Αποτελεί Εμπόδιο η Σωματική Αναπηρία;

Μολονότι μερικά άτομα νομίζουν ότι λόγω της σωματικής των αναπηρίας πιθανόν δεν μπορούν ν’ απολαύσουν πολλά προνόμια μέσα στη Χριστιανική εκκλησία, υπάρχουν άλλα που δεν έχουν αυτή την αντίληψι. Στον Καναδά, σε μια εκκλησία των δυτικών περιοχών, υπάρχουν επτά κωφάλαλοι, οι οποίοι είναι αφιερωμένοι και παρακολουθούν τακτικά όλες τις συναθροίσεις. Συμμετέχουν σε όλες τις μορφές της διακονίας, τρεις δε από αυτούς διεξάγουν και μελέτες μαζί με άλλα κωφάλαλα άτομα. Χρησιμοποιούν μια δακτυλογραφημένη κάρτα για να συστηθούν τόσο στην από σπίτι σε σπίτι μαρτυρία όσο και στις γωνίες των δρόμων. Πλησιάζουν ανθρώπους, που περιμένουν το λεωφορείο ή περιεργάζονται τις προθήκες καταστημάτων, και κάποτε πλησιάζουν ανθρώπους, οι οποίοι περιμένουν στη σειρά για να μπουν στον κινηματογράφο. Μια από τις νεώτερες αυτές αδελφές διέθεσε σαράντα περιοδικά σε μια ώρα. Στη διάρκεια μιας τριμήνου περιόδου, διέθεσε ένα μέσον όρο εβδομήντα περιοδικών τον μήνα. Και οι επτά παρακολουθούν στη Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας και εκτελούν καλά τα μέρη που τους ανατίθενται. Όταν δίνουν τις ομιλίες των στη γλώσσα των σημάτων, κάποιος μεταφράζει προς όφελος της εκκλησίας. Όλοι είναι πολύ προσεκτικοί, όταν οι κωφάλαλοι δίνουν τις ομιλίες των, διότι θέτουν πολλή εκφραστικότητα και αίσθημα στα σημεία που κάνουν. Εκείνοι, που δεν έχουν σωματική αναπηρία, ασφαλώς ενθαρρύνονται στα να έχουν πλήρη συμμετοχή στην έξοχη εκπαίδευσι που προμηθεύουν οι συναθροίσεις της σχολής.

Ένας άλλος ανάπηρος ευαγγελιζόμενος, ηλικίας είκοσι ετών, πάσχει εκ γενετής από εγκεφαλική παράλυσι και είναι καταδικασμένος να κινήται μ’ ένα τροχοφόρο κάθισμα. Μολονότι η ομιλία του δεν είναι ευκρινής, τα δακτυλογραφημένα κείμενά του είναι, και ιδού τι λέγει ο ίδιος για τον εαυτό του: «Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ευτυχή. Μπορώ να συμμετέχω τακτικά στην υπηρεσία του Ιεχωβά, και, αρχίζοντας από μερικές ώρες τον μήνα, έφθασα βαθμιαίως σε δέκα πέντε ώρες. Ήμουν δεκατεσσάρων ετών, όταν επέστρεψα στο σπίτι μου από το Κέντρον Αποκαταστάσεως Αναπήρων, όπου στη διάρκεια της επταμήνου παραμονής μου μ’ εδίδαξαν να γράφω στη γραφομηχανή μ’ ένα δάκτυλο. Τότε άρχισα να γράφω επιστολές με τη γραφομηχανή. Αφότου απεφοίτησα από το σχολείο αυτό το θέρος, εδιπλασίασα το χρόνο της υπηρεσίας μου, και τώρα αγωνίζομαι να φθάνω τις τριάντα ώρες τον μήνα. Οι επανεπισκέψεις μου αυξάνουν και έχω, επίσης, μια πολύ ενδιαφέρουσα Γραφική μελέτη που διεξάγω με αλληλογραφία. Αυτόν τον μήνα θα κάμω έργο σκαπανέως διακοπών, στέλνοντας δακτυλογραφημένες επιστολές σε συγγενείς και φίλους, καθώς, επίσης, και σε ονόματα που θα πάρω από τις τοπικές εφημερίδες και τον τηλεφωνικό κατάλογο. Με τη βοήθεια του Ιεχωβά ελπίζω να κάνω έργο σκαπανέως διακοπών μερικούς μήνες κάθε χρόνο.»​—Από το Βιβλίον του Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 1966.