Βασιλεύς Θέλει Βασιλεύσει εν Δικαιοσύνη

ΟΤΑΝ ο Χριστός εισήλθε ταπεινά στην Ιερουσαλήμ καθήμενος «επί πώλου όνου», ένα πλήθος ανθρώπων άπλωσε τα ενδύματά του και κλάδους δένδρων στο δρόμο του. Τον υπεδέχθησαν ως Βασιλέα και Απελευθερωτή των, κράζοντας: «Ωσαννά τω υιώ Δαβίδ· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Ιεχωβά· Ωσαννά εν τοις υψίστοις.» (Ματθ. 21:9, ΜΝΚ) Αυτοί οι άνθρωποι εναπέθεσαν την ελπίδα των σ’ αυτόν για μια βασιλεία ειρήνης.

Στη διάρκεια των αιώνων που πέρασαν από τότε, πλήθη ανθρώπων έμαθαν γι’ αυτόν τον Βασιλέα. Ωμολόγησαν πίστι σ’ αυτόν και ισχυρίσθησαν ότι είναι ακόλουθοί του. Πολλοί μάλιστα εδωσαν ονόματα στα παιδιά τους όμοια με τα ονόματα των μαθητών του. Έτσι, ονόματα όπως αυτά: Ιωάννης, Ιάκωβος, Πέτρος, Ματθαίος, Θωμάς και Παύλος, είναι κοινά μεταξύ αυτών. Το μέρος εκείνο του κόσμου στο οποίον επεκράτησαν έγινε γνωστό ως «Χριστιανισμός».

Μολονότι αυτοί οι άνθρωποι ωμολογούσαν υποταγή στον Άρχοντα της Ειρήνης, δεν έζησαν με ειρήνη. Αγνόησαν την εντολή του ν’ αγαπούν αλλήλους. Απεναντίας εμίσησαν, εβασάνισαν και εφόνευσαν. Οι αγριώτεροι και οι πιο καταστρεπτικοί πόλεμοι διεξήχθησαν μεταξύ αυτών. Ωστόσο αυτοί οι άνθρωποι φαντάζονται πώς είναι ακόλουθοι του Χριστού. Φρονούν ότι είναι Χριστιανοί. Μερικοί μάλιστα πιστεύουν ότι στον «Χριστιανισμό» ανήκει το να ιδρύση τη βασιλεία του Χριστού επάνω στη γη.

Δύσκολο είναι να καταλάβη κανείς το πώς μπορεί οποιοσδήποτε να φαντασθή ότι η βασιλεία τού Χριστού μπορεί να ιδρυθή από ανθρώπους, οι οποίοι δεν δείχνουν σεβασμό στους Θείους νόμους ή στις αρχές που εδίδαξε ο Χριστός.

Το ότι απλώς οι λαοί του «Χριστιανισμού» ομιλούν για τον Χριστό στις εκκλησίες των και δίνουν στα παιδιά τους ονόματα των μαθητών του, δεν σημαίνει ότι αυτοί είναι αληθινοί ακόλουθοί του. Δεν σημαίνει ότι αυτοί θα ιδρύσουν τη βασιλεία του Χριστού ή ότι θα γίνουν υπήκοοι αυτής. Εκείνοι που είναι αληθινά ακόλουθοι του Χριστού σκέπτονται όπως κι εκείνος, ζουν με τις δίκαιες αρχές όπως κι εκείνος και κηρύττουν τις ίδιες Γραφικές αλήθειες που εκήρυξε κι εκείνος. Δεν επαγγέλλονται απλώς αγάπη στον Βασιλέα, Χριστόν Ιησαύν, ενώ παράλληλα εκζητούν τη φιλία του κόσμου, τον οποίον η Γραφή προσδιορίζει ως εχθρόν του.

Οι επιδεινούμενες σχέσεις μεταξύ των εθνών κάνουν μερικούς ανθρώπους να νομίζουν ότι η βασιλεία του Χριστού απέχει αιώνες. Αυτή η άποψις διετυπώθη προσφάτως από ένα στρατιωτικόν κριτικόν όταν είπε: «Η χιλιετηρίς απέχει αιώνες ακόμη. Δεν υπάρχει καμμιά μόνιμη λύσις όλων των προβλημάτων μπορεί να λυθή ένα πρόβλημα απλώς για ν’ αντικατασταθή από άλλο. Δεν υπάρχει πλήρης ή απόλυτη ασφάλεια—ούτε θα υπάρξη ποτέ σ’ έναν κόσμο ζωής και θανάτου.»

Οι πράξεις των εθνών δεν αποτελούν υγιή βάσι για να φθάση κανείς σ’ ένα τέτοιο συμπέρασμα. Η βασιλεία του Χριστού δεν περιμένει αυτούς ν’ αρχίσουν να ενεργούν ως πολιτισμένοι άνθρωποι αντί ως άλογα ζώα που είναι έτοιμα να πηδήσουν το ένα στον λαιμό του άλλου. Δεν περιμένει τους λαούς του «Χριστιανισμού» ν’ αρχίσουν να ζουν με Χριστιανικές αρχές. Αν το έκανε αυτό, η αναμονή της χιλιετούς βασιλείας του θα ήταν όχι μόνο επί αιώνες, αλλά στην αιωνιότητα.

