έλεγχο του σώματος και της διανοίας κάτω από την επίδρασι ενός από αυτά τα πράγματα; Ή, και όταν αισθάνεται τονωμένος ή χαλαρωμένος, διατηρεί άρα γε τις αισθήσεις του και τον αυτοέλεγχο; Αν διατηρή αυτοέλεγχο, τότε πρέπει ν’ αποφασίση προσωπικώς αν θα χρησιμοποιή κατά καιρούς ένα τέτοιο προϊόν με μετριοπάθεια.

Ακόμη και με τα πολύ γνωστά και παραδεδεγμένα τονωτικά, μπορεί ένας να φθάση να εξαρτάται πολύ από τη χρήσι των. Μολονότι το να λαμβάνη ένας τέτοια ήπια τονωτικά με συγκρατημένο τρόπο δεν είναι καθ’ εαυτό εσφαλμένο, μερικοί έχουν τόσο συνηθίσει στη χρήσι των, ώστε γίνονται νευρικοί και ευερέθιστοι όταν τα στερηθούν. Εναπόκειται στο κάθε άτομο ν’ αποφασίση τι θα κάμη μ’ αυτές τις συνήθειες, αλλά είναι καλό να έχη υπ’ όψιν του ότι οι Χριστιανοί, πρέπει να εκδηλώνουν την ‘καρποφορίαν του πνεύματος,’ που περιλαμβάνει την αγάπη, τη χρηστότητα και την εγκράτεια πάντοτε. (Γαλ. 5:22, 23) Αν ένας διαπιστώση ότι ένα έθιμο ή μια συνήθεια καθιστούν γι’ αυτόν δύσκολο να το κάμη αυτό κατά καιρούς, τότε θα ήταν καλό να κάμη μια επανεκτίμησι.

Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να εξετασθή είναι ότι μερικές φορές ο τρόπος που χρησιμοποιείται ένα τονωτικό το καθιστά ανεπιθύμητο. Το μάσημα ωρισμένων τονωτικών είναι πολύ ακάθαρτο, και κάνει εκείνον που τα μασά άσχημο στα μάτια των άλλων, καθώς επίσης κηλιδώνει τα γύρω του πράγματα. Ο καθένας μπορεί να διερωτηθή, ‘Πώς βλέπουν οι άνθρωποι, στην κοινότητά μου αυτή τη συνήθεια;’ ‘Ενθαρρύνει αυτό τον σεβασμό προς ένα ως διάκονον του Θεού;’ Καθώς ένας προοδεύει, σε πνευματική ωριμότητα, τέτοιες ερωτήσεις έχουν αυξανομένη σπουδαιότητα γι’ αυτόν, εφ’ όσον, ως Χριστιανοί, επιθυμούμε «να μη προσαφθή μώμος εις την διακονίαν» μας. (2 Κορ. 6:3, 4) Η Γραφή θέτει, ενώπιον των Χριστιανών ως ένα παράδειγμα για μίμησι τον κανόνα στον οποίο πρέπει ν’ ανταποκρίνωνται οι επίσκοποι και διακονικοί υπηρέται στη Χριστιανική εκκλησία. Πρέπει να είναι «άμεμπτοι.»—1 Τιμ. 3:2, 10.

Με αυξανομένη συχνότητα σήμερα οι άνθρωποι στρέφονται στα ναρκωτικά, τα χημικά παρασκευάσματα όπως το LSD, και άλλα για να έχουν παραισθήσεις ή «συγκινήσεις» για να διαφεύγουν από τις πραγματικότητες της καθημερινής ζωής ή για να ικανοποιήσουν ένα πόθο για αισθησιακή απόλαυσι. Μολονότι δεν μπορεί να προλεχθή η αντίδρασις ενός άτομου σ’ αυτά τα πράγματα συχνά η χρήσις των καταλήγει σε απώλεια αυτοελέγχου. Κάτω από την επίδρασί των μπορεί ένας να γίνη βίαιος, παράλογος, ακόμη και φρενοβλαβής. Εφόσον ένα τέτοιο άτομο συχνά είναι ανίκανο να χρησιμοποιήση ορθή σκέψι και είναι ανίκανο να διακρίνη τη διαφορά μεταξύ δικαίου και αδίκου, εύκολα μπορεί να υποκύψη σε αισχρή, ανήθικη ή παράνομη διαγωγή, που κάτω από ομαλές συνθήκες θα μπορούσε ν’ αποφύγη.

Ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ ενός ανθρώπου μεθυσμένου από οινόπνευμα, ο οποίος εκδηλώνει άγρια, χωρίς έλεγχο διαγωγή, ή ο οποίος γίνεται με επαίσχυντο τρόπο ανίκανος, κι εκείνου ο οποίος κάνει τα ίδια πράγματα κάτω από την επίδρασι κάποιου συγχρόνου ναρκωτικού ή χημικού παρασκευάσματος; Από Γραφικής απόψεως δεν υπάρχει διαφορά! (Ρωμ. 13:13) Αν ένα άτομο ακολουθή εσκεμμένα μια πορεία, η οποία τον κάνει να χάνη τον αυτοέλεγχο και να υφίσταται διανοητικές παρεκτροπές, ώστε να μη αντιλαμβάνεται τι κάνει ή γιατί το κάνει, τότε είναι εξίσου αξιόμεμπτο όσο και ο μέθυσος. Άφησε τον εαυτό του να φθάση στο σημείο που να ενεργή ως ένας μέθυσος κι έτσι πρέπει να τον μεταχειρίζονται ως ένα μέθυσο και ως ένα ο οποίος έχει χάσει τον έλεγχο των πράξεών του.

