Η Έλξις των Λαχείων

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία τα λαχεία αποτελούν μια έλξι για πολλούς ανθρώπους. Η προσδοκία ενός μεγάλου κέρδους με πολύ μικρό αντάλλαγμα, καθώς και η ζωηρή συγκίνησις που συνδέεται μ’ αυτά, είναι ακαταμάχητη σε όχι ολίγους. Επωφελούμενη από αυτό το γεγονός, η Νέα Υόρκη, μια από τις ηγετικές πολιτείες της Αμερικής, εγκαινίασε ένα κρατικό λαχείο, και η πώλησις των γραμματίων άρχισε στις 15 Ιουνίου 1967.

Το λαχείο θα μπορούσε να λεχθή ότι αποτελεί μια δίπτυχη έλξι, διότι είναι μια έλξις όχι μόνο γι’ αυτούς που αγοράζουν λαχεία αλλά επίσης για τις κυβερνήσεις για τις οποίες αποτελεί μια πηγή εισοδήματος. Το νομοθετικό σώμα της πολιτείας Νέας Υόρκης εψήφισε επανειλημμένως υπέρ αυτού, καθώς και μια πλειονότης ψηφοφόρων της πολιτείας, διότι εψήφισαν υπέρ 2.464.898 σε αντιπαραβολή με 1.604.694 που εψήφισαν κατά. Μ’ αυτό ακολουθούσαν το παράδειγμα των κατοίκων της γειτονικής πολιτείας Νιου Χάμσαιρ, η οποία πριν από τρία χρόνια ήταν η πρώτη πολιτεία στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε εβδομήντα έτη που έθεσε σε λειτουργία μια υπηρεσία λαχείου. Σε όλο τον κόσμο ογδόντα και πλέον χώρες εκμεταλλεύονται λαχεία, πράγμα που αποφέρει $1.000 εκατομμύρια και πλέον κέρδη ετησίως.

Το Ιρλανδικό Λαχείο Ιπποδρομιών θα μπορούσε να λεχθή ότι είναι το ευρύτατα γνωστό και υποστηριζόμενο ελκυστικό λαχείο, είναι δε και η μεγαλύτερη επιχείρησις στην Ιρλανδία. Σύμφωνα με το Φόρτσιουν, ένα κορυφαίο περιοδικό των επιχειρήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιρλανδικό Λαχείο Ιπποδρομιών κατορθώνει να πωλή λαχεία σε 146 διάφορες χώρες. Ομολογεί ότι εισπράττει $45.000.000 περίπου ετησίως και ότι δίνει το ένα πέμπτο από αυτά σε αγαθοεργίες. Η Δυτική Γερμανία είναι πιθανόν ότι έχει τη μεγαλύτερη και πιο ελκυστική επιχείρησι λαχείων, διότι τα τρία εθνικά λαχεία της συγκεντρώνουν $545 εκατομμύρια ετησίως, και το ένα τρίτο από αυτά δαπανάται σε προγράμματα υγείας, νεότητος και αθλητισμού. Τον παρελθόντα Δεκέμβριο η Μαδρίτη είχε την πιο μεγάλη επιτυχία λαχείου που είχε ποτέ, διότι διένειμε στους κερδισμένους $50 εκατομμύρια. Η Αγγλία, η Γαλλία και το Μεξικό έχουν σε λειτουργία επικερδή λαχεία και το ίδιο συμβαίνει με τις Κομμουνιστικές χώρες όπως η Σοβιετική Ένωσις, η Τσεχοσλοβακία και η Ουγγαρία.

Επειδή τα λαχεία είναι δυνατόν να είναι μια απατηλή έλξις όσον αφορά την πηγή του εισοδήματος για τις κυβερνήσεις, μερικοί ηγέται στις πολιτικές υποθέσεις της Αμερικής επολέμησαν σθεναρά εναντίον των. Πραγματικά, στο λαχείο της Πολιτείας Νέας Υόρκης εναντιώθηκαν με σφοδρότητα μερικοί από τους ανωτάτους επισήμους. Γιατί; Διότι, όπως ανέφερε η εφημερίς Ποστ της Νέας Υόρκης, «εκείνοι, οι οποίοι δεν έχουν τα μέσα να δαπανήσουν χρήματα για τα λαχεία, είναι ακριβώς εκείνοι οι οποίοι πληρώνουν. Επομένως το λαχείο είναι ένας οπισθοδρομικός [σε αντίθεσι με τον προοδευτικόa] τύπος φορολογίας, ο οποίος είναι από κοινωνικής απόψεως εσφαλμένος. . . . Στην Αγγλία τα απομακρυσμένα γραφεία στοιχημάτων κάνουν τις περισσότερες δουλειές των στις φτωχογειτονιές. . . . Δελεαζόμενοι από την υπόσχεσι ν’ αποκτήσουν κάτι χωρίς δαπάνη, οι πτωχοί αναμφισβητήτως κατευθύνουν προς τα τυχερά παιγνίδια το εισόδημα που έπρεπε να δαπανάται σε ουσιώδη πράγματα όπως η τροφή και ο ρουχισμός.»​—3 Οκτωβρίου 1966.

Το ότι αυτό δεν είναι μια κενή θεωρία απεδείχθη όταν μια απεργία των υπαλλήλων των επιχειρήσεων λαχείων διέκοψε στο Πόρτο Ρίκο την πώλησι λαχείων επί δέκα ημέρες. Στη διάρκεια εκείνη η πώλησις τροφίμων σε μερικά μεγάλα καταστήματα τροφίμων ανήλθε κατά 30 τοις εκατό. Είναι προφανές ότι ο πτωχός λαός διαθέτει περισσότερα χρήματα για τροφή όταν δεν υπάρχουν λαχεία για να δαπανά τα χρήματά του!

