Εζούσατε Πριν Γεννηθήτε;

Η ΙΔΕΑ ότι ένας άνθρωπος είχε μια προγενέστερη ύπαρξι διετήρησε μια ιδιαίτερη γοητεία σε πολλούς Δυτικούς συγγραφείς. Ο Άγγλος μυθιστοριογράφος Σερ Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ συχνά παρουσίαζε στα μυθιστορήματα του χαρακτήρες, οι οποίοι φιλοσοφούσαν πάνω στη μετενσάρκωσι. Πριν από λίγα χρόνια, ένα βιβλίο ενός άλλου συγγραφέως, που επραγματεύετο το θέμα αυτό, έφθασε στο κορύφωμα του καταλόγου των περισσότερο πωλουμένων βιβλίων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν «Η Αναζήτησις της Μπρίντεϋ Μάρφυ». Ο συγγραφεύς αφηγείται πώς μια οικοκυρά υπνωτισμένη περιγράφει τη ζωή της, που ισχυρίζεται ότι έζησε ως Μπρίντεϋ Μάρφυ από το έτος 1798 ως το 1864. Ερευνηταί, οι οποίοι εξήλεγξαν αυτή την πληροφορία που έδωσε, βρήκαν τόσες διαφορές ώστε συνεπέραναν ότι εβασίζετο στη φαντασία της.

Μερικά άτομα στη Δύσι έκαμαν αυτή την ιδέα άρθρον της θρησκευτικής των πίστεως. Οι Μορμόνοι, λόγου χάριν, ισχυρίζονται ότι προϋπήρχαν της γεννήσεως των. Σ’ αυτό το σημείο, ένας από τους ηγήτορας των, ο Χέμπερ Ι. Γκραντ, εδήλωσε: «Ετοποθετήθημεν σ’ αυτή τη γη λόγω της πίστεως μας στην τήρησι της πρώτης μας καταστάσεως. Οι κόποι, που εκάμαμε στη σφαίρα που αφήσαμε πριν έλθωμε εδώ, είχαν κάποια επίδρασι στη ζωή μας εδώ, και σε ωρισμένο βαθμό διέπουν και ελέγχουν τη ζωή που διάγομε εδώ, ακριβώς όπως οι κόποι που κάνομε εδώ θα ελέγχουν και διακυβερνούν τη ζωή μας όταν περάσωμε απ’ αυτό το στάδιο της υπάρξεως.»

Στην Άπω Ανατολή η πίστις σε μια προΰπαρξι συγκεντρώνεται γύρω από την κάρμα. Πρόκειται για την άποψι, σύμφωνα με την οποία η τύχη της ψυχής στην παρούσα ζωή καθορίζεται από ό,τι έκαμε στην προγενέστερη ύπαρξί της. Ό,τι κάνει ένας άνθρωπος στην παρούσα ζωή, πιστεύεται ότι θα επηρεάση αμείλικτα τη θέσι του στην επόμενη ζωή και ούτω καθεξής σε αναρίθμητες νέες γεννήσεις. Οι Ινδουιστικοί Νόμοι του Μανού λέγουν: «Ο άνθρωπος, συνεπεία πολλών αμαρτωλών πράξεων που γίνονται με το σώμα του, γίνεται στην επόμενη γέννησί του κάτι άψυχο, συνεπεία αμαρτιών που διεπράχθησαν δια λόγου γίνεται ένα πτηνό, και συνεπεία διανοητικών αμαρτιών αναγεννάται σε μια χαμηλή κάστα. . . . Ένας Βραχμάνος, που κλέπτει το χρυσάφι ενός Βραχμάνου, θα περάση χίλιες φορές δια σωμάτων αραχνών, όφεων, σαυρών, υδροβίων ζώων και των καταστρεπτικών Πουκάσα. . . . Για την κλοπή σίτου ένας άνθρωπος γίνεται ποντικός· . . . για την κλοπή οπωρών και ριζών, γίνεται πίθηκος».

Ο νόμος της Κάρμας δεν προβλέπει για έλεος ή συγχώρησι. Παρουσιάζει ένα απελπιστικό μέλλον πιθανώς ενός δισεκατομμυρίου επανειλημμένων γεννήσεων για μια μετενσαρκούμενη ψυχή. Η προοπτική είναι τόσο αποθαρρυντική ώστε ο Μαίτρη Ουπανισάδ του Ινδουισμού λέγει: «Σ’ αυτό το είδος του κύκλου υπάρξεως ποιο είναι το καλό της απολαύσεως επιθυμιών, όταν αφού ένας άνθρωπος τραφή με αυτές παρατηρήται κατ’ επανάληψιν η επάνοδος του εδώ στη γη; Ευαρεστηθήτε να με απαλλάξετε. Σ’ αυτόν τον κύκλο της υπάρξεως είμαι σαν ένας βάτραχος σ’ ένα άνυδρο πηγάδι».

Η δοξασία της μετεμψυχώσεως, που είναι γνωστή στην Ινδία ως ‘σαμσάρα’, παρουσιάζει μια τόσο αποκαρδιωτική προοπτική για το μέλλον, ώστε η ζωηρή επιθυμία των πιστών στην κάρμα να βγουν έξω από τον φαινομενικά ατελεύτητο κύκλο των επανειλημμένων γεννήσεων, τον οποίον οι Ινδουισταί αποκαλούν «Τροχόν» και να ελευθερωθούν από τη δύναμι της κάρμας. Η επιθυμία των είναι να βρίσκωνται σε μια κατάστασι, όπου δεν θα υπάρχη πια αθλιότης.

