Ερωτήσεις από Αναγνώστας
● Ο Ιησούς είπε: «Άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς». Σημαίνει αυτό ότι εμείς ως Χριστιανοί δεν πρέπει να διαθέτωμε χρόνον στην παρακολούθησι κηδειών;—Λ. Σ., Γερμανία.
Στο κατά Ματθαίον 8:21, 22 αναγράφεται: «Άλλος δε εκ των μαθητών αυτού είπε προς αυτόν, Κύριε, συγχώρησόν μοι να υπάγω πρώτον και να θάψω τον πατέρα μου. Ο δε Ιησούς είπε προς αυτόν, Ακολούθει μοι, και άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς.» Αυτοί οι λόγοι δεν αντιστρατεύονται στο να παρακολουθή κανείς μια κηδεία. Ο άνθρωπος στον οποίον απευθύνονται τα λόγια αυτά είχε πει στον Ιησούν ότι ήθελε να πάη και να θάψη τον πατέρα του, αλλ’ αυτό δεν εσήμαινε ότι ο πατέρας του ανθρώπου εκείνου ήταν ήδη νεκρός, διότι αν ο πατέρας του ήταν νεκρός εκείνη τη στιγμή, ο άνθρωπος θα ευρίσκετο εκεί στο φέρετρο και δεν θα άκουε τον Ιησούν. Αλλ’ ο άνθρωπος εκείνος εννοούσε ότι ο πατέρας του ήταν σε γεροντική ηλικία και αργά ή γρήγορα θα πέθαινε· και γι’ αυτό εζήτησε ν’ αναβάλη το ν’ ακολουθήση τον Ιησούν ως τότε που θα είχε γηροκομήσει τον πατέρα του μέχρι θανάτου και θα μπορούσε να λάβη την επιθανάτια ευλογία του και τότε να εκπληρώση την επιθυμία του πατέρα του να του κλείση ο γυιός του ευλαβικά τα μάτια στην επιθανάτιο κλίνη του μετά την επέλευσι του θανάτου. Αυτό θα καθυστερούσε επ’ αόριστον το ν’ ακολουθήση ο άνθρωπος εκείνος τον Ιησούν, και γι’ αυτό του είπε ο Ιησούς ν’ αφήση τους νεκρούς να θάψουν τους εαυτών νεκρούς. Οι συγγενείς του ανθρώπου εκείνου προφανώς δεν ακολουθούσαν τον Ιησούν στο δρόμο της ζωής και συνεπώς ήσαν νεκροί πνευματικώς και μπορούσαν ν’ αφεθούν να θάψουν τον πατέρα του όταν θα πέθαινε. Αλλ’ όταν αφιερωμένοι Χριστιανοί σήμερα, οι οποίοι είναι στο δρόμο της ζωής και απηλλαγμένοι από την καταδίκη του κόσμου, έχουν θάνατο στην οικογένειά τους και κάνουν κηδεία, μπορείτε δικαιωματικά να πήτε ότι πρόκειται για περίπτωσι «νεκρών» (πνευματικώς) που θάπτουν τους νεκρούς; Όχι. Ο άνθρωπος της Βιβλικής περιπτώσεως θέλησε να πάη στο σπίτι να θάψη τον πατέρα του και όχι να δώση μαρτυρία μ’ έναν επικήδειο λόγο.
Αλλ’ οι αφιερωμένοι Χριστιανοί φροντίζουν να δώσουν μαρτυρία για την αλήθεια σε μια κηδεία. Αυτό σημαίνει ότι επωφελούμεθα μιας ευκαιρίας. Ο Ιησούς πήγε στο σπίτι του Ιαείρου, όπου ετελείτο η κηδεία της νεκρής κόρης του, και την ανέστησε. Επλησίασε επίσης τη νεκρική πομπή του νεκρού γυιου της χήρας της Ναΐν και ανέστησε το παιδί. Ο Πέτρος πήγε στην κηδεία της Δορκάδος στην Ιόππη, όπου την ανέστησε. (Μάρκ. 5:22-24, 35-42· Λουκ. 7:11-15· 8:41, 42, 49-55· Πράξ. 9:36-41) Αυτές οι περιπτώσεις κηδειών παρέσχον μεγάλες ευκαιρίες μαρτυρίας για τη Βασιλεία και το Μεσσία, και γι’ αυτό χρησιμοποιούνται οι περιπτώσεις κηδειών σήμερα από πολλούς μάρτυρας του Ιεχωβά, και δίδονται εκτενείς μαρτυρίες από τον ομιλητή της κηδείας και από άλλους αδελφούς που παρευρίσκονται σ’ αυτές τις κηδείες.
Αλλά τι θα πούμε για το ζήτημα της παρακολουθήσεως κηδείας που τελείται από κληρικόν μιας από τις πολλές ψευδοθρησκείες; Δεν συνηγορούμε για ένα τέτοιο πράγμα ως γενικήν συνήθειαν, διότι μια τέτοια συνήθεια θα ήταν πολύ ασύνετη. Εν τούτοις, μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις στις οποίες άτομα που είναι στην αλήθεια θα ήθελαν να παρακολουθήσουν μια τέτοια κηδεία και να το κάμουν αυτό χωρίς να επικριθούν για την πράξι των. Στενοί συγγενείς, οι οποίοι, για λόγους ανεξαρτήτους της θελήσεώς των, είναι υποχρεωμένοι να πάνε σ’ ένα εκκλησιαστικό κτίριο κάποιας ψευδούς θρησκείας για να παρακολουθήσουν την κηδεία ενός αγαπητού των προσώπου, πηγαίνουν εκεί για να ιδούν την κηδεία και πιθανώς να παρηγορήσουν τους άλλους που παρίστανται. Δεν πηγαίνουν εκεί για ν’ ασκήσουν ψευδή λατρεία, αν είναι στην αλήθεια. Είναι το ίδιο όπως και στην εποχή του αποστόλου Παύλου, στην περίπτωσι ενός ανθρώπου ο οποίος μπήκε μέσα σ’ έναν ειδωλολατρικό ναό για νάβρη κάτι να φάγη. Αυτός μπήκε εκεί μέσα για να πάρη φαγητό, και όχι για να προσκυνήση. (1 Κορ. 8:7-10) Ενός άλλου αδελφού η συνείδησις δεν θα ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να του επιτρέψη να το κάμη αυτό, η δε αδύνατη συνείδησίς του θα εσκανδαλίζετο αν έβλεπε τον Χριστιανόν αδελφόν του σε τέτοιον τόπο απλώς για φαγητό. Ενώ, λοιπόν, δεν συνηγορούμε για την παρακολούθησι κηδειών που τελούνται από κληρικούς, δεν ανήκει στη δικαιοδοσία μας να επικρίνωμε ή καταδικάσωμε, αλλά θα αφήσωμε τον Θεό να κρίνη τον αδελφό μας, ο οποίος, κατά τη συνείδησί του, μπορεί να αισθάνεται την υποχρέωσι να παρακολουθήση τελετές υπό την ιερουργίαν του κλήρου.