Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Η Σκοπιά 15ης Δεκεμβρίου 1955, σελίδες 384, 385, παράγραφοι 38, 39, λέγει ότι ο Σατανάς δεν υπεσχέθη αθανασία στην Εύα μέσα στην Εδέμ. Ποιος, λοιπόν, άρχισε αυτή τη διδασκαλία, και πότε; Μήπως ήταν στον καιρό του Νεβρώδ που άρχισε για πρώτη φορά αυτή η διδασκαλία;—Ε. Ντ., Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Σατανάς, ως πατήρ του ψεύδους και πρωτουργός κάθε ψευδούς θρησκείας, πρέπει να τηρήται υπόλογος για τη διδασκαλία περί αθανασίας των ανθρωπίνων ψυχών. Ωστόσο, δεν φαίνεται ότι μπορούμε να εκλάβωμε τις παρατηρήσεις του προς την Εύα ως διδασκαλίαν περί αθανασίας μιας ψυχής χωριστής και διακεκριμένης από το σώμα, αλλά μάλλον ότι αυτός την ωδήγησε να πιστεύη ότι και εν σαρκί ακόμη δεν θα πέθαινε διόλου.

Όσο για το πότε παρουσιάσθη για πρώτη φορά αυτή η διδασκαλία, ότι οι νεκροί δεν πέθαιναν πραγματικά αλλ’ επιζούσαν, το βιβλίο Ικανοί Διάκονοι δείχνει ότι αυτό επιστεύετο από τους ανθρώπους ακόμη και πριν από τον κατακλυσμό των ημερών του Νώε. Πιστοποίησις τούτου παρατηρείται εκεί όπου οι επιζώντες έθεταν τρόφιμα στους τάφους των νεκρών των. Η παρούσα διδασκαλία περί αθανασίας της ανθρωπίνης ψυχής, εν τούτοις, δεν μπορεί ν’ αναζητηθή πίσω στους προκατακλυσμιαίους χρόνους, διότι κάθε ψευδής λατρεία εξηλείφθη στον καιρό του Κατακλυσμού και μόνον η αγνή λατρεία ετελείτο αμέσως μετά τον Κατακλυσμό. Το πότε ακριβώς παρουσιάσθη και πάλι η διδασκαλία περί επιβιώσεως μιας αθανάτου ψυχής μετά τον θάνατο του ανθρωπίνου σώματος, μπορεί να είναι αμφισβητήσιμο, αλλά τουλάχιστον στον καιρό του θανάτου του Νεβρώδ ήταν η τρέχουσα διδασκαλία, η δε σύζυγος του Νεβρώδ εδίδαξε ότι αυτός μετά τον θάνατο του έγινε θεός κι έπρεπε να λατρεύεται.

● Ποιο είναι το «νέον όνομα» που μνημονεύεται στην Αποκάλυψι 2:17; Μήπως είναι το όνομα «μάρτυρες του Ιεχωβά»; Και τι πρέπει να λεχθή για παρόμοιες αναγραφές στον Ησαΐα 62:2 και 65:15;—Μ. Ν., Ηνωμένες Πολιτείες.

Το εδάφιο Ησαΐας 62:2 (ΑΣ) λέγει: «Και θέλουσιν ιδεί τα έθνη την δικαιοσύνην σου, και πάντες οι βασιλείς την δόξαν σου· και θέλεις ονομασθή με νέον όνομα, το οποίον του Ιεχωβά το στόμα θέλει ονομάσει.» Όπως εμφαίνεται στο βιβλίο «Νέοι Ουρανοί και Νέα Γη», σελίδες 238-240, τα τέκνα της Σιών επεστράφησαν από τη δουλεία των στην αντιτυπική Βαβυλώνα και με χαρά ενώθηκαν με τη «μητέρα» των το 1919. Από τότε ο Θεός έκαμε την κατάστασί τους να ευημερή, την δε «γην» των να κατοικήται. Τότε ήταν που έδωσε ο Θεός στη «γυναίκα» του ή ουράνια οργάνωσι ένα νέο όνομα, όπως αναγράφεται στον Ιερεμία 33:16 (ΑΣ), δηλαδή, «Ο Ιεχωβά η δικαιοσύνη ημών.» Είναι ένα όνομα που της αρμόζει, ένα όνομα που συνέθεσε ο ίδιος ο Ιεχωβά. Αυτή η αλλαγή του ονόματος εναρμονίζεται με την αλλαγή της καταστάσεώς της, την οποίαν και περιγράφει κατάλληλα· ειδικά δε αυτό σχετίζεται με τα επίγειά της πράγματα που συνδέονται με τους πνευματικούς της υιούς επάνω στη γη.

Όσο για την προφητεία, του Ησαΐα 65:15 (ΑΣ): «Και θέλετε αφήσει τα όνομά σας εις τους εκλεκτούς μου δια κατάραν· διότι Ιεχωβά ο Θεός θέλει σε θανατώσει, και με άλλο όνομα θέλει ονομάσει τους δούλους αυτού.» Αυτοί οι λόγοι απευθύνονται σ’ εκείνους που εγκαταλείπουν τον Ιεχωβά, του οποίου το όνομα γίνεται ένα σύμβολον ή παράστασις της από Θεού τιμωρίας των ασεβών. Αφ’ ετέρου (όπως παρατίθεται επίσης στο ανωτέρω μνημονευόμενο βοήθημα Γραφικής μελέτης), τους εκλεκτούς του Ιεχωβά, τα πνευματικά τέκνα της Σιών που τον υπηρετούν πιστά, τα ονομάζει αυτός μ’ ένα όνομα διάφορο απ’ τα όνομα των κακών αποστατημένων υπηρετών. «Είναι όνομα ή φήμη που εκπροσωπεί τη θεία εύνοια και ευλογία σ’ ένα άτομο και σημαίνει την ιδιότητα μέλους της παγκοσμίου θεοκρατικής οργανώσεως με τιμητικά προνόμια υπηρεσίας του Θεού.»—«Νέοι Ουρανοί και Νέα Γη», σελίς 239.