Ο Θεός έδωσε στον Χριστό την εξουσία και τη δύναμι ν’ αρχίση να ασκή πλήρη κυριαρχίαν επάνω στη γη, στον ωρισμένο του καιρό. Οι πράξεις των εθνών δεν επηρεάζουν το πότε θ’ αρχίση η βασιλεία του Χριστού. Αυτός δεν πρόκειται ν’ αναμείνη ώσπου όσοι ανήκουν στον «ειδωλολατρικό κόσμο» και τον «Χριστιανικό κόσμο» γίνουν Χριστιανοί. Πραγματικά, ο Χριστός είναι ήδη εγκατεστημένος με Βασιλική εξουσία και άρχει ανάμεσα στους εχθρούς του, όπως προελέχθη από τον Ψαλμόν 110.

Στον ωρισμένο καιρό του Θεού ο ουράνιος αυτός Βασιλεύς θα ξεκαθαρίση τη γη. Ο ειδωλολατρισμός όσο και ο «Χριστιανισμός» θα εξαλειφθούν. «Ζήτησον παρ’ εμού, και θέλω σοι δώσει τα έθνη κληρονομίαν σου, και ιδιοκτησίαν σου τα πέρατα της γης· θέλεις ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά· ως σκεύος κεραμέως θέλεις συντρίψει αυτούς.» (Ψαλμ. 2:8, 9) Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να σταματηθούν τα έθνη στην τρελλή τους πορεία της καταστροφής. Δεν μπορεί να γίνη συνύπαρξις μεταξύ αυτών και της βασιλείας υπό τον Χριστόν.

Ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων αναγνωρίζει την υποκρισία και την ανομία του «Χριστιανισμού» και στρέφουν τα νώτα σ’ αυτόν. Αρνούνται να έχουν πια μέρος στα μίση του και στις διαμάχες του. Αφήνοντας κατά μέρος τα όργανα του ολέθρου για να ζήσουν ζωή ειρήνης, έκαμαν ό,τι προελέχθη από την Αγία Γραφή: «Και εν ταις εσχάταις ημέραις, . . . έθνη πολλά θέλουσιν υπάγει, και ειπεί, Έλθετε, και ας αναβώμεν εις το όρος του Ιεχωβά, και εις τον οίκον του Θεού του Ιακώβ· και θέλει διδάξει ημάς τας οδούς αυτού, και θέλομεν περιπατήσει εν ταις τρίβοις αυτού· . . . θέλει κρίνει αναμέσον λαών πολλών, και θέλει ελέγξει έθνη ισχυρά, έως εις μακράν· και θέλουσι σφυρηλατήσει τας μαχαίρας αυτών δια υνία, και τας λόγχας αυτών δια δρέπανα.»—Μιχ. 4:1-3, ΑΣ.

Οι ειρηνόφιλοι αυτοί άνθρωποι γνωστοποιούν στον κόσμο ότι ο Βασιλεύς των είναι ο Χριστός και ότι η βασιλεία του είναι η κυβέρνησις στην οποίαν εμπιστεύονται για ασφάλεια, δικαιοσύνη και ειρήνη. Ως λαός αυτοί συναποτελούν την κοινωνία του Νέου Κόσμου που θα κατανοήση τις επαγγελίες οι οποίες έγιναν σχετικά με τη χιλιετή βασιλεία του Χριστού.

Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι έμαθαν τις οδούς της ειρήνης μέσα σ’ ένα πολεμόπληκτο κόσμο και είναι ενωμένοι με αγάπη παρά τις φυλετικές και εθνικές διαφορές αποτελεί απόδειξιν ότι μια κοινωνία μπορεί να υπάρξη με ειρήνη και ασφάλεια. Αυτό παρετηρήθη από μια Αυστραλιανή εφημερίδα που είπε: «Οι μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούν τη μόνη παγκόσμια ειρηνευτική κίνησι που θα επιτύχη. . . . Αυτοί απέδειξαν ότι είναι δυνατόν να συζούν άνθρωποι ειρηνικά.» Μπορούν να ζουν με ειρήνη διότι ακολουθούν τον Χριστό όπως έκαναν οι μαθηταί του και όχι όπως κάνει ο «Χριστιανισμός».

Αφού ο Χριστός ξεκαθαρίση τη γη από το παρόν σύστημα πραγμάτων, θα εκπληρωθούν σ’ αυτούς τους πράους και ειρηνοφίλους ανθρώπους οι λόγοι του Ιησού: «Μακάριοι οι πραείς· διότι αυτοί θέλουσι κληρονομήσει την γην.» (Ματθ. 5:5) Η ασφάλεια και η ειρήνη των δεν θα απειλήται από ανόμους ανθρώπους, διότι «οι ασεβείς δεν θέλουσιν υπάρχει.» Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ο Χριστός θα διακυβερνά τη γη με δικαιοσύνη. Αυτός θα έχη εκπληρώσει την ελπίδα των ανθρώπων αυτών που τον επευφήμησαν ως Βασιλέα εκείνη τη μέρα που εισήλθε στα Ιεροσόλυμα «επί πώλου όνου.»