Η Νεότης δεν Αποτελεί Φραγμό στη Διακονία

ΔΙΑΚΟΝΟΣ είναι ένας που υπηρετεί. Ο Ιησούς διευκρίνισε το σημείο αυτό στο μάθημά του περί ταπεινοφροσύνης που προεκλήθη από το αίτημα της συζύγου του Ζεβεδαίου να χορηγηθούν στους δύο γυιούς της, Ιάκωβον και Ιωάννην, πρωτεύουσες θέσεις με τον Χριστό Ιησού στη βασιλεία του. «Όστις θέλη να γίνη μέγας εν υμίν, ας ήναι υπηρέτης ημών, και όστις θέλη να είναι πρώτος εν υμίν, ας ήναι δούλος υμών· καθώς ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε δια να υπηρετηθή, αλλά δια να υπηρετήση, και να δώση την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών.»—Ματθαίος 20:20-28.

Διάκονος του Θεού, λοιπόν, είναι ένας που υπηρετεί τον Θεό. Τι ηλικία πρέπει να έχη κανείς για να είναι ένας από τους διακόνους του Θεού; Πολλοί από τους επισήμους στραβοκυττάζουν ένα διάκονο που εμφανίζεται ενώπιόν τους και λέγει ότι αφιερώθηκε στον Δημιουργό του από μικρό παιδί και ότι υπήρξε διάκονος από τον καιρό της αφιερώσεώς του. Μπορεί ένα παιδί να είναι διάκονος του Θεού ή μήπως η νεότης του αυτομάτως το αποκλείει από το να είναι διάκονος; Τι φανερώνουν οι Γραφές και τα γεγονότα;

Πρώτ’ απ’ όλα ας σημειώσωμε ότι ο Σαμουήλ άρχισε να υπηρετή στο ναό ευθύς μετά τον απογαλακτισμό του. Όταν δε ο Θεός είχε ένα άγγελμα για τον Ισραήλ περί επικειμένης συμφοράς, δεν απέστειλε τον άγγελό του στον γέροντα Ηλεί, ούτε στους ωρίμους αν και εκλύτους γυιούς του, αλλά στον νεαρό Σαμουήλ.—1 Σαμουήλ 2:12 έως 3:19.

Και τι να πούμε για τον Ιερεμία; Όταν του είπε ο Ιεχωβά: «Προφήτην εις τα έθνη σε κατέστησα,» αυτός απήντησε: «Ω! Κύριε Ιεχωβά! ιδού, δεν εξεύρω να λαλήσω· διότι είμαι παιδίον.» Εδέχθη ο Ιεχωβά τη δικαιολογία του Ιερεμία; Όχι, αλλά του απήντησε: «Μη λέγε, Είμαι παιδίον· διότι θέλεις υπάγει προς πάντας, προς τους οποίους θέλω σε εξαποστείλει· και πάντα όσα σε προστάξω, θέλεις ειπεί.»—Ιερεμίας 1:5-7, ΑΣ.

Ναι, οι Εβραϊκές Γραφές δίνουν πολλά παραδείγματα νεαρών διακόνων του Ιεχωβά Θεού. Ήσαν επίσης ο Δαβίδ, ο Ιωσήφ, ο Ιωσίας, ο Δανιήλ και οι σύντροφοί του. Το αυτό παρατηρείται και στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, όπου το πρώτο και κύριο παράδειγμα που μας δίδεται είναι φυσικά ο Ιησούς Χριστός. Σε ηλικία δώδεκα μόλις ετών τον εύρον «εν τω ιερώ, καθήμενον εν μέσω των διδασκάλων, και ακούοντα αυτούς και ερωτώντα αυτούς. Εξίσταντο δε πάντες οι ακούοντες αυτόν, δια την σύνεσιν και τας αποκρίσεις αυτού.» (Λουκάς 2:46, 47) Αν προβληθή το επιχείρημα ότι αυτός αποτελούσε εξαίρεσιν ως Υιός του Θεού, τότε ρωτούμε, Και ο Τιμόθεος; Αυτός πρέπει να ήταν πολύ νέος όταν ξεκίνησε για τη σταδιοδρομία του ως κήρυκος, διότι δέκα περίπου χρόνια αργότερα ο Παύλος εθεώρησε ακόμη αναγκαίο να τον συμβουλεύση: «Μηδείς ας μη καταφρονή τη νεότητά σου.»—Πράξεις 16:1-3· 1 Τιμόθεον 4:12.

