Είσθε Πνευματικώς Ζώντες;

ΕΝΑ άτομο που είναι νεκρό δεν έχει ικανότητα για δράσι· και όμως ο Ιησούς είπε σε μια περίπτωσι: «Άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς.» (Λουκ. 9:60) Γιατί έκαμε αυτή τη δήλωσι; Ήξερε πολύ καλά ότι νεκρά σώματα δεν μπορούν να θάψουν άλλα νεκρά σώματα. Εγνώριζε ότι νεκρά άτομα δεν μπορούν ούτε καν να σκεφθούν, εκτός, φυσικά, του ότι δεν μπορούν να εργασθούν. Πώς λοιπόν μπορούν οι νεκροί να θάψουν τους νεκρούς;

Η εξήγησις έγκειται στο γεγονός ότι ένα άτομο μπορεί να είναι φυσικώς ζωντανό αλλά πνευματικώς νεκρό. Αυτό ετονίσθη από τον απόστολο Παύλο στην προς Εφεσίους επιστολή του: «Και εσάς όντας νεκρούς δια τας παραβάσεις και τας αμαρτίας εζωοποίησεν.» Και στους Ρωμαίους είπε ότι έπρεπε να παραστήσουν τους εαυτούς των «εις τον Θεόν ως ζώντας εκ νεκρών.» (Εφεσ. 2:1· Ρωμ. 6:13) Μια μεταβολή επήλθε σ’ εκείνους όταν έγιναν Χριστιανοί. Προηγουμένως αυτοί παρέβλεπαν τους νόμους του Θεού και ήσαν αδιάφοροι στην υπηρεσία του. Ήσαν πνευματικώς νεκροί. Από τη νεκρή εκείνη κατάστασι της αδρανείας έγιναν πνευματικώς ζώντες. Ένδειξιν του ότι ήσαν ζώντες αποτελούσαν οι καλοί καρποί τους οποίους έφεραν προς δόξαν του Θεού υπό μορφήν αυξήσεως του αριθμού των Χριστιανών.

Υπάρχουν πολλά άτομα στον «Χριστιανικό κόσμο» που πιστεύουν με πεποίθησι ότι είναι πνευματικώς ζώντα, επειδή αναγινώσκουν τακτικά τη Γραφή και φοιτούν στην εκκλησία. Αλλά πού είναι η δράσις που έπρεπε ν’ αποτελή ένδειξιν του ότι είναι ζώντες; Με ποιο τρόπο χρησιμοποιούν αυτοί τη γνώσι που αποκτούν απ’ την ανάγνωσι της Γραφής; Μήπως το να κάθεται κανείς στην εκκλησία μια φορά την εβδομάδα μπορεί να θεωρηθή ως Χριστιανική δράσις; Μπορεί ν’ αποφέρη τους ίδιους καλούς καρπούς που είχαν παραχθή από τους Χριστιανούς του πρώτου αιώνος;

Ο πασίγνωστος κληρικός Δρ Ροβέρτος Ι. Μακ Κράκεν της Εκκλησίας Ριβερσάιντ στη Νέα Υόρκη θρηνούσε την έλλειψι Χριστιανικής δράσεως μεταξύ πολλών εκκλησιαζομένων του «Χριστιανικού κόσμου». Είπε: «Σε πάρα πολλές διάνοιες η θρησκεία ταυτίζεται αποκλειστικά με θρησκευτικά καθήκοντα, προσευχή, ανάγνωσι της Γραφής, προσέλευσι στην εκκλησία. Παραβλέπεται το γεγονός ότι θρησκεία, πρώτ’ απ’ όλα, είναι το να δοξάζωμε τον Θεό ανάμεσα στις καθημερινές δραστηριότητες της ζωής. Ο κόσμος είναι ο τόπος όπου η θρησκεία πρέπει να βλέπεται σε δράσι.»

Και τι πρέπει να είναι η δράσις; Μήπως είναι η συμμετοχή σε πολιτικές και αστικές δραστηριότητες; Μήπως είναι δραστηριότης σε εκκλησιαστικές συναναστροφές; Μήπως είναι η ανέγερσις νοσοκομείων ή η ενασχόλησις σε κινήσεις για εγκράτεια και αναμόρφωσι; Μήπως είναι η διατήρησις χαρτοπαικτικού περιπτέρου σε μια εκκλησιαστική αγορά; Μήπως αυτές είναι οι δραστηριότητες που κάνουν ένα άτομο να είναι «ζων κατά το πνεύμα» στα όμματα του Θεού και που φέρνουν καλό καρπό προς δόξαν του; Δεν μπορεί να υπάρξη παρά μια μόνο απάντησις, κι αυτή είναι ένα εμφατικό Όχι!

