Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Ποια είναι η ορθή σημασία των λόγων του Ιησού στο κατά Λουκάν 20:34-36: «Οι υιοί του αιώνος τούτου νυμφεύουσι και νυμφεύονται· οι δε καταξιωθέντες να απολαύσωσιν εκείνον τον αιώνα και την εκ νεκρών ανάστασιν, ούτε νυμφεύουσιν, ούτε νυμφεύονται· διότι ούτε να αποθάνωσι πλέον δύνανται· επειδή είναι ισάγγελοι· και είναι υιοί του Θεού, όντες υιοί της αναστάσεως»;—Χ. Κ., Καναδάς.

Ο Ιησούς το είπε αυτό για ν’ απαντήση σε ένα ερώτημα που ηγέρθη από τους Σαδδουκαίους, που δεν επίστευαν σε ανάστασι. Αυτοί έθεσαν το ερώτημά τους στον Ιησού σχετικά με μια γυναίκα που ήταν υπό τον νόμο του ανδραδελφικού γάμου και συνεπώς υπό τον Μωσαϊκόν νόμον και όχι Χριστιανή. Αυτοί ενδιεφέροντο να γνωρίσουν αν αυτή ή εκείνες που ήσαν στη δική της τάξι της ανθρωπότητος θα ενυμφεύοντο στην ανάστασι, και αν ναι, τίνος σύζυγος θα ήταν αν είχε προηγουμένως ως συζύγους επτά αδελφούς, σύμφωνα με τη διάταξι του ανδραδελφικού γάμου. Αυτή η γυνή υπό τον νόμον του Μωυσέως δεν θα είχε ουράνια ελπίδα, ούτε και ήξεραν οι Σαδδουκαίοι περί ουρανίας τάξεως. Το ερώτημα εσχετίζετο με έναν που ανεστήθη εν σαρκί για να ζήση επάνω στη γη. Γι’ αυτό η απάντησις του Ιησού σχετίζεται με μια επίγεια τάξι.—Λουκ. 20:27-33.

Όταν ο «αιών ούτος» τερματισθή στον Αρμαγεδδώνα, τότε τα άτομα δεν θα μπορούν πια να είναι υιοί του. Συνεπώς, όσοι ήσαν άλλοτε υιοί του αιώνος τούτου και οι οποίοι πέθαναν, δεν μπορούν να είναι υιοί αυτού αν επανέλθουν με την ανάστασι. Μόνον με ανάστασι μπορεί οποιοσδήποτε από τους νεκρούς να εισέλθη στον νέο κόσμο, σ’ εκείνο το σύστημα πραγμάτων. Αφού κριθούν άξιοι αναστάσεως από τους νεκρούς ούτε θα νυμφεύωνται ούτε θα νυμφεύουν, όπως είπε ο Ιησούς. Απ’ αυτή την απόψι θα είναι όπως οι άγγελοι, οι οποίοι δεν νυμφεύονται και δεν αναπαράγουν το είδος των.—Ματθ. 24:30· Μάρκ. 12:25.

Αλλά μετά την ανάστασι τους στη διάρκεια της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού κάτω από το νέο εκείνο σύστημα πραγμάτων, το ερώτημα είναι, Θ’ αποδειχθούν αυτοί άξιοι να γίνουν υιοί εκείνου του αιώνος για πάντα; Το να καταξιωθή κανείς του αιώνος εκείνου σημαίνει περισσότερο από απλή έγερσι απ’ τον τάφο και είσοδο και ξεκίνημα στον ατελεύτητο νέο κόσμο. Αυτοί που θα επανέλθουν στην ανάστασι των αδίκων θ’ αναλάβουν την οδόν της ακεραιότητος προς τον Ιεχωβά και θα τη διατηρήσουν; Γνωρίζομε ότι μερικοί δεν θα το πράξουν στην τελική δοκιμασία που θα επέλθη στο τέλος της χιλιετηρίδος, ότι θ’ αποτύχουν να αποκτήσουν ζωή και θα αποθάνουν και επομένως δεν θα είναι μεταξύ εκείνων προς τους οποίους λέγεται, «Ούτε να αποθάνωσι πλέον δύνανται.» Εν τούτοις, πολλοί άλλοι θα τηρήσουν ακεραιότητα σε όλη αυτή την τελική δοκιμασία και θα κριθούν ‘άξιοι του αιώνος εκείνου,’ και για τον λόγον αυτόν ποτέ δεν μπορούν να πεθάνουν από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα.—Αποκάλ. 20:7-9.

