Η Εγκαρτέρησις Αίρει τους Φραγμούς

Μια γυναίκα στο Λουξεμβούργο που είχε πολλές πείρες στη ζωή άρχισε να μελετά τη Γραφή με τους μάρτυρας του Ιεχωβά. Σε τρία χρόνια εμελετήθησαν τα δύο βιβλία «Έστω ο Θεός Αληθής» και «Αύτη Εστίν η Αιώνιος Ζωή.» Εγνώρισε τους σκοπούς και τις απαιτήσεις του Θεού, αλλ’ ωστόσο δεν έκαμε περαιτέρω προόδους. Συχνά, μικρά ασήμαντα πράγματα εμποδίζουν τους ανθρώπους, φράττοντας την όρασί τους στον δρόμο της ζωής· σ’ αυτή την περίπτωσι ήταν ένας σκύλος. Αυτή η γυναίκα δεν ήθελε να έρχεται στις συναθροίσεις χωρίς το σκύλο της. Δεν επήγαινε στην υπηρεσία επειδή δεν ήθελε ν’ αφήνη τον σκύλο της μόνο στο σπίτι. Ο σκύλος της φαινόταν πιο σπουδαίος σ’ αυτήν παρά η ζωή της και η ζωή των άλλων. Η ιεραπόστολος δεν εύρισκε άλλη διέξοδο παρά να σταματήση τη συμμελέτη τον Αύγουστο του 1959, μολονότι δεν έχασε τελείως τα ίχνη της γυναικός. Το ζήτημα έμεινε εγκαταλελειμμένο επί ένα έτος. Τον Νοέμβριο του 1960 η ιεραπόστολος συνηντήθη με μια άλλη σκαπανέα αδελφή για να πάη από σπίτι σε σπίτι, αλλ’ αυτή η γυναίκα ήθελε τώρα να έλθη και αυτή με τον σκύλο της. «Θα ήθελα κι εγώ να πάω από σπίτι σε σπίτι,» είπε. Η σκαπανεύς αδελφή τής έκαμε μια πρότασι: «Αν θέλης να πας από σπίτι σε σπίτι τώρα, θα μείνω εγώ εδώ και θα φυλάγω τον σκύλο σου επί μια ώρα.» Αυτή εδέχθη και απήλαυσε την υπηρεσία από σπίτι σε σπίτι τόσο πολύ ώστε επήγαινε κάθε εβδομάδα από τότε. Η συμμελέτη ξανάρχισε. Τώρα εξεπαίδευσε τον σκύλο να μένη μόνος στο σπίτι, κι έτσι μπορούσε να παρακολουθή όλες τις συναθροίσεις, να κάμη δε μάλιστα και το ταξίδι στο Αμβούργο. Αναμένει τώρα την πρώτη ευκαιρία για να συμβολίση την αφιέρωσί της στον Θεό με το εν ύδατι βάπτισμα. Συχνά απαιτούνται χρόνια εγκαρτερήσεως για να βοηθηθούν μερικά άτομα να άρουν τους φραγμούς που είναι στον δρόμο τους, αλλ’ ο Ιεχωβά ευλογεί αυτή την αγάπη του πλησίον.—Από το 1962 Yearbook of Jehovah’s Witnesses.