Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Αφού εγνώριζε ο Ιησούς ότι επρόκειτο να κεντηθή από τον μέγαν Όφιν, τον Σατανάν ή Διάβολον, σε εκπλήρωσι του Γένεσις 3:15, γιατί, όταν απέθνησκε επάνω στο ξύλο του μαρτυρίου, ερώτησε: «Θεέ μου, Θεέ μου, δια τι με εγκατέλιπες;»—Ματθ. 27:46.

Ο Ιησούς στο ξύλο του μαρτυρίου απηύθυνε αυτό το ερώτημα, όχι διότι δεν εγνώριζε γιατί ο Ιεχωβά Θεός, ο ουράνιος Πατήρ του, τον εγκατέλιπε, αλλά για να εκπληρωθή προφητεία. Η προφητεία που εξεπληρώθη ενταύθα ήταν η του Ψαλμ. 22, ο οποίος εγράφη από τον Δαβίδ, που ήταν ένας προφητικός τύπος του Κυρίου Ιησού Χριστού από πολλές απόψεις.

Στα πρώτα λόγια του Ψαλμού εκείνου, ο Δαβίδ αναφωνεί: «Θεέ μου, Θεέ μου, δια τι με εγκατέλιπες;» Όταν μερικοί μαθηταί του Ιησού, οι οποίοι έστεκαν κοντά στο ξύλο του μαρτυρίου του, όπως ο Ιωάννης και η Μαρία, η μήτηρ του Ιησού, τον άκουσαν ν’ αναφωνή αυτά τα λόγια του Ψαλμού 22:1, ίσως τότε να μην κατενόησαν γιατί ο Ιησούς, εξέβαλε μια τέτοια κραυγή. Αλλ’ αφότου επήλθε σ’ αυτούς κατανόησις, μετά την έκχυσι του αγίου πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε θα πρέπει να ενεθυμήθησαν και να κατενόησαν το γεγονός ότι αυτή η προφητική κραυγή προσδιώριζε τον Ιησούν ως τον Χριστόν, τον Μεσσίαν του Θεού.

Στο ξύλο του μαρτυρίου ο Ιησούς πραγματικά εγκατελείφθη από τον ουράνιο Πατέρα του, τον Ιεχωβά, για να δοκιμασθή στο έπακρον η ακεραιότης του στον Θεό. Ο Θεός τον εγκατέλειψε, αφήνοντάς τον στις ωμές σκευωρίες του Σατανά ή Διαβόλου και των ασεβών θρησκευτικών οργάνων του επάνω στη γη. Έτσι, στον Σατανά, που έχει τα μέσα να προξενήση θάνατον, επετράπη ν’ ασκήση ελεύθερα αυτή την εξουσία εναντίον του Υιού του Θεού.

Αλλ’ η εγκατάλειψις του Ιησού από τον Θεό ήταν μόνον ως το σημείο του να επιτραπή στον Διάβολο και στα όργανά του να θανατώσουν τον Ιησού. Αυτή η εγκατάλειψις του Ιησού δεν περιελάμβανε και τη διάθεσι του νεκρού του σώματος ή πτώματος. Αντί να κατεβάσουν οι εχθροί του Ιησού το σώμα του από το ξύλο του μαρτυρίου και να το ρίξουν μέσα στην κοιλάδα του Εννώμ (ή Γέενναν), το σώμα του Ιησού ελήφθη από το ξύλο του μαρτυρίου από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, ο οποίος έθαψε το πτώμα σ’ ένα νέο τάφο τον οποίον αυτός ελατόμησε. Αυτή η ταφή του Ιησού εσήμαινε ότι ο Ιησούς ήταν στον Σιεόλ, τον κοινό τάφο του ανθρωπίνου γένους. Στον Σιεόλ ο Ιησούς δεν εγκατελείφθη από τον Ιεχωβά Θεό, διότι ο Ψαλμός 139:8 (ο οποίος εγράφη από τον Δαβίδ, τύπον του Ιησού Χριστού) λέγει: «Εάν πλαγιάσω εις τον άδην, ιδού συ.» Γι’ αυτό, την τρίτη μέρα μετά τον θάνατο του Ιησού ο Ιεχωβά Θεός έδειξε ότι δεν εγκατέλιπε μονίμως τον Ιησούν, και τον ανέστησε εκ νεκρών σε αθάνατη πνευματική ζωή. Όταν ο Ιησούς αργότερα ενεφανίσθη στους μαθητάς του την ίδια μέρα της αναστάσεως, μπορούσε, λοιπόν, να πη: «Πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωυσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού,» περιλαμβανομένου και του Ψαλμού 22:1, δηλαδή, «Θεέ μου, Θεέ μου, δια τι με εγκατέλιπες;»—Λουκ. 24:44.

