Η Πραότης Είναι Σοφία

ΠΟΣΟ ευχάριστη είναι μια ήπια αύρα, ένας ήπιος χειμώνας ή μια ήπια άνοιξις! Και περισσότερο μάλιστα απ’ αυτά είναι μια ήπια απάντησις, μια ήπια διάθεσις ή ένας ήπιος τρόπος χειρισμού μιας δύσκολης καταστάσεως. Ναι, ενώ για την ηπιότητα ή πραότητα έχει λεχθή ότι καλύτερος ορισμός είναι από αρνητική άποψι να μη πη κανείς ό,τι είναι τραχύ, δριμύ, καυστικό, ερεθιστικό, και λοιπά, η ηπιότης ή πραότης είναι, επίσης, «ό,τι υποκινεί ένα αίσθημα ήρεμα μετρημένης ωραιότητος ή νηφαλιότητος».

Η πραότης είναι σοφία. Γιατί; Πρώτ’ απ’ όλα, διότι ο Ιεχωβά Θεός την εκτιμά πολύ, είναι πολύτιμη στα όμματά του. Όπως δείχνει και ο λόγος του. Η πραότης καταφαίνεται ότι είναι «καρπός του πνεύματος», όπως είναι και η αγάπη, η πίστις, η εγκράτεια. Οι Χριστιανοί παραγγέλλονται να επιδιώκουν «πραότητα», μαζί με τη δικαιοσύνη, την ευσέβεια, την πίστι και την αγάπη. Οι δε Χριστιανές γυναίκες, ιδιαίτερα, λαμβάνουν τη συμβουλή να ενδυθούν ‘τον κρυπτόν ανθρώπον της καρδίας κεκοσμημένον με την αφθαρσίαν του πράου και ησυχίου πνεύματος, το οποίον ενώπιον του Θεού είναι πολύτιμον.’​—Γαλ. 5:22, 23· 1 Τιμ. 6:11· 1 Πέτρ. 3:4.

Η πραότης εκδηλώνει σοφία, επίσης, διότι ωφελεί τους άλλους. Είναι μια έκφρασις κατανοήσεως, της ικανότητος, δηλαδή, να μπαίνη ένας στη θέσι του άλλου. Δείχνει ευμενή διακριτικότητα, αγάπη. Είναι μια ιδιότης, που είχε εκδηλωθή από τους αρχαίους πατριάρχας, όπως ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, από τον Μωυσή, και, ιδιαίτερα από τον Ιησού Χριστό. Πολύ κατάλληλα ο Ιησούς είπε: «Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς, και μάθετε απ’ εμού· διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν· και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών. Διότι ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίον μου ελαφρόν.» Με το ίδιο πνεύμα ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Σας παρακαλώ δια της πραότητος και επιεικείας του Χριστού.»​—Ματθ. 11:28-30· 2 Κορ. 10:1.

Επίσης, η πραότης είναι σοφία, διότι ωφελεί κι εμάς τους ιδίους. Μήπως δεν μας λέγεται, «Μακάριοι οι πραείς· διότι αυτοί θέλουσι κληρονομήσει την γην»; (Ματθ. 5:5) Αλλ’ η πραότης ανταποδίδει και πριν ακόμη την ανταμείψη ο Θεός. Θερίζομε ό,τι σπείρομε· οι άλλοι μας αμείβουν σε είδος. Αν εμείς είμεθα πράοι μαζί τους, κι εκείνοι είναι πράοι μ’ εμάς. Υπάρχει σοφία στο να κάνωμε κι αυτόν τον τόνο της φωνής μας ήπιο. Μια ήπια φωνή ελκύει, μια τραχεία φωνή απωθεί. Τα άτομα συχνά κρίνονται από τις φωνές τους, ιδιαίτερα στο τηλέφωνο. Ο σοφός Σολομών μάς λέγει: «Δι’ υπομονής πείθεται ο ηγεμών· και η γλυκεία [ηπία, ΜΝΚ] γλώσσα συντρίβει οστά.»​—Παροιμ. 25:15.

Η πραότης κάνει καλό ακόμη και στη φυσική μας υγεία! Μας προφυλάσσει από το να έχωμε «νεύρα», ερεθισμούς, και μας απαλλάσσει από πολλές στενόχωρες καταστάσεις που θα μπορούσαν να μας αφαιρέσουν τον ύπνο.

Η πραότης, όμως, δεν είναι κι εύκολη. Απαιτεί αυτοέλεγχον· χρειάζεται στοχαστικότητα και διακριτικότητα, ανιδιοτέλεια, και το να λαμβάνεται υπ’ όψιν η θέσις των άλλων και όχι μόνο τον εαυτού μας. Απαιτεί, επίσης, ταπεινότητα. Συχνά οι Γραφές συνδέουν την πραότητα με την ταπεινοφροσύνη της διανοίας. Οι υπερήφανοι δεν είναι πιθανό να είναι πράοι.

