Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Μήπως είναι απλώς πολυλογία ή μεγαλοποίησις των πραγμάτων ή μειωτικό για τον Ιεχωβά να τον χαρακτηρίζωμε ως Ιεχωβά Θεό;

Προφανώς αυτό το ερώτημα εγείρεται επειδή Ιεχωβά είναι το αποκλειστικό όνομα του Δημιουργού του ουρανού και της γης, και Θεός είναι ο τίτλος του ως Δημιουργού· όπως αναγινώσκομε στη Γένεσι 1:1: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην.» Είναι αληθές ότι το όνομα Ιεχωβά προσδιορίζει αμέσως το ποιος είναι, αλλά δεν είναι ασύνηθες στην Αγ. Γραφή να προσδιορίζεται ένα άτομο με τ’ όνομά του και να προστίθεται και ο τίτλος του. Ως παράδειγμα τούτου μπορούμε να λάβωμε τον ίδιο τον μονογενή Υιόν του Θεού. Πολλές φορές μέσα στην Αγ. Γραφή ονομάζεται Ιησούς Χριστός. Ιησούς είναι το προσωπικό όνομα που εδόθη στον Υιόν του Θεού ως άνθρωπον επάνω στη γη· Χριστός δε είναι ο τίτλος που σημαίνει Κεχρισμένος, και του απεδόθη αμέσως μετά το βάπτισμά του στον Ιορδάνη Ποταμό όταν ο Θεός επέχυσε το άγιό του πνεύμα σ’ αυτόν κι έτσι τον έχρισε.

Αλλά μπορεί κάποιος ν’ αντείπη ότι το όνομα Ιησούς δεν είναι αποκλειστικά για τον Υιόν του Θεού. «Ιησούς» είναι ο τρόπος που προφέρουν οι Έλληνες το Εβραϊκό όνομα Ιοσούα, που είναι η συντετμημένη μορφή του μακροτέρου ονόματος Ιεοσούα, το οποίον σημαίνει «ο Ιεχωβά είναι σωτηρία». Το όνομα του διαδόχου του προφήτου Μωυσέως ήταν Ιοσούα, υιός του Ναυή· και στην προς Εβραίους επιστολή (που αρχικά εγράφη στην Ελληνική γλώσσα) ο θεόπνευστος συγγραφεύς καλεί αυτόν τον Ιοσούα, Ιησούν. Και σήμερα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη Λατινική Αμερική με το όνομα Ιησούς. Για να διακρίνωμε, λοιπόν, τον Ιησούν τον Υιόν του Θεού απ’ όλους αυτούς τους άλλους, οι οποίοι άλλοτε και τώρα φέρουν τ’ όνομα Ιησούς, είναι ανάγκη να κατονομάζωμεν Αυτόν Ιησούν Χριστόν, Ιησούν τον κεχρισμένον από τον Θεό.

Αλλ’ αυτή η απόδοσις ενός ονόματος σε πολλούς ανθρώπους δεν αληθεύει και για το όνομα Ιεχωβά. Αυτό είναι το όνομα που έδωσε ο Θεός στον εαυτό του και είναι αποκλειστικά δικό του όνομα. Δεν εδόθη σε κανένα από τα πλάσματά του μέσα στο σύμπαν. Μερικά από τα ονόματά των μπορεί να περιλαμβάνουν το όνομα Ιεχωβά συνθετικά, αλλά κανένα απ’ αυτά τα άτομα δεν καλείται με μόνο το όνομα Ιεχωβά. Έτσι, αυτό το όνομα Ιεχωβά αποτελεί τον αποκλειστικό προσδιορισμό που εφαρμόζεται στον μόνο ζώντα και αληθινό Θεό. Όταν δε προφέρη κανείς το όνομα Ιεχωβά, αυτό αυτομάτως σημαίνει Θεός, ο Δημιουργός των ουρανών και της γης.

Αυτό είναι αληθινό. Παρά το γεγονός αυτό, η χρήσις από μας της εκφράσεως Ιεχωβά Θεός για τον προσδιορισμόν αυτόν δεν θα αποτελούσε μείωσιν του Δημιουργού του ουρανού και της γης. Γιατί όχι; Διότι η Αγ. Γραφή, εμπνευσμένη από τον ίδιο τον Δημιουργό, χρησιμοποιεί αυτή την έκφρασι πολλές φορές, αρχίζοντας από το εδάφιο Γένεσις 2:4 (ΜΝΚ), το οποίον λέγει: «Αύτη είναι η γένεσις του ουρανού και της γης, ότε εκτίσθησαν αυτά, καθ’ ην ημέραν εποίησεν Ιεχωβά ο Θεός γην και ουρανόν.»

