Ερωτήσεις από Αναγνώστας
● Ποια είναι η έννοια του Αμώς 8:9; Πρέπει να εκληφθή κατά γράμμα αυτή η προφητεία;—Σ. Π., Ηνωμένες Πολιτείες.
Το εδάφιο Αμώς 8:9 (ΜΝΚ) λέγει: «Και εν τη ημέρα εκείνη, λέγει Ιεχωβά ο Θεός, θέλω κάμει τον ήλιον να δύση εν καιρώ μεσημβρίας, και θέλω συσκοτάσει την γην εν φωτεινή ημέρα». Αυτό το εδάφιο πολύ σαφώς αναφέρεται στον Αρμαγεδδώνα. Τότε, όταν οι εχθροί του Ιεχωβά Θεού θ’ αναμένουν να έχουν ένα φωτεινό καιρό, όπως ακριβώς το μεσημέρι, οπότε ο ήλιος βρίσκεται στο ζενίθ, ο Ιεχωβά Θεός κάνει να επιπέση σκότος στους εχθρούς του και καταστρέφει όλες τις ελπίδες των. Τους ερημώνει. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ένα κατά γράμμα σκότος, μολονότι ο Ιεχωβά Θεός αναμφιβόλως θα κάμη κάτι παράδοξα πράγματα στο βασίλειο της φύσεως στη διάρκεια του παγκοσμίου πολέμου του Αρμαγεδδώνος.
● Δέχεται η Εταιρία Σκοπιά προκλήσεις για να συζητήση δημοσίως πάνω στη Γραφικότητα των διαφόρων θρησκευτικών διδασκαλιών;—Ι. Π., Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Ιησούς Χριστός συνιστάται ως «αφίνων παράδειγμα εις υμάς, δια να ακολουθήσητε τα ίχνη αυτού». Οι μέθοδοι, που εχρησιμοποίησε εκείνος για να κηρύξη, δεν περιελάμβαναν και αντεγκλήσεις. Όταν, στην πορεία των γεγονότων, ήταν ενώπιον των εναντιουμένων θρησκευτικών ηγετών της εποχής του, διεξήγε συζητήσεις μ’ αυτούς, αναιρώντας τα ψεύδη των και υπερασπίζοντας και κηρύττοντας την αλήθεια του λόγου του Ιεχωβά. Αλλά δεν έκανε εκ των προτέρων διευθετήσεις γι’ αυτές τις συναντήσεις ούτε προσήρχετο επισήμως γι’ αυτές. Πραγματικά, ως προς τη θέσι που ελάμβανε με τους ψευδείς θρησκευτικούς ηγέτας, εδίδαξε τους μαθητάς του: «Αφήσατε αυτούς· είναι οδηγοί τυφλοί τυφλών· τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθρον θέλουσι πέσει». Ο Ιησούς έδωσε ένα παράδειγμα κηρύγματος σε συγκεντρωμένα πλήθη σε δημοσίους χώρους, αλλ’ η κυριώτερη οδηγία που έδωσε στους μαθητάς του ήταν σχετική με το κήρυγμα στις θύρες των ανθρώπων. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά, παίρνοντας αυτό ως υπόδειγμα, προσηλώνονται σήμερα σ’ αυτή τη μέθοδο κηρύγματος, χρησιμοποιώντας συγχρόνως τις πρόσθετες μεθόδους του Ιησού και των αποστόλων.—1 Πέτρ. 2:21· Ματθ. 15:14· 10:5-15· Πράξ. 5:42· 20:20·
Συνήθως εκείνοι που θέλουν να προκαλέσουν συζητήσεις ενδιαφέρονται περισσότερο να προσελκύσουν την προσοχή των άλλων και ν’ αποκτήσουν δημοσιότητα παρά να παρουσιάσουν την αλήθεια. Δεν είναι κατ’ ανάγκην η αλήθεια που επευφημείται ως νικήτρια απ’ εκείνους που ακούουν μια τέτοια συζήτησι. Τα πλήθη δεν είναι πάντοτε λογικά. Επηρεάζονται από την επιδεικτική ρητορεία και κομπαστική ευγλωττία που επιδρά στα αισθήματα μάλλον παρά στη διάνοια. Σε μια δημοσία συζήτησι παρουσιάζεται τόση πλάνη όση και αλήθεια, και όταν κυριαρχούν τα αισθήματα και οι ατομικές προκαταλήψεις, τα τελικά συμπεράσματα πολλών ακροατών μπορεί συχνά να είναι υπέρ της πλάνης. Στο τεταμένο κλίμα μιας συζητήσεως του είδους αυτού η ευθυκρισία και η λογική συχνά αγνοούνται, εξαιρουμένου μόνου εκείνου που έχει το πνεύμα του Ιεχωβά. Μια διάνοια, που εξεπαιδεύθη κατά νόμον και κρίσιν, μπορεί να χωρίση το αίσθημα από την πραγματικότητα και να εκτιμήση κατάλληλα τα πράγματα, αλλά τα ακροατήρια γενικά δεν είναι σε θέσι να κάνουν τέτοιες διακρίσεις. Μια ηρεμώτερη ατμόσφαιρα χρειάζεται για έναν απροκατάληπτο στοχασμό. Κάθε πλευρά συνήθως νομίζει ότι εκέρδισε, συχνά δε μερικοί που ήσαν ουδέτεροι ή αναποφάσιστοι βρίσκουν τον εαυτό τους πιο συγκεχυμένον μετά το τέλος της συζητήσεως.
