Φυσικώς Ασθενέστεροι, Πνευματικώς Ισχυρότεροι

ΜΙΑ από τους μάρτυρας του Ιεχωβά στη Δυτική Γερμανία αφηγείται τα επόμενα: «Μετέβαινα να κάμω μερικές επανεπισκέψεις, αλλά πριν απομακρυνθώ πολύ εξησθένησα τόσο ώστε παρέστη ανάγκη να επιστρέψω. Υπέφερα από καιρό από μια νόσο συναφή με την πολλαπλή σκλήρωσι. Επέστρεψα στο σπίτι, κι από τότε, στο έτος 1958, λίγες μόνο φορές βγήκα από το διαμέρισμά μου.

»Με την παρ’ αξίαν αγαθότητα του Ιεχωβά, μπόρεσα ακόμη να διεξάγω δύο Γραφικές μελέτες. Τα άτομα, με τα οποία συμμελετούσα, ήρχοντο στο σπίτι μου. Με αυτόν τον τρόπο μπόρεσα να διατηρήσω ένα μέσον όρον δεκαπέντε περίπου ωρών τον μήνα. Αισθανόμουν πώς όλα ήσαν εν τάξει, αλλ’ είχα λάθος.

»Από τότε, η υγεία μου σταθερά εχειροτέρευε. Έπεσα πολλές φορές στο διαμέρισμά μου, κι έγινα περισσότερο από ανάπηρη. Τότε ήταν που άρχισα να εκτιμώ ολοένα περισσότερο την αγάπη, που επεδείχθη από τους Χριστιανούς αδελφούς μου. Μια αδελφή, μολονότι είχε να περιποιηθή μια οικογένεια, διέθεσε χρόνο για να με μεταφέρη σε διαφόρους γιατρούς, οι οποίοι συνιστούσαν διάφορα είδη θεραπείας, από τα οποία κανένα δεν εβοήθησε πολύ. Μια μέρα εκάλεσα μια γηραιότερη αδελφή και την ερώτησα αν ήξερε καμμιά νοσοκόμο, που θα είχε τον καιρό να με περιποιήται, επειδή δεν μπορούσα πια να κυκλοφορήσω από δωμάτιο σε δωμάτιο. Ο σύζυγος αυτής της αδελφής είχε εφαρμόσει χειρολαβές στους παραστάτας των θυρών του διαμερίσματός μου, πράγμα που μ’ εβοήθησε πολύ, διότι μπορούσα να χρησιμοποιώ τις χειρολαβές ως στηρίγματα πηγαίνοντας από δωμάτιο σε δωμάτιο. Αλλά τώρα κι αυτά ακόμη τα στηρίγματα δεν επαρκούσαν πια. Μου είπε να καλέσω κάποιον αδελφόν που εγνώριζε μια νοσοκόμο η οποία ήταν και μάρτυς του Ιεχωβά. Τον εκάλεσα, και την άλλη μέρα πρωί ήλθε αυτή η αδελφή και με περιποιείτο πολύ αφιλοκερδώς.

»Η υγεία μου σταθερά εχειροτέρευε, κι έγινα σχεδόν τελείως παράλυτη. Αντιμετώπισα μια νέα κατάστασι. Επειδή δεν μπορούσα πια να γράψω, και μόλις μπορούσα να μιλήσω, διελογιζόμουν πώς θα μπορούσα να συνεχίσω τη μαρτυρία. Σκέφθηκα να υπαγορεύω επιστολές σε άτομα που είχαν πρόσφατο θάνατο στην οικογένεια των. Αφού διανοήθηκα μια καλή μαρτυρία, έκαμα διευθετήσεις για να έρχεται στο σπίτι μου μια αδελφή της εκκλησίας μας για να γράφη καθ’ υπαγόρευσίν μου. Το έκανε αυτό τακτικά από τότε.

»Το 1961 ξαφνικά εχειροτέρευσα και ήμουν στο χείλος του θανάτου. Αλλ’ ο Ιεχωβά πολλά μου είχε δώσει να κάμω κι έπρεπε αυτά να γίνουν. Είχα το προνόμιο να λάβω ένα ειδικό διορισμό έργου από το γραφείο του τμήματος της Εταιρίας​—πράγμα που μπορούσα να κάμω παρά τις αναπηρίες μου. Επίσης, έπρεπε να γράφωνται κι επιστολές, να γίνωνται δε και οι δύο οικιακές Γραφικές μελέτες μου. Είναι προφανές ότι, αν και μπορεί κανείς να γίνεται ολοένα ασθενέστερος φυσικώς, μπορεί ταυτοχρόνως να γίνεται υγιέστερος πνευματικώς.

»Τηρώ επαφή με την εκκλησία μέσω ενός μαγνητοφώνου. Ένας αδελφός ηχογραφεί τα της σχολής Θεοκρατικής διακονίας καθώς και της συναθροίσεως υπηρεσίας κάθε εβδομάδα, κι έτσι κατορθώνω να τ’ ακούω όλα, καθώς και τα τελικά σχόλια του υπηρέτου εκκλησίας και τις επιστολές της Εταιρίας, που αναγινώσκονται στην εκκλησία. Κάθε πέντε εβδομάδες ένας από τους υπηρέτας της εκκλησίας μού φέρνει το έντυπο της γραπτής ανασκοπήσεως και απαντώ προφορικώς στις ερωτήσεις, όσα μπορώ καλύτερα.

»Εκτιμώ τώρα τις εκδόσεις της Εταιρίας πολύ περισσότερο απ’ όσο προηγουμένως. Διαβάζω τα περιοδικά Η Σκοπιά και Ξύπνα! απ’ την αρχή ως το τέλος και κατόπιν αναμένω ανυπόμονα τα επόμενα τεύχη. Πάντοτε μου φαίνεται πως αργούν πολύ να έλθουν τα νεώτερα τεύχη!

»Μολονότι συχνά έχω πόνους, δεν αφήνω τις ενοχλήσεις μου να υπερισχύουν. Έχω τόσα που με απασχολούν, ώστε μόλις έχω τον καιρό να σκεφθώ τους πόνους μου. Δεν πρέπει να λησμονήσω να πω ότι ένα άτομο καλής θελήσεως, με το οποίον έκανα συμμελέτη στο διαμέρισμα μου, εβαπτίσθη στη συνέλευσι του 1961 στο Αμβούργο. Επίσης, ο άνθρωπος, που συνήθιζε να ταξιδεύη μια ώρα για να έλθη να κάμωμε Γραφική μελέτη, έγραψε ότι έχει υπ’ όψι να βαπτισθή. Γι’ αυτό έχω μεγάλη χαρά, και αυτή προέρχεται όχι μόνο από το ότι είμαι τακτική στη μαρτυρία, αλλά κι από την υποβοήθησι των αδελφών, αρρένων και θηλέων, που κατέστησαν δυνατόν το να γίνωμαι πνευματικώς ισχυρότερη, μολονότι έγινα φυσικώς ασθενέστερη».