Αν ένα άτομο, το οποίο διήγε προηγουμένως μια τέτοια αχαλίνωτη ζωή, θελήση ειλικρινά να φέρη τη ζωή του σε συμφωνία με τη Γραφή, να γίνη ένας Χριστιανός, οι μάρτυρες του Ιεχωβά θα ήσαν πρόθυμοι να το βοηθήσουν, υποδεικνύοντάς του τις θαυμαστές ευλογίες που υπάρχουν τώρα και στο μέλλον γι’ αυτούς οι οποίοι ζουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Ο Ιησούς εκήρυξε σε αμαρτωλούς κάθε είδους και τους εβοήθησε. (Λουκ. 7:34-47) Αλλά δεν συμμετείχε σε αντιγραφική διαγωγή.

Τι μπορεί να γίνη αν κάποιος στη Χριστιανική εκκλησία έχασε με άσοφο τρόπο τον έλεγχο του εαυτού του ως αποτέλεσμα του οινοπνεύματος ή άλλων διεγερτικών; Αυτό θα ήταν κάτι σπάνιο. Αλλ’ αν αυτό συνέβαινε το άτομο εκείνο πιθανόν θα μπορούσε να βοηθηθή στοργικά ν’ ανακτήση την ορθή οδό, την οδό η οποία φέρει την επιδοκιμασία του Θεού. (Γαλ. 6:1) Αν, ωστόσο, ένα άτομο το έκαμε αυτό συνήθεια, φέροντας μομφή στον εαυτό του, στην οικογένειά του και στην εκκλησία, τότε θ’ αποκοπή από την επικοινωνία με τη Χριστιανική εκκλησία για να διατηρηθή η ηθική αγνότης του λαού του Θεού.—1 Κορ. 5:11-13.

Τι μπορεί να λεχθή για την περίπτωσι, που ένα άτομο υποβάλλεται σε ιατρική θεραπεία και του δίδεται η συμβουλή να παίρνη κάποιο ναρκωτικό για να προκαλέση ύπνο ή ν’ ανακουφίση πόνους; Εκείνος που αντιμετωπίζει μια τέτοια κατάστασι, θ’ αποφασίση. Δεν είναι το ίδιο όπως αν το έπαιρνε για να έχη αισθησιακή ικανοποίησι ή για να αισθανθή κάποια «συγκίνησι.» Είναι πιθανόν να μη έχη συνείδησι των πραγμάτων, αλλά όχι με τον τρόπο ενός μεθύσου, ο οποίος χάνει τις αισθήσεις του από έλλειψι αυτοελέγχου. Αυτό θα εγίνετο κάτω από κατάλληλη επίβλεψι και διότι υπάρχει κάποιο σοβαρό σωματικό πρόβλημα που φαίνεται να απαιτή ένα τέτοιο έσχατο μέτρον.

Θα ήταν καλό, εν τούτοις, να έχωμε υπ’ όψιν τους κινδύνους που περιλαμβάνει η συνήθεια των ναρκωτικών. Το να δέχεται ένας χωρίς να υπάρχη ανάγκη επί μια χρονική περίοδο κάτι που θα μπορούσε να γίνη πάθος ασφαλώς θα ήταν άσοφο. Ακόμη και αν μια τέτοια θεραπεία συνιστάται από τους ιατρούς, είναι άρα γε ένας πρόθυμος ν’ αντιμετωπίση τις σκληρές συνέπειες αν αποκτήση τη μανία για ένα ναρκωτικό; Όταν θα έχη λυθή το σωματικό πρόβλημα, τι θα κάμη; Πολλοί, οι οποίοι χρησιμοποιούν ναρκωτικά έχουν εγκαταλείψει τις οικογένειές των και κάθε αίσθημα ηθικής με το να κλέπτουν και ακόμη να φονεύουν για να εξασφαλίσουν χρήματα ν’ αγοράσουν παράνομα ναρκωτικά. Εκτός από τη διαφθορά, στην οποία το πάθος αυτό μπορεί να οδηγήση, πρέπει, επίσης, να ληφθή υπ’ όψιν η παρανομία του ζητήματος, εφόσον οι Χριστιανοί οφείλουν να υποτάσσωνται στις κυβερνητικές ανώτερες εξουσίες. (1 Πέτρ. 2:13, 14· Ρωμ. 13:1) Πώς ο κυριευμένος από αυτό το πάθος θ’ αποδίδη τα του Καίσαρος εις τον Καίσαρα; Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να τονίσουν τη σπουδαιότητα που έχει το να διατηρή ένας έλεγχο της διανοίας και του σώματός του, ώστε να μπορή ν’ αποδίδη «θυσίαν . . . αγίαν . . . εις τον Θεόν, ήτις είναι η λογική . . . λατρεία.»—Ρωμ. 12:1.