Ερωτήσεις από Αναγνώστας
● Γιατί το εδάφιον Ησαΐα 45:7 λέγει ότι ο Ιεχωβά Θεός κτίζει κακόν, ενώ εμείς τον γνωρίζομε ως καλόν και δίκαιον σε όλες τις κατευθύνσεις του;—Κ. Σ., Οντάριο, Καναδάς.
Το εδάφ. Ησαΐα 45:7 λέγει: «Ο κατασκευάσας το φως, και ποιήσας το σκότος· ο ποιών ειρήνην, και κτίζων κακόν εγώ ο Ιεχωβά ποιών πάντα ταύτα.» (ΑΣ) Ο Ιεχωβά Θεός σπείρει φως για τους ανθρώπους που αγαπούν τη δικαιοσύνη, και μέσω του λόγου του, της Αγ. Γραφής, διαφωτίζει τη διάνοιά τους, αλλά επιφέρει διανοητικό σκότος σ’ εκείνους που εκουσίως εμμένουν σε μια εσφαλμένη πορεία. (Ψαλμ. 82:5-7· 97ος 11· 2 Πέτρ. 2:4· Ιούδ. 13) Η ειρήνη του νου, και τώρα ακόμη, αποτελεί μερίδα εκείνων που είναι αφωσιωμένοι στον Θεό και στην υπηρεσία του, στον νέο δε κόσμο υπό την βασιλεία του Άρχοντος της Ειρήνης όλοι όσοι θα ζουν τότε θα χαίρουν για πάντα στην ευλογημένη εκείνη κατάστασι. (Ψαλμ. 72:1, 4, 7, 8· Ησ. 9:6, 7) Όσον αφορά τη δήλωσι ότι ο Θεός κτίζει κακόν, αυτό δεν σημαίνει κάτι ή κάποια πράξι που είναι ηθικώς εσφαλμένη. Η λέξις «κακόν», όπως χρησιμοποιείται εδώ, δεν σημαίνει ηθικόν κακόν, για το οποίον ο Θεός ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι ένοχος, αλλ’ αναφέρεται σε μια συμφορά ή όλεθρο ή καταστροφή, όπως αυτές που επιφέρει στους αμετανοήτους εχθρούς του, ιδιαίτερα δε θα επιφέρη στη μάχη του Αρμαγεδδώνος. Από τον καιρό του στασιαστικού Αδάμ κι εφεξής επήρχοντο τιμωρίες από τον Θεό εναντίον των εκουσίως ασεβών, αυτό δε ήταν εξ ολοκλήρου δίκαιον από μέρους του Θεού, ήταν όμως ως κακόν σ’ εκείνους που ήσαν άξιοι τούτου. Αυτό το ζήτημα εξετάζεται εκτενώς στο άρθρο «Ειρήνη και Κακόν», που αποτελείται από δύο μέρη και έχει δημοσιευθή στα τεύχη της Σκοπιάς της 15ης Μαΐου και 1ης Ιουνίου 1930.
● Ποια πρέπει να είναι η θέσις του Χριστιανού σχετικά με την εργασία σε εργοστάσια μέσων αμύνης, την υπηρεσία σε δικαστικά συμβούλια, την πώλησι Χριστουγεννιάτικων δελταρίων ή δένδρων, κλπ.—Σύνθετη ερώτησις βασισμένη σε πολλές απορίες.
