Οι Επιστολές Δεν Είναι Αναχρονιστικές
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ γνωρίζουν καλά ότι οι επιστολές έπαιξαν ένα σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξι και διάδοσι της πίστεώς των. Πολλά από τα βιβλία της Γραφής αρχικώς ήσαν επιστολές που εστάλησαν στις διάφορες εκκλησίες. (Κολ. 4:16) Αλλ’ ο καιρός προς χρήσιν επιστολών για τη διάδοσι του Χριστιανικού αγγέλματος δεν έχει παρέλθει.
Μια παγερή χειμερινή πρωία, με θερμοκρασία κάτω από το μηδέν, μια από τους μάρτυρας του Ιεχωβά στο Οχάιο απεφάσισε να κάμη μια επανεπίσκεψι σε μια γυναίκα που είχε προμηθευθή μια Γραφή και Γραφική ύλη από αυτήν. Επειδή δεν είχε μεταφορικό μέσο για να την επισκεφθή προσωπικώς, η Μάρτυς απεφάσισε να γράψη. Έγραψε μια Γραφική ομιλία και μαζί με την επιστολή ενέκλεισε και ένα αντίτυπο Της Σκοπιάς.
Μετά τρεις ημέρες έλαβε μια απάντησι από τη γυναίκα. Εν μέρει, η επιστολή που εξέφραζε την εκτίμησί της έλεγε: «Εδιάβασα την επιστολή σου (μια πολύ ωραία ομιλία) πολλές φορές και βρήκα τις παραπομπές μέσα στη Γραφή μου. Επιπρόσθετα, προσπαθώ να διαβάζω λίγο κάθε μέρα και παραίτησα τα κοσμικά περιοδικά μου για να έχω περισσότερο καιρό να διαβάζω τη Γραφή μου και τα Γραφικά βοηθήματα. Θέλω να στείλω αυτή την επιστολή για να τη λάβης την εβδομάδα αυτή και σ’ ευχαριστώ για το ότι με σκέφθηκες και μου έστειλες το περιοδικό.»
Κάποτε, καθώς μπορεί κανείς να δη, η επιστολογραφία μπορεί ν’ αποβή πηγή προσωπικής ικανοποιήσεως. Άλλες φορές τ’ αποτελέσματα είναι επίσης ευεργετικά, ακόμη κι αν ο επιστολογράφος δυνατόν να μη το γνωρίζη.
Μια μάρτυς του Ιεχωβά στη Ν. Υόρκη έδινε μαρτυρία από σπίτι σε σπίτι. Σε μια πόρτα συνήντησε ένα άνθρωπο, ένα ευσεβή Καθολικό, που εγνώριζε καλά τους μάρτυρας του Ιεχωβά αλλά δεν ενδιεφέρετο καθόλου. Όταν η μάρτυς έμαθε ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ τεθλιμμένος γιατί εσχάτως είχε χάσει τη γυναίκα του, άρχισε να του μιλή περί αναστάσεως.
Αν έχη κανείς υπ’ όψιν το γεγονός ότι αυτός είχε εκφρασθή δυσμενώς για τους μάρτυρας του Ιεχωβά η απορία θα του εγεννάτο τι είδος υποδοχής θα μπορούσε άρα γε ν’ αναμένη η διάκονος αυτή στην επανεπίσκεψί της. Η έκπληξί της ήταν πολύ μεγάλη.
Η διάκονος γρήγορα ανεκάλυψε ότι, αφ’ ότου έκαμε την πρώτη της επίσκεψι, αυτός είχε λάβει μια επιστολή από μια Μάρτυρα η οποία είχε λάβει την διεύθυσί του από τη στήλη των κηδειών στην εφημερίδα. Αν και ο άνθρωπος ήταν ξένος σ’ αυτήν, αυτή είχε γράψει μια φιλάγαθο επιστολή που εξηγούσε την ένδοξο ελπίδα της Γραφής για μια ανάστασι. Ο άνθρωπος κατέληξε ότι ασφαλώς θα έπρεπε να εξετάση μια οργάνωσι που τα μέλη της θα δαπανούσαν καιρό να πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και να γράφουν παρηγορητικές επιστολές στους ανθρώπους.
Ώστε όσον αφορά τη διάδοσι του ευαγγελίου της ιδρυθείσης βασιλείας του Θεού, η επιστολογραφία δεν είναι αναχρονιστική.