Αλλά κάποιος μπορεί ν’ αντείπη ότι ο τίτλος «Θεός» ετέθη μετά το όνομα Ιεχωβά από έναν άγνωστο μεταγενέστερο συντάκτη των Βιβλικών χειρογράφων. Μπορεί αυτά ν’ αναφέρωνται στο γεγονός ότι η λέξις «Θεός» αναγράφεται αποκλειστικά στο πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως σχετικά με την αφήγησι της γηίνης δημιουργίας, και ότι το όνομα Ιεχωβά δεν εμφαίνεται ως το δεύτερο κεφάλαιο της Γενέσεως, αρχίζοντας από το τέταρτο εδάφιο. Ισχυρίζονται ότι το βιβλίο της Γενέσεως κατηρτίσθη από δύο σειρές εγγράφων· από μια σειρά εγγράφων που αναγράφουν τον Δημιουργό μόνον ως Θεό, κι από μια δεύτερη σειρά εγγράφων που αναγράφουν τον Δημιουργόν ως Ιεχωβά. Στην Εβραϊκή γλώσσα η λέξις που αναφέρεται στον Θεό είναι Ελοχίμ· το δε προσωπικό του όνομα παριστάνεται από τέσσερα Εβραϊκά σύμφωνα, που είναι μαζί γνωστά ως Τετραγράμματον, ο δε συνδυασμός αυτός των συμφώνων κοινώς προφέρεται σήμερα Ιεχωβά. Έτσι, λέγουν ότι υπήρχε ένα Ελοχιστικό έγγραφο καθώς κι ένα Ιεχωβιτικό έγγραφο, και ότι τα δύο αυτά έγγραφα ήσαν ενωμένα, ή συγχωνευμένα, στο βιβλίο της Γενέσεως. Έτσι, λοιπόν, ο συντάκτης και των δύο εγγράφων που αποτελούν το βιβλίο της Γενέσεως έθεσε τη λέξι Ελοχίμ (ή Θεός) μετά το όνομα Ιεχωβά, αρχίζοντας από το δεύτερο κεφάλαιο της Γενέσεως, για να σχηματίση την ένωσι «Ιεχωβά Ελοχίμ» ή Ιεχωβά Θεός.—Βλέπε Γένεσις 2:4.

Εν τούτοις, αυτό το επιχείρημα περί Ελοχιστικού εγγράφου και Ιεχωβιτικού εγγράφου αποτελεί απλή θεωρία, η οποία επενοήθη προσφάτως, τίποτα δε από την ιστορία των Ιουδαίων ως την εποχή του Ιησού δεν κάνει ούτε νύξιν για ένα τέτοιο πράγμα. Ο Ιησούς και οι απόστολοί του καθαρά μας λέγουν ότι το βιβλίο της Γενέσεως εγράφη από τον ένα θεόπνευστο συγγραφέα, τον προφήτη Μωυσή. Ο Μωυσής, λοιπόν, ήταν εκείνος που κατέγραψε αυτή την ένωσι του ονόματος του Δημιουργού και του τίτλου του, Ιεχωβά Θεού· το έκαμε δε αυτό υπό την επίδρασι του αγίου πνεύματος του Θεού. Αυτό αποδεικνύει ότι η ένωσις αυτή είναι εγκεκριμένη από τον ίδιο τον Παντοδύναμο Θεό, ο οποίος μας διατάσσει να μη προστεθή τίποτα στον άγιό του λόγο, ούτε ν’ αφαιρεθή τίποτα απ’ αυτόν.—Δευτ. 4:2· 12:32.