Εκείνο, που επιζητούν όσοι πιστεύουν ότι είναι κάτω από τη δύναμι της κάρμας, είναι εκείνο που δείχνει η Αγία Γραφή στον άνθρωπο πώς να το επιτύχη χωρίς νέες γεννήσεις. Αποκαλύπτει στον άνθρωπο ότι προέρχεται από ένα Δημιουργό, ο οποίος είναι συγχωρητικός κι ελεήμων. Αντί να θέση τον άνθρωπο κάτω από την εξουσία ενός ανενδότου, απρόσωπου νόμου, που απαιτεί εξιλασμό των αμαρτιών με επανειλημμένες γεννήσεις, επρομήθευσε στοργικά ένα μέσον για να συγχωρηθή ο άνθρωπος από τις αμαρτίες του και να ελευθερωθή από δεινοπαθήματα. Μια αιώνια ζωή με χαρά, ειρήνη και ασφάλεια είναι αυτό, που υπεσχέθη να δώση ως δώρον σε όλους όσοι υπακούουν σ’ αυτόν και τον λατρεύουν με τον τρόπο που αυτός θέλει να λατρεύεται.

Με την εξιλεωτική θυσία ενός τελείου ανθρώπου, ο Ιεχωβά επρομήθευσε τα μέσα με τα οποία οι άνθρωποι μπορούν να λάβουν συγχώρησι των αμαρτιών των. Εν σχέσει μ’ Εκείνον η Γραφή λέγει: «Εις τούτον πάντες οι προφήται μαρτυρούσιν, ότι δια του ονόματος αυτού θέλει λάβει άφεσιν αμαρτιών πας ο πιστεύων εις αυτόν.» (Πράξ. 10:43) Οποιοδήποτε κι αν ήταν το παρελθόν των, η θυσία εκείνη καθιστά δυνατή τη συγχώρησι αν μετανοήσουν. Ο Ιεχωβά δεν θέλει να υποφέρουν με πολυπληθείς αναγεννήσεις για να εξαγνισθούν από τ’ αμαρτήματά των. «Εάν αι αμαρτίαι σας ήναι ως το πορφυρούν, θέλουσι γείνει λευκαί ως χιών· εάν ήναι ερυθραί ως κόκκινον, θέλουσι γείνει ως λευκόν μαλλίον.»​—Ησ. 1:18.

Η ιδέα ότι η ψυχή μετενσαρκούται ή ότι ένα άτομο είχε μια προηγούμενη ύπαρξι προτού γεννηθή όπως είναι τώρα στηρίζεται στην πίστι ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι αθάνατη κι επιζή από τον θάνατο του σώματος. Η ψυχή συνήθως θεωρείται σαν κάτι που συνεχίζει τη συνειδητή υπόστασι ενός ατόμου χωρισμένου από το σώμα. Μολονότι αυτή η πίστις είναι ευρέως παραδεδεγμένη μεταξύ των θρησκειών του κόσμου, περιλαμβανομένων και πολλών καθ’ ομολογίαν Χριστιανών, ο Δημιουργός του ανθρώπου δεν επιβεβαιώνει ότι έτσι είναι.

Πολύ σαφώς η Γραφή λέγει ότι, όταν ένας άνθρωπος πεθαίνη, η συνειδητότης του περί των πραγμάτων παύει. «Το πνεύμα αυτού εξέρχεται· αυτός επιστρέφει εις την γην αυτού· εν εκείνη τη ημέρα οι διαλογισμοί αυτού αφανίζονται.» (Ψαλμ. 146:4) Το πνεύμα του ή δύναμις της ζωής του δεν μπορεί να θεωρηθή ότι είναι σαν εκείνο το άθικτο πράγμα, που κάνει έναν να είναι το άτομο εκείνο που είναι, όπως και η ηλεκτρική δύναμις, η οποία, ενώ θέτει σε λειτουργία πολλούς τύπους μηχανημάτων, δεν έχει όμως καμμιά σχέσι με τις διακεκριμένες διαφορές των μηχανών εκείνων. Το γεγονός ότι οι σκέψεις του χάνονται δείχνει μια παύσι συνειδητής υπάρξεως. Η Γραφή, αντί να μεταδίδη τη σκέψι ότι η ψυχή είναι κάτι μέσα στον άνθρωπο που είναι αθάνατο, λέγει ότι η ψυχή πεθαίνει. «Η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει.»​—Ιεζ. 18:4.

Αφού δεν υπάρχει τίποτα στον άνθρωπο, που να μπορή να διατηρήση τη συνειδητή του ύπαρξι χωριστά από το σώμα του, η ζωή που έχει αυτός τώρα είναι η μόνη ύπαρξις που είχε. Η ελπίς του για το μέλλον είναι η πρόνοια που έλαβε ο στοργικός Δημιουργός του ανθρώπου για την έγερσι των νεκρών με την ανάστασι. Ό,τι κάνει ο άνθρωπος ενόσω ζη αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα του αν αυτός θα τύχη ενθυμήσεως και θ’ αναστηθή ή θα λησμονηθή και θ’ αφεθή στην ασυνείδητη κατάστασι του θανάτου. Σε όλους όσοι τυγχάνουν της επιδοκιμασίας του Ιεχωβά θα δοθή το δώρον της αιωνίου ζωής. «Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.»​—Ιωάν. 3:16.