Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Πώς μπορούμε να εναρμονίσωμε την αφήγησι του Λουκά περί του Δείπνου του Κυρίου, στην οποίαν αυτός ομιλεί περί δύο ποτηρίων που εχρησιμοποιήθησαν, με τις αφηγήσεις των Ματθαίου, Μάρκου και Παύλου, που ομιλούν περί χρησιμοποιήσεως ενός μόνον ποτηρίου οίνου;​—Ρ. Δ., Η.Π.Α.

Παραβάλλοντας διάφορες Γραφικές αφηγήσεις περί του ιδίου γεγονότος ή συμβάντος, καλό είναι να έχωμε πάντοτε υπ’ όψι τούτο: Ακόμη κι αν ένας συγκεκριμένος συγγραφεύς μνημονεύη μόνον ένα άτομο ή αντικείμενο, αυτό, εν τούτοις, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι δεν μπορούσε να ήσαν περισσότερα του ενός. Έτσι, έχομε τον Ματθαίο, που αναφέρει ότι οι τυφλοί και οι δαιμονιζόμενοι που εθεραπεύθησαν ήσαν δύο, ενώ ο Μάρκος κι ο Λουκάς μνημονεύουν μόνον ένα από κάθε είδος. (Ματθ. 8:28· 20:30· Μάρκ. 5:2· 10:46, 47· Λουκ. 8:27· 18:35) Έπειτα και ο Ματθαίος και ο Μάρκος μνημονεύουν ένα μόνον άγγελο στον τάφο του αναστημένου Ιησού, ενώ ο Λουκάς αναφέρει δύο.​—Ματθ. 28:2-4· Μάρκ. 16:5-7· Λουκ. 24:4, 5.

Έτσι, επίσης, και σ’ αυτό το ζήτημα του αριθμού ποτηρίων, που περιέχεται στην αφήγησι του Λουκά 22:17-20, η οποία λέγει: «Και λαβών το ποτήριον, ευχαρίστησε και είπε, Λάβετε τούτο και διαμοιράσατε εις αλλήλους· διότι σας λέγω, ότι δεν θέλω πίει από του γεννήματος της αμπέλου, εωσού έλθη η βασιλεία του Θεού. Και λαβών άρτον, ευχαριστήσας έκοψε, και έδωκεν εις αυτούς, λέγων, Τούτο είναι το σώμά μου, το υπέρ υμών διδόμενον· τούτο κάμνετε εις την ιδικήν μου ανάμνησιν. Ωσαύτως και το ποτήριον, αφού εδείπνησαν, λέγων, Τούτο το ποτήριον είναι η καινή διαθήκη εν τω αίματί μου, το υπέρ υμών εκχυνόμενον.»

Το πρώτον ποτήριον, που μνημονεύεται ενταύθα (εδάφιον 17), αναφέρεται στον εορτασμό του Πάσχα, όπως φαίνεται από το δέκατο πέμπτο εδάφιο. Ο εορτασμός του Πάσχα στην εποχή του Ιησού περιελάμβανε και τη χρήσι ποτηρίων οίνου. Πραγματικά, όπως αναγράφεται στην Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαιδεία, Τόμος Θ΄, σελίς 552, και στην Εγκυκλοπαιδεία του Μακ Κλίντοκ και Στρογκ, Τόμος Ζ΄, σελίς 739, υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα ποτήρια οίνου, που χρησιμοποιούσαν οι Ιουδαίοι στον εορτασμό του Πάσχα. Το Μισνά λέγει θετικά: «Ακόμη κι ο πιο φτωχός μέσα στον Ισραήλ δεν πρέπει να φάγη αν δεν καθήση στο τραπέζι, και δεν πρέπει να τους δίδωνται λιγώτερα από τέσσερα ποτήρια κρασί για να πιουν.» (Πεσαχίμ 10:1) Το σχόλιο, λοιπόν, του Λουκά, στο δέκατο έβδομο εδάφιο, αναφέρεται σε ένα από τα οινοπότηρα που περιεφέρθησαν στη διάρκεια του εορτασμού του Πάσχα, και από το οποίον ποτήρι ήπιε κι ο ίδιος ο Ιησούς, λέγοντας: «Δεν θέλω πιει από του γεννήματος της αμπέλου, εωσού έλθη η βασιλεία του Θεού.»​—Λουκ. 22:18.