Η Εταιρία Σκοπιά ωργανώθη για να κηρύξη τα αγαθά νέα της Βασιλείας σε όλη την οικουμένη προς μαρτυρίαν σε όλα τα έθνη, ενθαρρύνει δε και βοηθεί όλους να συμμετέχουν σ’ αυτό το έργον, δίνοντας ελεύθερα τη συμβουλή της ως προς τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους ενεργείας. Όσον αφορά δε τις άλλες μορφές δράσεως ή εργασίας, η Εταιρία δεν έχει να κάμη ειδικές συστάσεις. Το να καταρτίσωμε κανόνας για όλες τις πιθανές καταβάσεις που σχετίζονται με την κοσμική εργασία, θα μας ωδηγούσε στη σύνταξι μιας ογκώδους σειράς κανονισμών σαν το Ταλμούδ, με την προσπάθεια να κάμωμε όλες τις λεπτές διακρίσεις περί του πότε μια εργασία πρέπει και πότε δεν πρέπει ν’ απορρίπτεται. Ο Κύριος δεν εναπέθεσε αυτή την ευθύνη στην Εταιρία· είναι ευθύνη κάθε ατόμου ν’ αποφασίζη στη δική του περίπτωσι. Για να εκτεθή με παράδειγμα το πρόβλημα αυτό, ας λάβωμε υπ’ όψιν το ζήτημα της πωλήσεως Χριστουγεννιάτικων δελταρίων ή δένδρων. Αν αυτό δεν είναι ορθόν, τότε τι να λεχθή για ένα κρεοπώλη που πωλεί μια γαλοπούλα για ένα Χριστουγεννιάτικο γεύμα, ή μια πωλήτρια που πωλεί μια φανέλλα που θα χρησιμοποιηθή ως Χριστουγεννιάτικο δώρο; Πού πρέπει να σύρωμε τη γραμμή; Ή, πότε μια εργασία θα μπορούσε να θεωρηθή ως ενασχόληση στην παραγωγή μέσων αμύνης; Δεν χρειάζεται να εργασθήτε σ’ ένα εργοστάσιο συναρμολογήσεως «αρμάτων» για να κατασκευάσετε είδη που θεωρούνται ως πολεμικά. Όσο για τα καθήκοντα δικαστικού συμβουλίου, θα είσθε μήπως ευπρόσδεκτος γι’ αυτή την υπηρεσία, σε μια περίπτωσι, λόγου χάριν διαζυγίου όπου μπορεί δοθή αυτό για λόγους ασχέτους προς μοιχείαν; Η Χριστιανική σας συνείδησις δυνατόν να σας απεμάκρυνε και να σας καθιστούσε απαράδεκτον στη μία ή και στις δύο πλευρές της υποθέσεως.
Η σιωπή της Εταιρίας σ’ αυτά τα ζητήματα δεν πρέπει να θεωρήται ως συγκατάθεσις, αλλά ούτε και ως κατάκρισις την οποίαν δεν επιθυμούμε να εκφράσωμε δημοσία. Σημαίνει ότι εμείς φρονούμε ότι η εκλογή αποτελεί ατομική ευθύνη, και όχι δική μας ευθύνη. Η συνείδησις του ενδιαφερομένου ατόμου πρέπει να είναι αναπαυμένη για την πορεία του, και όχι η δική μας συνείδησις. Αυτός γνωρίζει όλες τις περιστάσεις, και όχι εμείς. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν διαβάσει τις Γραφές τους και έχουν μελετήσει τις εκδόσεις της Σκοπιάς όπου προσπαθήσαμε να διασαφηνίσωμε τις δίκαιες αρχές και τις απαιτήσεις του Ιεχωβά για την καθοδήγησι των Χριστιανών. Ο καθείς πρέπει τώρα να είναι ικανός ν’ αποφασίζη μόνος του τι μπορεί ευσυνείδητα να κάνη στον τομέα της κοσμικής εργασίας. Πρέπει να ενθυμούμεθα ότι, αν και δεν αποτελούμε μέρος του κόσμου και δεν αποδεχόμεθα τα σχέδιά του και δεν συμμεριζόμεθα τις ελπίδες του για τη συνέχισί του, είμεθα, όμως, μέσα σ’ αυτόν και δεν μπορούμε τελείως ν’ αποχωρισθούμε από τις ενέργειές του. Ας δεχθή, λοιπόν, ο καθένας τη δική του ευθύνη και ας απαντήση στη δική του συνείδησι, χωρίς να επικρίνη τους άλλους ή να επικρίνεται από άλλους, όταν οι ατομικές συνειδήσεις επιτρέπουν διαφορετικές αποφάσεις στο ίδιο ζήτημα. Δεν πρέπει κανείς να ‘κρίνεται υπό άλλης συνειδήσεως’. «Συ τις είσαι όστις κρίνεις ξένον δούλον; εις τον ίδιον αυτού κύριον ίσταται ή πίπτει.»—Ρωμ. 14:4· 1 Κορ. 10:29.
● Γιατί ο Ιεχωβά εξέλεξε τον πρώτον ανθρώπινο βασιλέα του Ισραήλ από τη φυλή του Βενιαμίν και επεφύλαξε σ’ αυτόν την ελπίδα τού να παραμείνη η βασιλεία στον οίκον του για πάντα, αφού η προηγούμενη προφητεία κατονόμαζε τον Ιούδα ως τη φυλή από την οποία θα προήρχοντο οι βασιλείς;—Ρ. Γ., Κούβα.
