Καλλιεργείτε Αγάπη ως Μιμηταί του Χριστού

ΠΟΙΟ είναι το είδος της αγάπης που πρέπει να καλλιεργούν οι αφιερωμένοι Χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά; Όχι το ρομαντικό είδος αγάπης, που είναι γνωστό ως έρως, που φαίνεται τόσο δελεαστικό και επιθυμητό, αλλά που μπορεί να δημιουργήση πολλές θλίψεις. Ούτε απλώς η στοργή που φυσικά υπάρχει μεταξύ μελών της ιδίας οικογενείας, και το οποίο είδος αγάπης γίνεται ολοένα σπανιώτερο όπως ακριβώς προείπε ο απόστολος Παύλος. (2 Τιμ. 3:3) Ούτε το είδος της αγάπης, που περιορίζεται στη στοργή που εκδηλώνεται από εκείνους, οι οποίοι έχουν πολλά κοινά σημεία όπως προσωπικότης, περιβάλλον, συνήθειες, ιδεώδη και τα όμοια, και η οποία στοργή λέγεται φιλία. Μάλλον, το είδος της αγάπης, της οποίας το παράδειγμα έδωσε ο Ιησούς και την οποία καλλιεργούν οι πραγματικοί Χριστιανοί, είναι η τελείως ανιδιοτελής αγάπη που βασίζεται σε αρχές.

Αυτό το είδος αγάπης ανάγκασε τον Ιησού Χριστά ν’ αφήση τον Πατέρα του, τους αδελφούς και στενοτέρους συνεργάτας του στον ουρανό και να κατέλθη σ’ αυτή τη γη ως ένα ανθρώπινο πλάσμα με σάρκα και αίμα για να ζη και να εργάζεται, να τρώγη και να κοιμάται ανάμεσα σε ανθρώπους, που ήσαν ατελείς και αμαρτωλοί, ασθενείς και θνήσκοντες. Και όταν άρχισε τη διακονία του, αυτό το είδος αγάπης ήταν εκείνο που τον ώθησε να πηγαίνη από πόλι σε πόλι και από χωριό σε χωριό κηρύττοντας τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού από την αυγή ως αργά τη νύχτα, καθημερινά, πράγμα που τον κρατούσε τόσο απασχολημένον ώστε συχνά ούτε αυτός ούτε οι απόστολοί του «ουδέ να φάγωσιν ηυκαίρουν.»​—Μάρκ. 6:31· Φιλιππησ. 2:5-8.

Επί πλέον, αυτό το είδος αγάπης που βασίζεται σε αρχές είναι εκείνο, που ενίσχυσε τον Ιησού Χριστό ώστε να μπορέση να συνεχίση πιστός σ’ αυτή την πορεία παρά τη σκληρή εναντίωσι των εχθρών του Θεού και της αληθείας και τελικά να υποστή τη σταύρωσί του σ’ ένα ξύλο μαρτυρίου για να πεθάνη σαν ένας καταδικασμένος εγκληματίας μολονότι είχε ζήσει μια τελεία, αναμάρτητη ζωή. Ασφαλώς δεν υπήρχε αμφιβολία για το ότι ο Ιησούς αγαπούσε τον ουράνιο Πατέρα του, Ιεχωβά Θεό, με όλη την καρδιά, τη διάνοια, την ψυχή και τη δύναμί του· αγάπησε δε και άλλους, όχι απλώς ως τον εαυτό του, αλλ’ ακόμη περισσότερο από τον εαυτό του, επειδή όπως είπε ο ίδιος: «Μεγαλητέραν ταύτης αγάπην δεν έχει ουδείς, του να βάλη τις την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού.»​—Ιωάν. 15:13.

Καλλιεργώντας αυτή την αγάπη ως μιμηταί του Χριστού, οι μάρτυρες του Ιεχωβά πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, κηρύττοντας τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού, και το πράττουν αυτό τόσο στις πολυάσχολες λεωφόρους όσο και συμπτωματικά οποτεδήποτε μπορούν να εύρουν ώτα που θέλουν ν’ ακούσουν, όπως έκαμε ο Ιησούς όταν συνήντησε μια Σαμαρείτιδα στην πηγή της Σιχάρ. (Ιωάν. 4:7-26) Ευσυνείδητα κάνουν, επίσης, επανεπισκέψεις και τακτικά διεξάγουν Γραφικές μελέτες μ’ εκείνους, οι οποίοι έχουν συναίσθησι των πνευματικών των αναγκών, θυσιάζοντας ευχαρίστως τις προσωπικές των απολαύσεις και ανέσεις χάριν της πνευματικής ευημερίας των άλλων!

Είναι ιδιαιτέρως σπουδαίο να καλλιεργούμε αυτή την αγάπη ως μιμηταί του Χριστού με το να εκπληρώνωμε τη νέα εντολή που έδωσε στους ακολούθους του λίγο ακριβώς πριν από τον θάνατό του, όταν είπε: «Εντολήν καινήν σας δίδω, Να αγαπάτε αλλήλους· καθώς εγώ σας ηγάπησα, και σεις να αγαπάτε αλλήλους.»​—Ιωάν. 13:34.a

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, με τους οποίους μπορούμε να καλλιεργήσωμε αυτή την αγάπη. Ένας τρόπος είναι με το να συγχωρούμε. Ο Πέτρος ερώτησε πόσες φορές έπρεπε να συγχωρήση τον αδελφό του, και ο Ιησούς απήντησε, «Έως εβδομηκοντάκις επτά»—που άφηνε να εξαχθή το συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να υπάρχη όριο όσον αφορά το πόσες φορές πρέπει να είμεθα πρόθυμοι να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον.​—Ματθ. 18:21-25.

[Υποσημειώσεις]