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι αυτά τα εδάφια του Ησαΐα δεν αναφέρονται ειδικά στο όνομα «μάρτυρες του Ιεχωβά», αλλά μάλλον στην ευλογητή κατάστασί και τιμή που απολαμβάνει η γυνή του Θεού ή ουρανία οργάνωσίς του και τα πνευματικά της τέκνα από το έτος 1919. Εν τούτοις, εναρμονιζόμενο με όλα τα ανωτέρω, το υπόλοιπο των τέκνων της Σιών, στις 26 Ιουλίου 1931, ενεκολπώθη το νέο όνομα «μάρτυρες του Ιεχωβά» ως περιγραφικό της μαρτυρίας που δίνουν για τη μεγαλωσύνη του Ιεχωβά και της υποστηρίξεως του μέρους του στο επίμαχο ζήτημα της παγκοσμίου κυριαρχίας. Αυτό το έκαμαν σύμφωνα με τη Γραφική παραπομπή του Ησαΐα 43:10-12 (ΑΣ): «Σεις είσθε μάρτυρες μου, λέγει ο Ιεχωβά, και ο δούλός μου, τον οποίον έκλεξα, . . . και δεν εστάθη εις εσάς ξένος θεός· σεις δε είσθε μάρτυρές μου, λέγει ο Ιεχωβά, και εγώ ο Θεός.»

Τώρα ας εξετάσωμε το εδάφιο Αποκάλυψις 2:17, που λέγει ότι ο Χριστός θα δώση σ’ εκείνον που νικά «ψήφον λευκήν, και επί την ψήφον όνομα νέον γεγραμμένον, το οποίον ουδείς γνωρίζει ειμή ο λαμβάνων.» Σχολιάζοντας τη λευκή αυτή ψήφο, η Εγκυκλοπαιδεία Μακ Κλίντοκ και Στρονγκ λέγει ότι αυτή ‘εθεωρείτο κατά διαφόρους τρόπους ως αναφερομένη στον χάλικα της αθωώσεως που εχρησιμοποιείτο στα Ελληνικά δικαστήρια, στον κλήρο που ερρίπτετο στις εκλογές που εγίνοντο στην Ελλάδα, στους λίθους του περιστηθίου του αρχιερέως και στη συνήθεια του να γράφουν επάνω σε λίθους.’

Σχετικά με τη σκέψι τού να γράφουν επάνω σε λίθους υπήρχε μια συνήθεια μεταξύ των Ρωμαίων και των Ελλήνων των αρχαίων χρόνων να χρησιμοποιούν ένα λευκό λίθο σε ένδειξι φιλίας. Ήταν διαιρεμένος σε δύο μισά τεμάχια και ο καθείς έγραφε τ’ όνομά του στο ένα ήμισυ και κατόπιν τα ημίση αντηλλάσσοντο. Η προσκόμισις του ενός ημίσεος ήταν αρκετό για ν’ αποδείξη φιλία και να εξασφαλίση βοήθεια αν εχρειάζετο, και τούτο ακόμη και από μέλη μιας επομένης γενεάς. Έτσι ο διαιρεμένος λίθος εγίνετο ένα σύμβολον προσδιορισμού ταυτότητος και φιλίας.

Το νέον όνομα που μνημονεύεται στην Αποκάλυψι 2:17 δεν φαίνεται να εφαρμόζεται ειδικά στο όνομα «μάρτυρες του Ιεχωβά». Γιατί όχι; Για ένα πράγμα, σημειώστε ότι αυτό δίδεται ως αμοιβή στα μέλη του σώματος του Χριστού επειδή ενίκησαν τον Σατανά και τον κόσμο. Θα εφαρμόζεται, λοιπόν, μόνο σε κάτι που λαμβάνουν όταν ανταμείβωνται στην πρώτη ανάστασι. Αυτό συμφωνεί με τις αμοιβές που μνημονεύονται στο ίδιο και στο επόμενο κεφάλαιο, όπως είναι το να δοθή μια θέσις με τον Χριστό στον θρόνο του, τα να δοθή ο στέφανος της ζωής, το να δοθή εξουσία επί των εθνών, κλπ. Πάλι, κανείς δεν γνωρίζει το νέον όνομα εκτός απ’ εκείνους που το λαμβάνουν.

Θα ημπορούσε να φανή, λοιπόν, ότι το νέον όνομα που μνημονεύεται στην Αποκάλυψι 2:17 αναφέρεται σε μια νέα θέσι στενής σχέσεως που θ’ απολαμβάνουν όσοι θα συμμετάσχουν στην πρώτη ανάστασι, η οποία δεν μπορεί να εκτιμηθή από άλλους ούτε δε και να γνωσθή από τους ίδιους ακόμη τους νικητάς ώσπου να λάβουν την ουράνια αμοιβή τους λόγω της νίκης των.