Η Λεία ήταν η πρώτη που υπανδρεύθη και εγέννησε τέκνα στον Ιακώβ, αλλ’ αυτό δεν έγινε παρά με απάτη εις βάρος του Ιακώβ. Η Ραχήλ ήταν εκείνη την οποίαν αγάπησε και διεπραγματεύετο και συνεπώς στο σπέρμα της Ραχήλ έπρεπε να μεταβιβασθούν τα πρωτοτόκια, αν και το σπέρμα του Ιακώβ δια της Λείας ήταν μεγαλυτέρας ηλικίας. (Γέν. 29:18-28) Η Σάρρα ήταν η αγαπητή σύζυγος του Αβραάμ, και στο σπέρμα της, στον Ισαάκ, μετεβιβάσθησαν τα πρωτοτόκια, έστω και αν ο Ισμαήλ, ο γυιος του Αβραάμ από την Άγαρ, ήταν μεγαλυτέρας ηλικίας. Το ίδιο συνέβη και με το σπέρμα της Ραχήλ, τον Ιωσήφ. Εν τούτοις, ο Ιωσήφ δεν έγινε φυλετικός αρχηγός του Ισραήλ, αλλ’ έγιναν οι γυιοι του, Μανασσής και Εφραΐμ. Ο Μανασσής ήταν πρεσβύτερος, αλλ’ η θεία κατεύθυνσις έκαμε ώστε η καλύτερη ευλογία να δοθή στον Εφραΐμ. Γι’ αυτόν ο Ιεχωβά είπε: «Ο Εφραΐμ είναι ο πρωτότοκός μου.» (Γέν. 48:8-20· Ιερεμ. 31:9) Εν τούτοις, η φυλή του Εφραΐμ αργότερα εξηλείφθη από την ευνοημένη αυτή θέσι λόγω πολλών παραλείψεων, ο δε ψαλμωδός λέγει για την πράξι του Ιεχωβά: «Και απέρριψε την σκηνήν Ιωσήφ, και την φυλήν Εφραΐμ δεν εξέλεξεν· αλλ’ εξέλεξε την φυλήν Ιούδα.»—Ψαλμ. 78:9, 67, 68.
Αφού ο Ιωσήφ, λόγω αποτυχίας του Εφραΐμ, απερρίφθη, το άλλο σπέρμα της Ραχήλ, ο Βενιαμίν, έπρεπε να λάβη την ευνοϊκή περίπτωσί του. Αυτή η ευκαιρία ήλθε με τη χρίσι του Σαούλ ως βασιλέως, διότι ο Σαούλ ήταν Βενιαμίτης. Το 1 Σαμ. 13:13 μιλεί για την δυνατότητα παντοτινής στερεώσεως της βασιλείας του Σαούλ· αλλά πρέπει να ενθυμούμεθα ότι η Εβραϊκή λέξις που μεταφράζεται εδώ «έως του αιώνος» είναι ολάμ. Όπως εξηγήθη σε προηγούμενες Σκοπιές και στο βιβλίο «Έστω ο Θεός Αληθής», η Εβραϊκή αυτή λέξις σημαίνει περίοδον κεκρυμμένου ή απροσδιορίστου χρόνου, όχι κατ’ ανάγκην αιωνίως. Είναι αληθές ότι ο Ιεχωβά Θεός εγνώριζε από πριν ότι η βασιλεία δεν θα παρέμενε στον οίκον του Βενιαμίν αλλ’ η αλαζονική και άπιστη πορεία του Σαούλ ήταν εκείνη που επροξένησε την απώλεια της βασιλείας του για τον οίκον του και τη φυλή του. Η απλή άσκησις της προγνωστικής δυνάμεως του Ιεχωβά δεν ηνάγκασε ενεργώς τον Σαούλ να εκδηλωθή αξιόμεμπτα. Αφ’ εαυτού του ο Σαούλ ενήργησε αντίθετα προς τις ρητές εντολές του Ιεχωβά Θεού, πλήρως υπεύθυνος για τις παραβάσεις αυτές επειδή εγνώριζε τις αμαρτίες του.