Για να προσδιορίσωμε τη Γραφικότητα μιας διδασκαλίας, πρέπει να προστρέξωμε στη Γραφή και να σταθμίσωμε ήρεμα όλα τα εδάφια που αφορούν το υπό εξέτασιν σημείο. Ο ιδεώδης τόπος για να γίνη αυτό είναι μέσα σ’ ένα σπίτι, με τους δύο ή λίγους συμμετόχους καθημένους σ’ ένα τραπέζι με ανοιχτές Γραφές, εξετάζοντας χωρίς πάθος τη μαρτυρία κι εφαρμόζοντας το «πάντα δοκιμάζετε· το καλόν κατέχετε». (1 Θεσ. 5:21) Αν ένας είναι σε αμφιβολία για μια δοξασία, μπορεί να καλέση ένα λειτουργό της θρησκείας που την πιστεύει για να έλθη στο σπίτι του και να την εξετάσουν. Το επόμενο βράδυ μπορεί να καλέση ένα διάκονο από μια ομάδα που λέγει ότι είναι ψευδής. Ή μπορεί να θελήση να καλέση εκεί έναν διάκονο από την κάθε ομάδα το ίδιο βράδυ και να θέση ερωτήσεις και ν’ ακούση τη συζήτησι. Έτσι η αλήθεια θα είναι πιο πιθανό να τύχη ηρέμου κι επιμελούς προσοχής, όπως επίσης και η πλάνη. Οι ειλικρινείς εκείνοι, που ερευνούν εντίμως να εύρουν την αλήθεια, θα διακρίνουν το πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής, ενώ εκείνοι, που ενδιαφέρονται περισσότερο να εγείρουν λογομαχίες και προκαλέσουν δημοσιότητα, θα επευφημήσουν τη συναισθηματική, τη γεμάτη ρητορεία συζήτησι.
Οι Χριστιανοί δεν συζητούν με αντιφρονούντας στην ίδια των εκκλησία, επειδή γνωρίζουν ότι η συζήτησις θα εκφυλισθή σε ταπεινούς διαπληκτισμούς και φιλονεικίες: «Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, να προσέχητε τους ποιούντας τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα εναντίον της διδαχής την οποίαν σεις εμάθετε, και απομακρύνεσθε απ’ αυτών». Οι Χριστιανοί, επίσης, νουθετούνται: «Τας δε μωράς και απαιδεύτους φιλονεικίας παραιτού, εξεύρων ότι γεννώσι μάχας. Ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας· μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν, και να ανανήψωσιν από της παγίδος του διαβόλου, υπό του οποίου είναι πεπαγιδευμένοι εις το θέλημα εκείνου». (Ρωμ. 16:17· 2 Τιμ. 2:23-26) Άσχετα με τις εκ των προτέρων γενόμενες υποσχέσεις περί του εναντίου, οι συζητήσεις μπορεί να χαλαρώσουν την περιστολή και την πραότητα από μέρους εκείνων που δεν έχουν το πνεύμα του Ιεχωβά και μπορεί να εκφυλισθούν σε απρεπείς φιλονεικίες και διαμάχες κι αισθηματισμούς από τους τοιούτους.
Γι’ αυτό η Εταιρία Σκοπιά δεν υιοθετεί τώρα τη διοργάνωσι συζητήσεων ως μέσου κηρύξεως των αγαθών νέων της Βασιλείας. Ένας από τους εκπροσώπους της μπορεί, όταν κληθή, να είναι φιλοξενούμενος ομιλητής σε μια ομάδα που ανήκει σε διαφορετική θρησκεία, και μπορεί να χειρισθή κατόπιν ερωτήσεις· αλλ’ εννοείται εκ των προτέρων ότι η συγκέντρωσις εκείνη δεν είναι για διεξαγωγή συζητήσεως και δεν θ’ αφεθή να εκτραπή σε τέτοια συζήτησι. Τα ένδοξα αγαθά νέα αξίζουν μια αξιοπρεπή παρουσίασι, χωρίς καμμιά άτακτη κατακραυγή από εναντιουμένους: «Ο Θεός δεν είναι ακαταστασίας, αλλ’ ειρήνης».—1 Κορ. 14:26-33.