Με πρώτο το εδάφιο δεκαεννέα, που αποτελεί αρχή νέας παραγράφου στη Μετάφρασι Νέου Κόσμου, γίνεται μνεία τώρα όχι στο Πάσχα, αλλά στην εγκαινίασι του Δείπνου του Κυρίου. Ο Ιησούς εχρησιμοποίησε λίγο από τον άζυμον άρτον κι ένα από τα ποτήρια οίνου, που ήσαν ήδη πρόχειρα. Το ποτήριον, που μνημονεύεται στο εδάφιο είκοσι, εκείνο που εχρησιμοποιήθη στο Δείπνον του Κυρίου, είναι το μόνο που μνημονεύεται από τον Ματθαίον (26:27) και τον Μάρκον (14:23), κι από τον Παύλο στην επιστολή 1 Κορινθίους 11:25. Εν τούτοις, το Δείπνον του Κυρίου δεν αποτελούσε μέρος του ιδίου του εορτασμού του Πάσχα· εκεί ο Ιησούς εγκαινίασε μια νέα διάταξι.

● Πώς ο Αδάμ, μετά την ανταρσία του, έμαθε ότι ο Θεός είπε, «Ιδού, έγεινεν ο Αδάμ ως είς εξ ημών, εις το γινώσκειν το καλόν και το κακόν· και τώρα μήπως εκτείνη την χείρα αυτού, και λάβη και από του ξύλου της ζωής, και φάγη, και ζήση αιωνίως·—»; (Γέν. 3:22)​—Ε. Δ., Η.Π.Α.

Αυτό το χωρίον δεν λέγει ότι ο Ιεχωβά Θεός το είπε αυτό στον εαυτό του ώστε να μην το ακούση ο Αδάμ. Μάλλον, καταφαίνεται έντονα ότι ο Ιεχωβά το είπε αυτό δυνατά για να το ακούση ο Αδάμ και να γνωρίση γιατί εξεδιώχθη από τον παράδεισο της τρυφής. Ο Θεός, κάνοντας τούτο, εξέπληξε τον Αδάμ με κάτι που δεν το εγνώριζε προηγουμένως, ούτε αυτός ούτε η σύζυγός του, η Εύα· δηλαδή, ότι στο μέσον του κήπου υπήρχε το «ξύλον [δένδρον, ΜΝΚ] της ζωής» και ότι για να έχη το προνόμιο να φάγη απ’ εκείνο το δένδρο κατεδείκνυε ότι εκείνος που θα έτρωγε ήταν άξιος αιωνίου ζωής μέσα στον παράδεισο.

Δεν υπάρχει τίποτε στην προηγούμενη αναγραφή που να δείχνη ότι είτε ο Αδάμ είτε η Εύα εγνώριζαν γι’ αυτό το «ξύλον της ζωής» στο μέσον του Παραδείσου της Εδέμ, όταν η Εύα συνήψε συνομιλία με τον όφιν. Τότε εμνημόνευσε μόνο τα δένδρα του παραδείσου και τα περιέλαβε όλα σε μια ομάδα κι έκαμε εξαίρεσι μόνο του «ξύλου [δένδρου, ΜΝΚ] της γνώσεως του καλού και του κακού», που ήταν απηγορευμένο και σ’ αυτή και στον σύζυγό της, αλλά δεν έκαμε μνεία στον όφιν περί του ‘ξύλου της ζωής εν μέσω του παραδείσου’, του δένδρου αυτού που μνημονεύεται στο ένατο εδάφιο του δευτέρου κεφαλαίου.

Έτσι, τώρα ο Θεός λέγει ότι για τον ειδικό σκοπό του να τους εμποδίση από το να φάγουν απ’ αυτό το δένδρο, τους εκδιώκει: «Όθεν Ιεχωβά ο Θεός εξαπέστειλεν αυτόν εκ του παραδείσου της Εδέμ, δια να εργάζηται την γην εκ της οποίας ελήφθη. Και εξεδίωξε τον Αδάμ.» (Γέν. 3:23, 24, ΜΝΚ) Αναμφιβόλως, όταν ο Θεός τους εξεδίωξε, τους διέταξε να βγουν με κάποια ρηματική έκφρασι και τους είπε πραγματικά «Κινηθήτε!» Έτσι, είναι πολύ πιθανόν ότι ο Αδάμ έμαθε περί του ‘ξύλου της ζωής’ και της ενταύθα εκφράσεως του Θεού, «Έγεινεν ο Αδάμ ως είς εξ ημών, εις το γινώσκειν το καλόν και το κακόν», με μια ακουστή έκφρασι από μέρους του Ιεχωβά Θεού, όχι με το να πη αυτό ο Θεός μέσα του και ύστερα να κάμη κάποια εμπνευσμένη αποκάλυψι στον Αδάμ αργότερα. Κατόπιν, όταν ο Αδάμ έγραψε το δεύτερο αυτό έγγραφο, μπορούσε να αναφέρη αυτό το «ξύλον της ζωής εν μέσω του παραδείσου» της Εδέμ.