Αυτή η αλήθεια υποστηρίζεται από το γεγονός ότι στις Εβραϊκές Γραφές ο συνδυασμός «Ιεχωβά Ελοχίμ» (ή Ιεχωβά Θεός) απαντάται τριάντα έξη φορές από το εδάφιο Γένεσις 2:4 κι εμπρός, ως το Ιωνάς 4:6, το οποίον λέγει: «Και διέταξε Ιεχωβά ο Θεός κολοκύνθην, και έκαμε να αναβή επάνωθεν του Ιωνά, δια να ήναι σκιά υπεράνω της κεφαλής αυτού, δια να ανακουφίση αυτόν από της θλίψεως αυτού.» (ΑΣ) Στη Γένεσι, κεφάλαιον 2, η φράσις «Ιεχωβά Ελοχίμ» απαντάται ένδεκα φορές· και στο 3 κεφάλαιον εννέα φορές, δηλαδή σύνολον είκοσι φορές γι’ αυτά τα δύο μόνο κεφάλαια. Τα άλλα σημεία συναντήσεως της φράσεως «Ιεχωβά Ελοχίμ» είναι στην Έξοδο 9:30· 2 Σαμουήλ 7:22, 25· 2 Βασιλέων 19:19· Ιωνάς 4:6· Ψαλμός 72:18· 84:12· 1 Χρονικών 17:16· 28:20· 29:1· 2 Χρονικών 1:9· 6:41 (δις), 42· 26:18, και Ιερεμίας 1:10. Εκτός απ’ αυτό, η Εβραϊκή φράσις «Ιεχωβά χα-Ελοχίμ» (που σημαίνει Ιεχωβά, Ο [αληθής] Θεός) απαντάται έξη φορές, δηλαδή, στο 1 Σαμουήλ 6:20· Νεεμίας 8:6· 9:7· 1 Χρονικών 22:1, 19· 2 Χρονικών 32:16, όπως εμφαίνεται στη Μετάφρασι Νέου Κόσμου.

Γι’ αυτό, την έκφρασι Ιεχωβά Θεός, την οποίαν αυτός ο ίδιος έκαμε να αναγραφή στον άγιό του λόγο με την έμπνευσι του ιδίου του πνεύματος, είμεθα από τον Θεό εξουσιοδοτημένοι να τη χρησιμοποιήσωμε αναφερόμενοι σ’ αυτόν. Δεν τον μειώνομε, όταν χρησιμοποιούμε μια έκφρασι που προήλθε από το ίδιο του στόμα. Δεν πρέπει ν’ αποκαλούμε «βέβηλο» ή «μειωτικό» εκείνο που ο Θεός παρουσίασε ως καθαρό και τιμητικό για τον εαυτό του. Όλοι οι άνθρωποι της γης δεν γνωρίζουν τι είναι το όνομα του Θεού· ούτε ξέρουν όλοι οι άνθρωποι ότι το όνομα Ιεχωβά εφαρμόζεται στον Θεό, τον Δημιουργό του ουρανού και της γης και τον Πλάστην του ανθρώπου. Επομένως, η έκφρασις Ιεχωβά Θεός αποτελεί βοήθημα σ’ αυτούς για να τους δείξη ότι αυτός ο Ιεχωβά για τον οποίον κηρύττομε, είναι ο μόνος ζων και αληθινός Θεός, τον οποίον όλο το ανθρώπινο γένος πρέπει να λατρεύη δια Ιησού Χριστού του Υιού Του, για ν’ αποκτήση αιώνια ζωή στον νέο Του κόσμο.

Οι εκδόσεις της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά της Πενσυλβανίας και οι εκπρόσωποι της Εταιρίας αυτής θα εξακολουθήσουν λοιπόν να χρησιμοποιούν την έκφρασι Ιεχωβά Θεός προς τιμήν και εξύμνησίν του, μαζί με όλες τις άλλες εκφράσεις που το πνεύμα του Ιεχωβά υπεκίνησε τους αγίους του άνδρες στην αρχαιότητα να χρησιμοποιήσουν για να προσδιορίσουν Αυτόν μέσα στο Ιερό του Υπόμνημα, στην Αγία Γραφή.

● Στο Ματθαίος 12:40 ο Ιησούς είπε ότι θα ήταν στην καρδιά της γης τρεις μέρες και τρεις νύχτες, πράγμα που μερικοί εννοούν ότι σημαίνει εβδομήντα δύο ώρες πλήρεις. Εν τούτοις, οι εκδόσεις της «Σκοπιάς» θεωρούν το διάστημα αυτό ως «μέρη τριών ημερών.» Γιατί;—Μπ. Γ., Καναδάς.

