Ο Παράδεισος της Γαλιλαίας

Ο ίδιος ο Ιεχωβά Θεός εβεβαίωσε τους Ισραηλίτας ότι η γη, στην οποία τους έφερνε ήταν γη ρέουσα γάλα και μέλι. Και ο Μωυσής, στην αποχαιρετιστήριο ομιλία του στον λαό του, εξύμνησε τις αρετές της γης, στην οποία επρόκειτο να εισέλθουν. Από ολόκληρη τη γη της Παλαιστίνης η Γαλιλαία ήταν η πιο ωραία και η πιο εύφορη, από δε τη Γαλιλαία η πεδιάδα της Γεννησαρέτ, βορειοδυτικά της θαλάσσης της Γαλιλαίας, ήταν η πιο εκλεκτή. Σχετικά μ’ αυτή ο ιστορικός Ιώσηπος έγραψε:

«Η φύσις της είναι θαυμασία καθώς και η ομορφιά της· το χώμα της είναι τόσο εύφορο, ώστε κάθε είδους δένδρα μπορούν ν’ αναπτυχθούν επάνω του, και γι’ αυτό οι κάτοικοι φυτεύουν εκεί κάθε είδους δένδρα· επειδή οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι τόσο πολύ ομαλές, αυτό ταιριάζει καλά με τις φυτείες πολλών ειδών. Ιδιαίτερα καρυδιές, που απαιτούν τον ψυχρότερο αέρα, ανθούν εκεί σε μεγάλη αφθονία· υπάρχουν, επίσης, φοίνικες που φύονται καλύτερα σε θερμό κλίμα· επίσης συκιές και ελαιόδενδρα φύονται πλησίον τους, καίτοι απαιτούν πιο εύκρατο κλίμα. Μπορεί κανείς να ονομάση αυτό το μέρος την φιλοδοξία της φύσεως, όπου αναγκάζει τα φυτά αυτά, που είναι εκ φύσεως εχθρικά μεταξύ τους, να συμφωνήσουν· είναι ένας ευτυχής ανταγωνισμός των εποχών, ωσάν καθεμιά απ’ αυτές να προβάλλη αξιώσεις πάνω σ’ αυτή τη χώρα· διότι όχι μόνο παράγει διάφορα είδη φθινοπωρινών καρπών πέρ’ από την ανθρώπινη προσδοκία, αλλά και τα διατηρεί επί μεγάλο διάστημα· εφοδιάζει τους ανθρώπους με τα κυριώτερα φρούτα, με σταφύλια και σύκα συνεχώς, επί δέκα μήνες το έτος, και με τα υπόλοιπα φρούτα ολόκληρο το έτος καθώς αυτά ωριμάζουν· διότι εκτός της καλής θερμοκρασίας του αέρος, ποτίζεται επίσης από μια πολύ γόνιμη πηγή.»—Πόλεμοι, Βιβλίο 3, 10:8.