● Μπορεί ένας κεχρισμένος αδελφός, που είχε κάποτε αποκοπή από την επικοινωνία αλλά τώρα επανεφέρθη και τελεί υπό δοκιμήν, να χρησιμοποιηθή για προσευχή στην τέλεσι της Αναμνήσεως;—Κ. Ο., Ηνωμένες Πολιτείες.

Είναι αλήθεια πώς, αν ένας αδελφός αποκατασταθή στην εκκλησία ύστερα από αποκοπή και βρίσκεται υπό δοκιμήν, μπορεί να τύχη εξυπηρετήσεως με την προσφορά των εμβλημάτων του Δείπνου του Κυρίου, για να μπορέση το άτομο αυτό, ως ένας από τους κεχρισμένους ακολούθους του Κυρίου Ιησού Χριστού, να υπακούση στην εντολή του Ιησού και να συμμετάσχη έτσι στην ανάμνησί του. Εν τούτοις, αν ο αδελφός που επανεφέρθη, έχη τεθή υπό δοκιμήν, αυτό θα εσήμαινε ότι ωρισμένοι περιορισμοί έχουν επιβληθή σ’ αυτόν. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθή με μια αντιπροσωπευτική ιδιότητα για να μιλήση και ενεργήση για ολόκληρη την εκκλησία. Για το λόγο αυτόν, και αν ακόμη είναι ο μόνος κεχρισμένος στην εκκλησία, δεν πρέπει να χρησιμοποιηθή για προσευχή στην αρχή ή στο τέλος της συναθροίσεως, ούτε σε προσευχή που λέγεται για το ένα ή το άλλο των εμβλημάτων, ούτε πολύ περισσότερο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθή στο να δώση την ομιλία τη σχετική με το Δείπνον του Κυρίου. Αν η περίοδος της δοκιμής του τελειώση πριν από την πραγματική έλευσι του εορτασμού, τότε το άτομο αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθή για την προσευχή.

● Στη σελίδα 84 του βιβλίου Μπορείτε να Επιζήσετε του Αρμαγεδδώνος στον Νέο Κόσμο του Θεού (στην Αγγλική), αναγινώσκομε: «Η λατρεία του Ιεχωβά δεν κατέστη αδύνατη με την καταστροφή του επιγείου ναού της Ιερουσαλήμ. Η αγνή Του λατρεία εν πνεύματι και αληθεία συνεχίζετο στον πνευματικό του ναό που εκτίζετο από τον αντιτυπικό Σολομώντα, τον Ιησού Χριστό. Ο πνευματικός εκείνος ναός επέζησε της τρομερής καταστροφής της Ιερουσαλήμ στο έτος 70. Ο ναός εκείνος πλησιάζει τώρα στη συμπλήρωσί του, καθότι οι τελευταίοι από τους ‘ζώντας λίθους’ του είναι ακόμη σε προπαρασκευή επάνω στη γη για να τεθούν στον ναό, στον ουρανό. . . . Ο πραγματικός ναός της λατρείας του Ιεχωβά προορίζεται να παραμείνη αιώνια ως κατοικία του πνεύματος του.»

Μήπως πρέπει να νοήσωμε ότι ο Χριστιανικός πνευματικός ναός παύει να λειτουργή ως τοιούτος στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού όποτε δεν απαιτούνται πια ιερατικές λειτουργίες για το ανθρώπινο γένος; Αν είναι έτσι, τότε με ποια έννοια παραμένει αιώνια ο πραγματικός ναός λατρείας του Ιεχωβά ως η κατοικία του πνεύματός του, όπως λέγεται ανωτέρω;

Στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας του Βασιλέως Ιησού Χριστού όλο το ευπειθές ανθρώπινο γένος θα έχη λάβει πλήρως τα ευεργετήματα της απολυτρωτικής θυσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού. Θα έχουν συγχωρηθή όλα τα αμαρτήματά των που οφείλονται σε κληρονομία από τον αμαρτωλό Αδάμ και θα έχη εξυψωθή σε ανθρώπινη τελειότητα κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του Θεού. Αυτό θα τους παράσχη το θεμέλιο για να δικαιωθούν σε ζωή αιώνια στον νέο κόσμο του Θεού αφού διέλθουν επιτυχώς τη βραχεία περίοδο της δοκιμασίας, οπότε ο Σατανάς και οι δαίμονές του θ’ απολυθούν στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας για να τεθή σε δοκιμασία η αποκλειστική αφοσίωσις του ανθρωπίνου γένους στον Ιεχωβά Θεό ως τον Κυρίαρχο του σύμπαντος. Για τους πιστούς τους οποίους θα δικαιώση τότε ο Ιεχωβά δεν θα υπάρξη περαιτέρω ανάγκη των ευεργετημάτων της απολυτρωτικής θυσίας του Ιησού Χριστού. Αυτός επομένως δεν θα υπηρετή πια ως ιερεύς με θυσία γι’ αυτούς.

Εν τούτοις, ο Χριστός είναι ένας ιερεύς για πάντα κατά την ομοιότητα του βασιλέως-ιερέως Μελχισεδέκ κι έτσι θα βασιλεύη για πάντα στο πρωτεύον μέρος της παγκοσμίου οργανώσεως του Ιεχωβά. (Ψαλμ. 110:4· Εβρ. 5:5-10) Στις Εβραϊκές Γραφές η λέξις που μεταφράζεται «ναός» πραγματικά σημαίνει «ανάκτορον», όπως είναι το ανάκτορον ενός βασιλέως. Ο Ιεχωβά είναι ο μέγας Βασιλεύς της αιωνιότητος. Στην επιστολή προς Εφεσίους 2:20-22 (ΜΝΚ) αναγινώσκομε τα εξής για τον πνευματικό ναό ή ανάκτορο που αποτελείται από τον Ιησού Χριστό και τη Χριστιανική του εκκλησία των 144.000 ζώντων λίθων: «Εποικοδομηθέντες επί το θεμέλιον των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου λίθου αυτού του Ιησού Χριστού· εν τω οποίω πάσα η οικοδομή συναρμολογουμένη αυξάνεται εις ναόν άγιον εν τω Ιεχωβά· εν τω οποίω και σεις συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού δια του πνεύματος.»

Στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας του Ιησού Χριστού, και μετά τη μικρή διάρκεια της δοκιμασίας όλων των ανθρώπων που ζουν επάνω στη γη, με την απόλυσι του Σατανά και των δαιμόνων του, ο Ιεχωβά Θεός δεν θ’ αποσύρη το πνεύμα του από τον πνευματικό του οίκο, τον ναό του ή ανάκτορο. Το πνεύμα του πάντοτε θα κατοική σ’ εκείνο το ανάκτορο ως το πρωτεύον μέρος της παγκοσμίου του οργανώσεως. Σύμφωνα με τη μορφή του λόγου που χρησιμοποιείται, το ανάκτορο αυτό είναι ένα κτίριο, όχι ιερατείο. Ως τοιούτον θα παραμένη για πάντα ως κατοικία του δια του πνεύματος. Θα είναι παντοτινά η πρωτεύουσα οργάνωσις της παγκοσμίου οργανώσεως του Ιεχωβά, περιλαμβανομένου και του ανθρωπίνου γένους επάνω στη γη, στο οποίον θα είναι αιώνια οι «νέοι ουρανοί» του νέου κόσμου. (Ησ. 66:22) Ο Ιησούς Χριστός, εξυψωμένος στον ουρανό, αποτελεί το κύριον μέρος της πρωτευούσης αυτής οργανώσεως. Γι’ αυτό το λόγο θα αληθεύη πάντοτε γι’ αυτόν το ό,τι αναγράφεται στην επιστολή προς Φιλιππησίους 2:9-11: «Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν, και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα· δια να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων· και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός.»

Έτσι, για πάντα το τέλειο ανθρώπινο γένος επάνω στη γη θα πρέπει ν’ αναγνωρίζη το ουράνιο ανάκτορο του Ιεχωβά Θεού, στο οποίον Αυτός διαμένει με το πνεύμα Του. Παντοτινά θα πρέπει να τον λατρεύουν μέσω του ουρανίου εκείνου ανακτόρου. Ο πραγματικός, λοιπόν, ναός της λατρείας του Ιεχωβά θα παραμένη για πάντα, για την υπηρεσία των στη λατρεία του Υψίστου Θεού, Ιεχωβά, του Βασιλέως της αιωνιότητος.