Εκείνοι που λέγουν ότι ο Ιησούς ήταν νεκρός στον τάφο επί εβδομήντα δύο ώρες, τρεις πλήρεις μέρες και τρεις πλήρεις νύχτες, βασίζουν το επιχείρημά τους στα λόγια του Ιησού εις Ματθαίον 12:40: «Διότι ως ο Ιωνάς ήτο εν τη κοιλία του κήτους τρεις ημέρας και τρεις νύκτας, ούτω θέλει είσθαι ο Υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γης τρεις ημέρας και τρεις νύκτας.» Εν τούτοις, το συμπέρασμά των ότι αυτό σημαίνει περίοδον εβδομήντα δύο ωρών αντίκειται στις Γραφές που λέγουν ότι ανεστήθη «την τρίτην ημέραν», όχι την τέταρτη. Προφανώς, το συμπέρασμά τους είναι εσφαλμένον.—Πράξ. 10:39, 40.

Στη Γραφή «τρεις ημέραι» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην μια πλήρη περίοδο εβδομήντα δύο ωρών. Ένα παράδειγμα τούτου βρίσκεται στο 1 Βασ. 12:5, 12. Ο Βασιλεύς Ροβοάμ είπε στον λαό: «Αναχωρήσατε έως τρεις ημέρας· έπειτα επιστρέψατε προς εμέ.» Κάνοντας σύμφωνα με τη διαταγή του, θα επέστρεφαν την τρίτη μέρα ή την τέταρτη; Αν εννόησαν ότι η διαταγή του εσήμαινε να επιστρέψουν μετά από τρεις πλήρεις μέρες, θα έκαναν την εμφάνισί τους την τέταρτη μέρα. Εν τούτοις, αυτοί δεν το εννόησαν έτσι, ούτε δε και ο βασιλεύς το εννόησε έτσι. Γι’ αυτό, το εδάφιο 12 λέγει : «Και ήλθεν ο Ιεροβοάμ και πας ο λαός προς τον Ροβοάμ την τρίτην ημέραν, ως είχε λαλήσει ο βασιλεύς, λέγων, Επανέλθετε προς εμέ την τρίτην ημέραν.» Επέστρεψαν, λοιπόν, όταν είχαν παρέλθει μέρη τριών ημερών: η πρώτη ήταν η ημέρα που τους εξαπέστειλε ο βασιλεύς, η δεύτερη ήταν η επόμενη μέρα, και η τρίτη ήταν η μέρα που επέστρεψαν στον βασιλέα.—Βλέπε επίσης Γένεσις 40:13, 20· 42:17, 18· Εσθήρ 4:15, 16· 5:1.

Ο Ιησούς ο ίδιος εξήγησε τη σημασία της δηλώσεώς του, και πριν από τον θάνατό του και μετά την ανάστασί του. Αφού έκαμε τη δήλωσι που βρίσκεται στο Ματθαίος 12:40, ο Ιησούς αργότερα επεξήγησε: «Μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να παραδοθή εις χείρας ανθρώπων· και θέλουσι θανατώσει αυτόν, και την τρίτην ημέραν θέλει αναστηθή.» Μετά την ανάστασί του το επεβεβαίωσε αυτό: «Ούτως είναι γεγραμμένον και ούτως έπρεπε να πάθη ο Χριστός, και να αναστηθή εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα.»—Ματθ. 17:22, 23· Λουκ. 24:46.

Η Γραφή σαφώς τονίζει ότι ο Ιησούς ήταν στον τάφο «μέρη τριών ημερών.» Εξέπνευσε το απόγευμα της Παρασκευής, την παραμονή του Ιουδαϊκού σαββάτου. (Ματθ. 27:45-50· Ιωάν. 19:31) Ηγέρθη εκ νεκρών νωρίς την πρώτη μέρα της Ιουδαϊκής εβδομάδος, το πρωί της Κυριακής. (Ιωάν. 20:1) Ήταν λοιπόν στον τάφο ένα μέρος της Παρασκευής, ολόκληρη την ημέρα του Σαββάτου, και ανεστήθη νωρίς την Κυριακή.—Βλέπε Σκοπιάν 15ης Μαρτίου 1944, σελίδες 86, 88, παράγραφοι 17-25 (στην Αγγλική).