Μετά την τελική εκείνη δοκιμασία, όσοι θα κριθούν άξιοι του νέου κόσμου οριστικά πλέον ούτε θα νυμφεύουν, ούτε θα νυμφεύωνται και θα έχουν δικαίωμα αιωνίου ζωής, όπως και οι άγγελοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Αλλά και πριν από την απόκτησι του αιωνίου νέου κόσμου, όσοι θα επανέλθουν στην ανάστασι του ανθρωπίνου γένους δεν νυμφεύονται, διότι και πριν από την τελική δοκιμασία είναι υιοί της αναστάσεως. Ο αποκλεισμός των από το να νυμφεύουν και να νυμφεύωνται δεν αναβάλλεται ώσπου να γραφθούν τα ονόματά τους στο βιβλίο της ζωής και κριθούν αυτοί άξιοι του αιωνίου κόσμου. (Αποκάλ. 20:12, 15) Όταν επανέλθουν από τους νεκρούς δι’ αναστάσεως, ο παράδεισος θα έχη εξαπλωθή στη γη ολόκληρη και η αναληφθείσα εκπλήρωσις της εντολής αναπαραγωγής θα έχη πραγματοποιηθή από εκείνους που θα επιζήσουν του Αρμαγεδδώνος και τους απογόνους των. (Γέν. 9:1· Ματθ. 24:37· Λουκ. 23:43) Αυτό το έργον θα έχη συντελεσθή από εκείνους που ανήκουν στην τάξι των «άλλων προβάτων» που ζουν τώρα και θα επιζήσουν του Αρμαγεδδώνος. Αυτοί δεν αποκλείονται του γάμου και της τεκνοποιίας από τους λόγους του Ιησού στο κατά Λουκ. 20:34, 36, εφόσον αυτοί ποτέ δεν πεθαίνουν και συνεπώς δεν είναι υιοι της αναστάσεως.

Είναι δε και λογικό και επιτρεπτό το να διατηρούμε την παρήγορη σκέψι ότι όσοι από τα άλλα πρόβατα πεθαίνουν τώρα πιστοί θα αναστηθούν ενωρίς στη διάρκεια του χρόνου οπότε θα εκπληρώνεται η εντολή της αναπαραγωγής και οπότε οι παραδεισιακές συνθήκες θα εξαπλώνωπαι σε όλη τη γη και ότι αυτοί θα μετάσχουν σ’ αυτή τη θεόδοτη υπηρεσία. Ο Ιεχωβά τούς κάνει τώρα να διακρατούν αυτή την ελπίδα υπηρεσίας, και φαίνεται λογικόν ότι δεν θα τους αφήση να χάσουν αυτή την ελπίδα λόγω ακαίρου θανάτου τώρα, ίσως θανάτου ο οποίος επήλθε σ’ αυτούς λόγω πιστότητος σ’ αυτόν.—Βλέπε βιβλίον «Η Αλήθεια Ελευθερώσει Υμάς», σελ. 337, 338.

