Ερωτήσεις από Αναγνώστας
● Τι σημαίνει το εδάφιο Πράξεις 6:15, όταν λέγη ότι το πρόσωπο του Στεφάνου ήταν «ως πρόσωπον αγγέλου»; Μήπως μετεμορφώθη, όπως ο Ιησούς;
Η αφήγησις της Γραφής στις Πράξεις, κεφάλαια 6 και 7, λέγει για την απολογία του Στεφάνου ενώπιον του Συνεδρίου, το δε 6ο κεφάλαιον, 15ον εδάφιον, λέγει: «Και ατενίσαντες εις αυτόν πάντες οι καθήμενοι εν τω συνεδρίω, είδον το πρόσωπον αυτού ως πρόσωπον αγγέλου.» Το εδάφιο αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι το πρόσωπο του Στεφάνου μετεμορφώθη, όπως μετεμορφώθη ο Ιησούς στο όρος της μεταμορφώσεως. Ωστόσο, κάτι πρέπει να είχε γίνει περί το πρόσωπον του Στεφάνου, που έθελξε τα μέλη του Συνεδρίου. Δεν ήταν ασύνηθες, φυσικά, στους δικαστάς να παρατηρούν στη φυσιογνωμία του κρατουμένου που ήταν ενώπιόν τους, η οποία ενίοτε αποτελεί ένδειξιν της ενοχής ή της αθωότητος. Ο Στέφανος, λοιπόν, εμφανίσθηκε ενώπιον του δικαστηρίου, όχι με την κατηφή όψι ενός ενόχου εγκλήματος, αλλά με όψιν ενός αγγέλου, ενός αγγελιαφόρου απεσταλμένου από τον Θεό, ενός ο οποίος είχε πεποίθησι ότι υπεστηρίζετο από τον Θεό. Η όψις του δεν παρουσίαζε ενδείξεις ότι ήταν ένοχος αδικοπραγίας. Επέδειξε θάρρος. Η όψις του προσώπου του έδειχνε ότι ήταν γαλήνιος και ατάραχος, λόγω της εμπιστοσύνης του στον Θεό. Όπως είχε πει ο Ιησούς λίγον καιρό πριν απ’ αυτό: «Ειρήνην αφίνω εις εσάς, . . . Ας μη ταράττηται η καρδία σας, μηδέ ας δειλιά.»—Ιωάν. 14:27.
Η περιγραφή που κάνει η Αγία Γραφή περί εμφανίσεως αγγέλων, που απεκαλύφθησαν κατά καιρούς στους δούλους του Ιεχωβά, αποκαλύπτει, επίσης, ότι η εμφάνισις ενός αγγέλου εμπνέει το δέος. Ο Στέφανος, λοιπόν, γεμάτος από άγιον πνεύμα, αντανακλούσε την όψι ενός εκπροσώπου του Θεού της δόξης, η δε όψις του προσώπου του Στεφάνου, προς στιγμήν, εφάνη ως να υπερεφόβισε τους εχθρικούς του δικαστάς. Αλλ’ η εντύπωσις των εναντιουμένουν Ιουδαίων μετεβλήθη από θαυμασμό σε πικρία, όταν ο Στέφανος εξέθεσε την ενοχή των για τον φόνο του «Δικαίου» Ιησού Χριστού. Μετά την επιτίμησι του Στεφάνου, οι δικασταί «κατεκόπτοντο τας καρδίας αυτών, και έτριζον τους οδόντας κατ’ αυτού.» Αλλ’ ο Στέφανος, «πλήρης ων πνεύματος αγίου, ατενίσας εις τον ουρανόν, είδε την δόξαν του Θεού, και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιών του Θεού.» Με αυτό το όραμα που τον ενίσχυε, μπορούσε ν’ αντιμετωπίση τους αδίκους εκείνους δικαστάς μ’ εμπιστοσύνη ότι είχε πράγματι κάμει το θέλημα του Θεού.—Πράξ. 7:52, 54, 55.