Αφού το ευνοημένο σπέρμα της Ραχήλ είχε λάβει την ευκαιρία, οι μεγαλύτεροι γυιοι της Λείας θα ήσαν οι πρώτοι στη σειρά για την ευλογία της βασιλείας. Εμπρός από τον Ιούδα ήσαν οι Ρουβήν, Συμεών και Λευί. Και οι τρεις αυτοί εξηρέθησαν λόγω των γεγονότων που εμνημονεύθησαν από τον Ιακώβ στον καιρό της ευλογίας των γυιων του από αυτόν. (Γέν. 49:3-7) Επίσης, αργότερα οι Λευίτες ενήργησαν με αξιοσημείωτη πιστότητα και αντημείφθησαν με το να λάβουν τις ευλογίες του ιερατείου. Αυτό το γεγονός θα ημπόδιζε οποιονδήποτε απ’ αυτούς να γίνη βασιλεύς. Έτσι, ο Ιούδας ήταν τώρα ο επόμενος στη σειρά, η δε προφητεία στο βιβλίον Γένεσις 49:8-12 δείχνει ότι θα επετύγχανε να λάβη τη βασιλεία και να είναι ο ανθρώπινος προπάτωρ του Βασιλέως, ο οποίος θα εβασίλευε για πάντα, του Χριστού Ιησού. Σε όλα αυτά, βέβαια, ο Ιεχωβά δεν υπεχρεούτο να συμμορφώνεται με το γενικό έθιμο περί πρωτοτόκων και πρωτοτοκίων. Μπορούσε να εκλέξη οποιονδήποτε ήθελε ευθύς εξ αρχής, χωρίς να εξαλείψη εκείνους που έρχονται πρώτοι στη γραμμή σύμφωνα με τις ανθρώπινες κατευθύνσεις.
● Σχετικά με τη βρώσι κρέατος ζώων μετά τον Αρμαγεδδώνα, δεν καθορίζεται μάλλον αυτό από την αιώνια διαθήκη που έκαμε ο Ιεχωβά με τον Νώε μετά τον Κατακλυσμό, παρά από τη διαταγή που εδόθη στον Αδάμ και στην Εύα;—Κ. Ν., Τέξας.
Αν ο άνθρωπος θα τρώγη κρέας μετά τον Αρμαγεδδώνα, θα εφαρμόζωνται οι όροι της διαθήκης του Νώε. Οι διατάξεις της ως προς τη διάθεσι του αίματος των ζώων που εθανατώνοντο για τροφή θα διαρκούν όσο και η συνήθεια να τρώγεται κρέας. Η Σκοπιά της 15ης Οκτωβρίου 1950 (στην Αγγλική), εξετάζοντας ένα παρεμφερές ερώτημα, λέγει τα εξής περί των ζώων στον νέο κόσμο: «Φαίνεται ότι οι άνθρωποι δεν θα φονεύουν τα ζώα για διατροφή τους». Η δήλωσις αυτή δεν είναι δογματική, αλλ’ αποσκοπεί να δείξη ότι είναι λογικό ν’ αναμένεται ότι ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά σχετικά με τη διατροφή, όπως εδηλώθη στην Εδέμ πριν από την πτώσι του ανθρώπου, θα πραγματοποιηθή τελικά στον νέο κόσμο.—Γέν. 1:29, 30.
Η διαθήκη με τον Νώε, που επέτρεπε ζωικές τροφές, απλώς έκανε πρόβλεψι για επί πλέον τροφή, πολύ συμπυκνωμένη, για το ανθρώπινο γένος που η κατάστασίς του θα εχειροτέρευε. Η πρόβλεψις αυτή επίσης θα καθιστούσε δυνατόν να γίνωνται οι μετά τον κατακλυσμό θυσίες, από τις οποίες οι θυσιασταί μπορούσαν να τρώγουν μέρος του κρέατος, όπως η θυσία του Πασχαλίου αμνού και άλλες θυσίες του Ισραήλ. Έθετε επίσης το θεμέλιο για να μιλήση ο Ιησούς για το να τρώγουν οι ακόλουθοι του την σάρκα του και να πίνουν το αίμα του, για ν’ αποκτήσουν ζωήν εν εαυτοίς. Αλλ’ αυτές οι προβλέψεις δεν είχαν γίνει αρχικά για τον τέλειον άνδρα και τη γυναίκα, και δεν φαίνεται να υπάρχη απόλυτη ανάγκη για το ανθρώπινο γένος που θα είναι εξυψωμένο στην τελειότητα να περιλάβη και το κρέας των ζώων στη δίαιτά του. Σε πόσον ακριβώς καιρό μετά τον Αρμαγεδδώνα μπορεί να γίνη εξάλειψις του κρέατος από το ανθρώπινο διαιτολόγιο, δεν μπορούμε να πούμε.