● Στη δική μας Αίθουσα Βασιλείας, και σε άλλες αίθουσες της περιοχής μας, μας ελέχθη ότι δεν πρέπει τίποτα να συζητήται μέσα στην αίθουσα, πριν ή μετά τις συναθροίσεις, που δεν έχει σχέσι με τις αλήθειες ή την υπηρεσία της Βασιλείας. Λόγου χάριν, αν θέλωμε να προσκαλέσωμε μερικούς αδελφούς στο σπίτι μας μετά τη συνάθροισι, η πρόσκλησις πρέπει να γίνη έξω από την αίθουσα, όχι μέσα. Συνεπώς παρεκάλεσα τους άλλους να βγουν έξω μαζί μου για μια στιγμή για να τους απευθύνω μια τέτοια πρόσκλήσι, και κατόπιν να ξαναμπούμε στην αίθουσα. Είναι αυτός ο κατάλληλος τρόπος ενεργείας;—Ε. Κ., Ηνωμένες Πολιτείες

Είναι πιθανόν να παρενοήθη η οδηγία, ή να μη διετυπώθη σαφώς. Όπως κι αν είναι, η Εταιρία δεν θεωρεί ωφέλιμο να χρησιμοποιούνται οι Αίθουσες Βασιλείας ως κέντρα προσκλήσεως για μεγάλες συγκεντρώσεις, όπως έκαναν μερικοί στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας μάλιστα και τον πίνακα αγγελιών μέσα στις αίθουσες για την ανακοίνωσι τέτοιων γεγονότων, ή και φθάνοντας ως το σημείο ν’ ανακοινώνουν τέτοιες διευθετήσεις από την εξέδρα. Επίσης, οι αίθουσες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως τόποι αιτήσεων εργασίας ή διεξαγωγής εμπορικών υποθέσεων. Τέτοιες υποθέσεις μπορούν να τυγχάνουν φροντίδος σε άλλες ώρες και σε άλλους τόπους. Αυτό γίνεται για ν’ αποφεύγωνται τέτοιες κακές χρήσεις της Αιθούσης Βασιλείας, που είναι αφιερωμένη στον Ιεχωβά Θεό και στην υπηρεσία του, ώστε να γίνεται η κατάλληλη διδασκαλία.

Εν τούτοις, αυτό δεν πρέπει να γίνεται τόσο αυστηρό ώστε να καθίσταται παράλογο. Καλό είναι να συζητούν οι ευαγγελιζόμενοι Γραφικές αλήθειες, υπηρεσιακά προβλήματα και πείρες μέσα στην αίθουσα πριν και μετά από τις συναθροίσεις. Αυτό μπορεί να είναι εποικοδομητικό και πρέπει ν’ αποτελή ευχάριστο μέρος της προσελεύσεως στην αίθουσα. Αλλά δεν είναι και ακατάλληλο να πη κανείς κάτι για τα καθημερινά πράγματα ή γεγονότα, να καλέσετε κάποιον στο σπίτι σας, να πήτε σε κάποιον να έλθη κοντά σας για κάποια αναψυχή, να πήτε για τον καιρό, ν’ ασχοληθήτε σε κάποια μικρή ομιλία καθώς προσέρχεσθε, να συζητήτε για άλλα άτομα τόσο μόνον όσο δεν θα ήταν μια κακόβουλη σπερμολογία ή συκοφαντία, ή και να κάμετε σύντομη μνεία μιας επαγγελματικής υποθέσεως και πιθανώς να ορίσετε μια ώρα για να τη συζητήσετε πληρέστερα σε άλλο μέρος.

Πρέπει να μπορούμε να αισθανώμεθα ανάπαυλα και άνεσι μέσα στις αίθουσές μας με τους αδελφούς μας και να τους πλησιάζωμε ελεύθερα χωρίς να χρειάζεται πάντοτε να σταθμίζωμε προσεκτικά κάθε λέξι και να κρατούμε τα στόματά μας με χαλινάρι, σαν να βρισκώμεθα ανάμεσα σε πονηρούς εχθρούς. Να προσέχετε πολύ να χρησιμοποιήτε κατάλληλα την αίθουσα που είναι αφιερωμένη στον Ιεχωβά, αλλά, αποφεύγοντας τις καταχρήσεις, μη γίνεσθε μικροπρεπείς και παράλογοι.