● Ύστερ’ απ’ όσα λέγονται στο βιβλίο “Έπεσε Βαβυλών η Μεγάλη!” Η Βασιλεία του Θεού Κυβερνά! (στην Αγγλική), μήπως πρέπει να εννοήσωμε ότι η «θλίψις μεγάλη», για την οποία γίνεται λόγος στο κατά Ματθαίον 24:21, 22, αναφέρεται μόνο σε ό,τι συμβαίνει στον Αρμαγεδδώνα;
Στις σελίδες 629 και 630 του βιβλίου “Έπεσε Βαβυλών η Μεγάλη!” Η Βασιλεία του Θεού Κυβερνά! αναφέρεται: Εφ’ όσον το θηρίον με τας επτά κεφαλάς και τα δέκα κέρατα και ο ψευδοπροφήτης είναι σύμβολα, τυγχάνουν χωριστής μεταχειρίσεως από τους ‘βασιλείς της γης και τις στρατιές των.’ Όταν τα συμβολικά αυτά πράγματα κατακαούν, όλη η κοσμική ενότης μέσα στις πολιτικές οργανώσεις και όλες οι πολιτικές συμμαχίες θα καταρρεύσουν ενώπιον του νικηφόρου Ιππέως επί του λευκού ίππου. Θα υπάρξη αγρία σύγχυσις και αποδιοργάνωσις, όπως προλέγουν άλλες προφητείες. Ο Ιησούς Χριστός, όταν ήταν επί της γης, το προείπε αυτό, λέγοντας: «Θέλει είσθαι θλίψις μεγάλη, οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει. Και αν δεν συνετέμνοντο αι ημέραι εκείναι, δεν ήθελε σωθή ουδεμία σαρξ· δια τους εκλεκτούς όμως [το υπόλοιπον των 144.000 ακόμη επί της γης] θέλουσι συντμηθή αι ημέραι εκείναι.»
Σ’ αυτές τις παραγράφους το βιβλίο συζητεί μόνο το τελικό μέρος της ‘θλίψεως της μεγάλης’. Αυτό δεν προτίθεται να υπονοήση ότι η «θλίψις η μεγάλη» λαμβάνει χώρα μόνο στον Αρμαγεδδώνα. Όχι, διότι στην επομένη παράγραφο στη σελίδα 630 λέγει: «Στον Αρμαγεδδώνα, οπότε η ‘θλίψις η μεγάλη’ φθάνει στο αποκορύφωμά της, οι βασιλείς και οι στρατιές των και οι έχοντες το σημείον του ‘θηρίου’ θα ‘θανατωθούν’ όλοι εις εκτέλεσιν της θανατικής καταδίκης, η οποία εξέρχεται εκ του στόματος του νικηφόρου Βασιλέως των βασιλέων ως μία ‘μακρά ρομφαία’.»
Σημειώστε αυτή την έκφρασι, «το αποκορύφωμα εκείνης της ‘θλίψεως της μεγάλης’,» σχετικά με τον Αρμαγεδδώνα. Έτσι οι παράγραφοι δείχνουν ότι, μολονότι αφορούν το τελευταίο μέρος της ‘θλίψεως της μεγάλης’, δεν αποκλείουν το γεγονός ότι υπήρξε και ένα άλλο τμήμα πριν από τον Αρμαγεδδώνα.
Επομένως, αυτή δεν είναι μια νέα σκέψις πάνω στα εδάφια Ματθαίου 24:21, 22, περιορίζοντας την εφαρμογή των μόνον στον Αρμαγεδδώνα. Έχει μια διπλή εφαρμογή, πρώτον στη θλίψι που ο Ιεχωβά επέφερε επάνω στον Σατανά και την οργάνωσί του, όταν ο Υιός του Ιεχωβά Χριστός Ιησούς επολέμησε εναντίον του Σατανά και των δαιμόνων του στον ουρανό αρχίζοντας το 1914. Εκείνη η θλίψις εναντίον του Σατανά και της οργανώσεως του σταμάτησε το 1918 για να επιτραπή η συγκέντρωσις του κεχρισμένου υπολοίπου του Ιεχωβά. Η δευτέρα εφαρμογή, εκείνη στην οποία αναφέρεται το βιβλίο, είναι η επανάληψις της ‘θλίψεως της μεγάλης’ εναντίον του Σατανά και της οργανώσεως του στον Αρμαγεδδώνα.