Ειδικά καταδεικνύεται σοφία με την άσκησι πραότητος, όταν αντιμετωπίζωνται άνθρωποι που δεν είναι πράοι. «Η γλυκεία [ηπία, ΜΝΚ] απόκρισις καταπραΰνει θυμόν.» Όταν οι άλλοι απαιτούν από τον Χριστιανό τον λόγο για την ελπίδα του, μπορεί αυτός να μην απαντήση με τον ίδιο τρόπο αλλά πάντως «μετά πραότητος και φόβου.»​—Παροιμ. 15:1· 1 Πέτρ. 3:15.

Όταν είναι ανάγκη να γίνη έλεγχος, είναι εύκολο να παραμερισθή η πραότης. Αλλά κι εδώ ακόμη η πραότης είναι σοφία. Γι’ αυτό και δίδεται η συμβουλή: «Και εάν άνθρωπος απερισκέπτως πέση εις κανέν αμάρτημα, σεις οι πνευματικοί διορθόνετε τον τοιούτον με πνεύμα πραότητος· προσέχων εις σεαυτόν, μη και συ πειρασθής.» Ναι, «ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας.» Πόσο εύκολο είναι το να είναι κανείς τραχύς στους πεπλανημένους, σ’ εκείνους που δεν διάκεινται ευμενώς! Τι κατανόησι της ανθρωπίνης φύσεως, τι θεία σοφία δείχνει αυτή η συμβουλή!​—Γαλ. 6:1· 2 Τιμ. 2:24, 25.

Όχι ότι πρόκειται να είμεθα πάντοτε πράοι. Υπάρχει χρόνος για κάθε πράγμα, καθώς και χρόνος του να είναι κανείς αυστηρός και ν’ απευθύνη μια δριμεία επίπληξι, όπως έκαμε κι ο Ιησούς, όταν κατ’ επανάληψιν απεκάλεσε τους θρησκευτικούς ηγέτας της εποχής του «Υποκριτάς!» Το ότι η πραότης δεν είναι κατάλληλη για κάθε ακριβώς περίστασι το υποδεικνύει κι ο απόστολος Παύλος με τα λόγια του προς τους υλιστάς Χριστιανούς της Κορίνθου: «Τι θέλετε; Με ράβδον να έλθω προς εσάς, ή με αγάπην και με πνεύμα πραότητος;» Αλλ’ οι περιπτώσεις, στις οποίες δεν πρέπει να εκδηλωθή πραότης, πρέπει ν’ αποτελούν την εξαίρεσι, να σταθμίζωνται προσεκτικά, και να βασίζωνται σε αρχές. Ο Ιησούς μάλιστα εξεδήλωσε πραότητα στη συμπεριφορά του με τον Πέτρο, αφού εκείνος απηρνήθη τρείς φορές τον Διδάσκαλο του.​—Ματθ. 23:13, 29· 1 Κορ. 4:21· Ιωάν. 21:15-19.

Αν υπήρξαμε χωρίς λόγο τραχείς και καταδειχθή ότι εσφάλαμε, πόσο πιο δύσκολο είναι ν’ ανακαλέσωμε τα όσα είπαμε από το να είχαμε δείξει πραότητα! Εκτός απ’ αυτό, η άνευ λόγου τραχύτης μπορεί να κάμη εκείνον που έσφαλε να γίνη δριμύς και σκληρός, και να χειροτερέψη. Αυτός δεν ήταν ο σκοπός της επιπλήξεώς μας, δεν είν’ έτσι; Απαλύνοντας την επίπληξι με πραότητα, με σμίκρυνσι των πραγμάτων, είναι πιθανότερο να ωφελήσωμε τον πταίστη, παρά αν του στρέψωμε όλα εναντίον του. Επί πλέον, με αυτή την τραχύτητα συμβαδίζει και η τάσις να ζημιώσωμε την αλήθεια, να κάμωμε υπερβολές. Η πραότης βοηθεί έναν να μείνη ήρεμος, να σκεφθή καθαρά, να δώση τον αληθινό σεβασμό στην αλήθεια.

Αληθινά, όχι χωρίς εύλογη αιτία ο λόγος του Θεού μάς συνιστά τόσο έντονα και συχνά την πραότητα. «Να . . . περιπατήσητε αξίως της προσκλήσεως καθ’ ην προσεκλήθητε, μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και πραότητος, μετά μακροθυμίας, υποφέροντες αλλήλους εν αγάπη.» «Ενδύθητε . . . σπλάγχνα οικτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν.»​—Εφεσ. 4:1, 2· Κολ. 3:12.

Δεν μπορούμε να το αποφύγωμε. Πραότης σημαίνει σοφία. Και με το δίδαγμα και με το παράδειγμα ο λόγος του Θεού συνιστά σ’ εμάς την πραότητα. Ο Ιεχωβά Θεός την απαιτεί. Διευκολύνει τα πράγματα, τα καθιστά πιο ευχάριστα για τους άλλους. Το ίδιο κάνει και σ’ εμάς. Γι’ αυτό, «τις είναι μεταξύ σας σοφός και επιστήμων; ας δείξη εκ της καλής διαγωγής τα έργα εαυτού εν πραότητι σοφίας.»​—Ιάκ. 3:13.