Το ότι η χρήσις λαχείων για εισόδημα είναι μια απατηλή έλξις αποτελεί και την στάσι που έλαβε το Φορολογικό Ίδρυμα της Αμερικής: «Οσοδήποτε ευφυείς τρόπους και αν επινοήσωμε, γρήγορα ή αργά μαθαίνομε ότι δεν υπάρχει . . . πανάκεια. Με τον καιρό οι ‘ανώδυνες’ μέθοδοι αποδεικνύονται συχνά ότι είναι οι πιο οδυνηρές.»

Ότι τα λαχεία αποτελούν μια απατηλή έλξι αποδεικνύεται περαιτέρω από το ότι αυτό είναι βασικώς νοσηρό. Τα λαχεία καταναλίσκουν πολλή ανθρωπίνη δύναμι κι εν τούτοις δεν παράγουν πλούτο· τον κατανέμουν μάλλον από τα χέρια των πολλών στα χέρια των ολίγων, και με όχι μικρή δαπάνη. Σε μερικές περιπτώσεις τα «καθαρά κέρδη» είναι 50 τοις εκατό του συνόλου των εισπράξεων. Δεν υπάρχουν παρά τρεις έντιμοι και υγιείς τρόποι μεταβιβάσεως χρημάτων, δηλαδή, υπό τύπον καθαρών δώρων, ως αντάλλαγμα άλλων πολυτίμων παροχών και ως αντάλλαγμα εργασίας.

Εκείνοι, οι οποίοι οδηγούνται από τις αρχές της Γραφής, οφείλουν να μάθουν ν’ ανθίστανται στην έλξι των λαχείων και άλλων μορφών τυχερών παιγνιδιών όταν είναι εκτεθειμένοι σ’ αυτά. Αυτά όλα είναι πραγματικά διάφορες μορφές εκβιασμού, μολονότι αυτός που χάνει συγκατανεύει ν’ αποχωρισθή ένα μέρος των χρημάτων του. Η μονομαχία έχει από πολύν καιρό χαρακτηρισθή κακό, μολονότι θα μπορούσε να περιγραφή ως φόνος κατόπιν κοινής συναινέσεως. Έτσι και με τα τυχερά παιγνίδια, αποτελούν αρπαγή κατόπιν κοινής συναινέσεως· κερδίζει ένας μόνον επειδή ένας άλλος ή πολλοί άλλοι χάνουν. Είναι ηθικώς εσφαλμένο το να ζητή ένας ευχαρίστησι ή κέρδος από τον κόπο ή την απώλεια άλλων.

Ναι, τα λαχεία ενθαρρύνουν την ιδιοτέλεια, διότι ο καθένας που συμμετέχει σ’ αυτά ελπίζει να κερδίση αυτό που ο πλησίον του ετοποθέτησε στο λαχείο κι έτσι, αυτό κάνει, τελικά, τον καθένα εχθρό των υπολοίπων. Είναι ακριβώς το αντίθετο από το ν’ ακολουθήση ένας τη Γραφική συμβουλή στο εδάφιο 1 Κορινθίους 10:24: «Μηδείς ας μη ζητή το εαυτού συμφέρον· αλλ’ έκαστος τα του άλλου.» Στο βάθος αυτού του ζητήματος υπάρχει η φιλαργυρία, η οποία είναι ρίζα όλων των κακών, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο.​—1 Τιμ. 6:9, 10.

Δεν είναι περίεργο ότι συχνά τα λαχεία συνδέονται με διαφθορά· γι’ αυτό πριν από εβδομήντα χρόνια είχε καταστή παράνομο να στέλνωνται λαχεία από μια πολιτεία στην άλλη μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ούτε μπορεί να παραβλεφθή η αθλία μερίς εκείνων οι οποίοι γίνονται αναγκαστικοί παίκται· διότι αυτό το κακό συχνά καταλήγει σε πολλή απογοήτευσι και την διάπραξι κάθε είδους εγκλήματος.

Το να υποκύψη ένας στην έλξι των λαχείων αντιβαίνει, επίσης, στην Γραφική αρχή ότι οφείλομε να εργαζώμεθα. Εκείνοι οι οποίοι υποκύπτουν στην έλξι των λαχείων θέλουν ν’ αντικαταστήσουν την σκληρή εργασία με την «τύχη.» Αλλά η Γραφή λέγει σαφώς: «Εάν τις δεν θέλη να εργάζηται, μηδέ ας τρώγη.».​—2 Θεσ. 3:10· Παροιμ. 6:6.

Οι Χριστιανοί, επομένως, μολονότι δεν επεμβαίνουν σε ό,τι οι άλλοι εκλέγουν να κάνουν, θ’ αντισταθούν στην έλξι του λαχείου αν θέλουν να ευαρεστήσουν τον Θεό. Ούτε καν θα πωλούν λαχεία ούτε και θα δέχωνται οποιοδήποτε παρομοίου είδους επάγγελμα, γνωρίζοντας ότι οι άρπαγες αποκλείονται από την Χριστιανική εκκλησία και ότι το ν’ ασχολούνται σε τέτοιου είδους επαγγέλματα τους καθιστά μέρος της αρπαγής. Ικανοποιούνται με τους καρπούς του παραγωγικού ιδρώτος και ζητούν τις τέρψεις των σε τρόπους που δεν βλάπτουν κανένα.​—1 Κορ. 6:9, 10.

[Υποσημειώσεις]