Αινείτε τον Ιεχωβά με Ύμνους

ΤΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΙ αποτελεί ν’ ακούη κανείς πολλές χαρούμενες φωνές να υψώνωνται και να συγχωνεύωνται σ’ ένα μελωδικόν ύμνο! Ειδικώς δε για τους αφιερωμένους Χριστιανούς αποτελεί ευχαρίστησι, όταν τέτοιες φωνές υψώνωνται προς αίνον του Ιεχωβά Θεού, του Δημιουργού. Μάλιστα, η πιο ευγενής χρήσις, στην οποία η ανθρώπινη φωνή μπορεί να τεθή είναι το να αινή τον Ιεχωβά Θεό, Εκείνον που εδημιούργησε την ανθρώπινη φωνή με την ιδιότητα να υμνή και που επροίκισε τα ανθρώπινα πλάσματα με την ικανότητα να συνθέτουν μουσική.

Πολύ κατάλληλα, το να ψάλλουν με μεγάλες χορωδίες ήταν μεταξύ των αρχαίων Ισραηλιτών μέρος της επισήμου λατρείας στο ναό. Κατείχαν όχι δευτερεύουσα θέσι στην υπηρεσία του ναού, όπως μπορούμε να δούμε από τις σχετικές παραπομπές στα βιβλία του Έσδρα και του Νεεμία, που φθάνουν τις είκοσι. Στο βιβλίο των Ψαλμών, που έχει πράγματι αποτελεσθή από ωδές, βρίσκομε περίπου 130 παραπομπές σε ωδή και σε ψαλμούς και ισάριθμες παραπομπές στις υπόλοιπες Γραφές. Και μήπως δεν είναι το βιβλίο των Ψαλμών το μεγαλύτερο από τα εξήντα έξη βιβλία της Γραφής;

Όταν ήλθε ο καιρός ν’ αντικαταστήση η Χριστιανοσύνη τη λατρεία του Ιεχωβά κάτω από το Νόμο, βρίσκομε παρομοίως να γίνεται μνεία περί μουσικής. Έτσι, όταν ο Ιησούς και οι απόστολοί του είχαν τελειώσει τον εορτασμό του πρώτου δείπνου του Κυρίου, διαβάζομε ότι έψαλαν ύμνους και κατόπιν ανεχώρησαν και εισήλθαν στον κήπο της Γεθσημανή.—Ματθ. 26:30.

Ο απόστολος Παύλος εκτιμούσε την αξία και τη σπουδαιότητα του να ψάλλουν οι Χριστιανοί, καθώς μπορούμε να δούμε από τις οδηγίες του προς τους Χριστιανούς των Κολοσσών: «Ο λόγος του Χριστού ας κατοική εν υμίν πλουσίως, μετά πάσης σοφίας· διδάσκοντες και νουθετούντες αλλήλους με ψαλμούς και ύμνους και ωδάς πνευματικάς, εν χάριτι.» Με το να ψάλλωμε εκδηλώνοντας τα ωραία αισθήματα που εμφαίνονται σε τέτοιους ύμνους—και οι ύμνοι που ψάλλονται από τους μάρτυρας του Ιεχωβά στις συναθροίσεις των δεν είναι απλές φράσεις που ηχούν ωραία, αλλά είναι γεμάτοι με Γραφικά παραδείγματα αίνου και με σοβαρά νουθεσία—θα ‘νουθετούμε αλλήλους’, και όχι μόνο τον εαυτό μας.—Κολ. 3:16.

Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό· η εκκλησιαστική υμνολογία είναι ένα ευεργετικό μέρος της αγνής λατρείας των Χριστιανών μαρτύρων του Ιεχωβά. Δεν είναι απλούς τυπικισμός, αλλά είναι μια υμνολογία στην οποία συμμετέχουν ολοκάρδια όλοι οι παρευρισκόμενοι. Προφανώς, τέτοια υμνολογία είναι συχνά η μόνη εκδήλωσις, στην οποία μερικοί έχουν το προνόμιο να συμμετάσχουν ενεργώς, στις συναθροίσεις του λαού του Θεού· τούτο αληθεύει ειδικά όσον αφορά τις μεγαλύτερες συνελεύσεις, όπου ίσως ούτε ένας στους εκατό δεν έχει την ευκαιρία να νουθετήση από το βήμα ή να έχη με άλλο τρόπο ενεργό μέρος στη λατρεία.