Οι πρώτοι Χριστιανοί παρήγαν Χριστιανικούς καρπούς, διότι εκήρυτταν τα όσα είχαν μάθει. Το να κηρύττη κανείς τις αλήθειες των Γραφών είναι ουσιώδες για να είναι «ζων κατά το πνεύμα». Αποτελεί Γραφική απαίτησι: «Διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν.» «Πάντα τα ποιήματά σου, Ιεχωβά, θέλουσι σε αινεί· και οι όσιοί σου θέλουσι σε ευλογεί. Την δόξαν της βασιλείας σου θέλουσι κηρύττει, και θέλουσι διηγείσθαι το μεγαλείον σου δια να γνωστοποιήσωσιν εις τους υιούς των ανθρώπων τα μεγαλεία αυτού, και την δόξαν της μεγαλοπρεπείας της βασιλείας αυτού.»—Ρωμ. 10:10· Ψαλμ. 145:10-12, ΜΝΚ.

Η δημοσία διακήρυξις των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού, των σκοπών Του και των πολλών διαφωτιστικών αληθειών του λόγου του αποτελεί τη δραστηριότητα, στην οποία πρέπει να ενασχολήται ένας Χριστιανός. Ο Χριστός έδωσε το παράδειγμα με το ν’ ασχοληθή ο ίδιος σ’ αυτή τη δράσι. Αναμένει από τους ακολούθους του να κάμουν το ίδιο. Πραγματικά, αυτοί έλαβαν εντολή ν’ ακολουθήσουν εις τα ίχνη αυτού. (1 Πέτρ. 2:21) Στους δώδεκα αποστόλους ο Ιησούς είπε: «Και υπάγοντες κηρύττετε λέοντες, Ότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών.» Στον Πέτρο δε και στον Ανδρέα είπε: «Έλθετε οπίσω μου, και θέλω σας κάμει αλιείς ανθρώπων.»—Ματθ. 10:7· 4:19.

Όταν ο Ιησούς υπέδειξε πώς να γίνουν «αλιείς ανθρώπων», δεν έκαμε αυτό που έκαμε ένας κληρικός στο Μάσκηγκον της πολιτείας Μίσιγκαν. Αφού εξεφώνησε μια ομιλία βασισμένη σ’ αυτή τη δήλωσι του Ιησού, ο κληρικός αυτός επήρε μαζί του τριάντα πέντε περίπου ενορίτας του κι επέρασαν το πρωινό τους ψαρεύοντας δια μέσου των πάγων. Ο Ιησούς, αφ’ ετέρου, ωδήγησε τους μαθητάς του στον αγρό της διακονίας. Εκεί υπέδειξε το πώς θα μπορούσαν να κηρύττουν δημοσία τα αγαθά πράγματα που είχαν μάθει. Τους βοηθούσε να είναι πνευματικώς ζώντες με Χριστιανική δραστηριότητα. Μπορεί να λεχθή το ίδιο γι’ αυτόν τον κληρικό του Μίσιγκαν;

Το ερώτημα, «Είσθε πνευματικώς ζώντες;» είναι ένα πολύ σοβαρό ερώτημα. Πρέπει να το σκεφθούν προσεκτικά όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί. Το να λέγετε απλώς ότι πιστεύετε στον Θεό και στον Χριστό και να είσθε απλώς ένας εκκλησιαζόμενος δεν σημαίνει ότι είσθε πνευματικώς ζων. Ούτε αυτό σημαίνει ότι είσθε Χριστιανός. Πρέπει να υπάρχη δράσις που να παρέχη απόδειξι της πίστεώς σας. Ο Βιβλικός συγγραφεύς Ιάκωβος είπε: «Θέλεις όμως να γνωρίσης, ω άνθρωπε μάταιε, ότι η πίστις χωρίς των έργων είναι νεκρά; Διότι καθώς το σώμα χωρίς πνεύματος είναι νεκρόν, ούτω και πίστις χωρίς των έργων είναι νεκρά.»—Ιάκ. 2:20, 26.

Η δράσις στη Χριστιανική διακονία είναι εκείνη που παρέχει απόδειξι για την πίστι σας και για το ότι είσθε πνευματικώς ζώντες. Όταν ο Ιησούς είπε: «Άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς,» επροχώρησε στο να τονίση το πόσο η πνευματική ζωτικότης είναι συνδεδεμένη με τη διακονία, λέγοντας: «συ δε απελθών κήρυττε την βασιλείαν του Θεού.» (Λουκ. 9:60) Το κάνετε σεις αυτό; Αν όχι, πώς μπορείτε ν’ αξιώσετε ότι είσθε πνευματικώς ζων; Πώς μπορείτε να πήτε ότι ακολουθείτε στα ίχνη του Χριστού;

Το αν η ύπαρξίς σας θα τερματισθή από τον Θεό ή θα παραταθή από τον Θεό στην αιωνιότητα εξαρτάται από την υπακοή σας στον Θεό, από την πίστι σας κι από την πνευματική σας δράσι που αποδεικνύει την πίστι σας. Μόνο με το να είσθε πνευματικώς ζων μπορείτε να ελπίζετε ότι θα είσθε φυσικώς ζων αιωνίως.