Εφόσον η υμνολογία είναι μορφή της λατρείας του Ιεχωβά και ένα από τα μέσα, με τα οποία μπορούμε να νουθετούμε άλλους ως επίσης και τον εαυτό μας, οι Χριστιανοί πρέπει να προφυλάσσωνται από το να γίνουν νωθροί ή αδιάφοροι σχετικά με αυτή. Όπως ακριβώς και στην προσευχή· όταν αναπέμπεται δημοσία προσευχή σε μια συνάθροισι των δούλων του Ιεχωβά, δεν απασχολούμε τις διάνοιες μας ή τα χέρια μας με άλλα πράγματα, αλλά παραμένομε σιωπηλοί και προσεκτικοί, ώστε να εισέλθωμε στο πνεύμα της προσευχής. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ύμνους μας, όταν διεξάγεται εκκλησιαστική υμνολογία· στρέφομε σ’ αυτούς την προσοχή μας, με το να ψάλλωμε ολοκάρδια στην περίπτωσι αυτή.

Ας συμμετέχουν, λοιπόν, όλοι οι Χριστιανοί με την καρδιά τους στην υμνολογία με τους ύμνους της Βασιλείας κατά τις συναθροίσεις των για λατρεία, είτε αυτές είναι μεγάλες είτε μικρές. Δεν μπορούμε να σκεπτώμεθα διαφορετικά, παρά ότι ο Ιεχωβά Θεός ευαρεστείται ν’ ακούη τους επιγείους δούλους του να τον αινούν με ύμνους, ασφαλώς δε ουδέποτε μπορούμε να τον αινούμε αρκετά για όλα εκείνα που αυτός έχει κάμει για μας. Ας μην παραμελούμε, λοιπόν, αυτή την μορφή του αίνου και της ευχαριστίας. Ούτε πρέπει να παραβλέψωμε την ευλογία της ομαδικής υμνολογίας. Οι Χριστιανοί δεν μπορούν παρά να ωφεληθούν από το να ενώνωνται σε υμνολογία αίνου. Μολονότι δε είναι πιθανόν να μην έχουν κατά καιρούς τη διάθεσι να ψάλλουν, ίσως επειδή είναι μάλλον κουρασμένοι, αναμφιβόλως, αν εισέλθουν σε υμνολογία με όλη τους την ικανότητα, τούτο θα τους βοηθήση να αναζωογονηθούν τόσο σωματικώς όσο και πνευματικώς.

Επίσης, είναι καλό να έχη ένας υπ’ όψιν ότι δεν είναι το μέγεθος της εκκλησίας ούτε η φυσική ή καλλιεργημένη ικανότης του να ψάλλη εκείνα που έχουν σημασία, αλλά το να ενώνεται σε υμνολογία από την καρδιά του, με τη διάνοιά του προσηλωμένη σ’ εκείνο που ψάλλει, όπως συμβαίνει και στην περίπτωσι της προσευχής. Μόνο τέτοια υμνολογία φέρει αίνο στον Ιεχωβά ως επίσης κι ευλογίες σ’ εκείνους που συμμετέχουν σ’ αυτή.

Ένα συνοδευτικό μουσικό όργανο αποτελεί μεγάλο βοήθημα σε τέτοια υμνολογία. Εν τούτοις, δεν είναι απαραίτητο να είναι πιάνο. Ένα βιολί, μια κιθάρα ή ακόμη ένα όργανο που παίζεται με το στόμα μπορούν κατάλληλα να εξυπηρετήσουν, σε πολλά δε μέρη χρησιμοποιούνται τέτοια όργανα.

Ας αινούν, λοιπόν, όλοι τον Ιεχωβά με ύμνους, κάνοντας το αυτό μ’ έναν τρόπο που θα φέρη τιμή σ’ Αυτόν κι ευλογία σ’ αυτούς που ψάλλουν!