Οι διάκονοι του Ιεχωβά όχι μόνο έχουν έτσι ένα καλό Γραφικό προηγούμενο για τη διακονική των δράσι ενώ είναι νέοι ακόμη, αλλά η μικρολογία των επικριτών των καταπαύεται επίσης με τα γραφόμενα της ιστορίας πάνω σ’ αυτό το θέμα. Λόγου χάριν, ο Ιωάννης Καλβίνος είχε αναγνωρισθή ως ιερωμένος σε ηλικία δώδεκα ετών. Ο Πάπας Παύλος 3 ανύψωσε τον εγγονό του (ναι, έτσι είναι, τον εγγονό του) Αλέξανδρο Φαρνέζε στο αξίωμα του καρδιναλίου σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Ο Πάπας Λέων Ι΄ είχε γίνει ηγούμενος όταν ήταν ηλικίας μόλις οκτώ ετών, κι έγινε καρδινάλιος σε ηλικία δεκατριών ετών. Ο Πάπας Σίξτος Ε΄ (1585-1590) διώρισε τον μικροανεψιό του Αλέξανδρο καρδινάλιο σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών.

Επίσης στους νεωτέρους χρόνους κατ’ επανάληψιν διαβάζομε για νεαρούς διακόνους που υπηρέτησαν στους άμβωνας. Ίσως η πιο χτυπητή περίπτωσις ήταν εκείνη ενός τετραετούς γυιού ενός κληρικού της Καλιφορνίας, ο οποίος εκήρυττε το 1948, 1949. Πράγματι, λόγω του ότι ο νεαρός αυτός διάκονος ετέλεσε ένα γάμο, υπεβλήθη νομοσχέδιο που αποτελούσε προσθήκη στη νομοθεσία του Μισούρι απαγορεύοντας σε διακόνους κάτω των δεκαεπτά ετών να τελούν γάμους. Το νομοσχέδιον, όμως, απερρίφθη με τη δικαιολογία ότι παρεβίαζε τη θρησκευτική ελευθερία.

Τι απαιτείται για να είναι κανείς διάκονος του Ιεχωβά Θεού αυτόν τον καιρό; Αφιέρωσις στον Ιεχωβά, επίγνωσις του λόγου του, επιθυμία και ικανότης να τον πη κανείς στους άλλους, και πιστότης παρά την εναντίωσι. Το ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς ενήλικος για να έχη αυτά τα προσόντα καταφαίνεται από την εξής έκθεσι που ελήφθη από ένα περιοδεύοντα εκπρόσωπο της Εταιρίας Σκοπιά που υπηρετεί στη Χρυσή Ακτή:

«Όταν έφθασα στη μικρή παραλιακή πόλι της Σένια Μπεράκου συνήντησα ένα νεαρό αδελφό δεκατριών περίπου ετών, του οποίου το ένα μάτι είχε αιματηρά στίγματα. Όταν τον ερώτησα για την αιτία τούτου μου είπε την πείρα του. Ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αλήθεια πριν από δύο χρόνια ακολουθώντας ένα μεγαλύτερο συμμαθητή του στην Αίθουσα Βασιλείας των μαρτύρων του Ιεχωβά. Ύστερ’ από λίγον καιρό ο συμμαθητής του έπαυσε να ενδιαφέρεται, όχι όμως κι αυτός. Σε λίγο επήγαινε με τους αδελφούς στο από σπίτι σε σπίτι έργον κηρύγματος. Επειδή η μητέρα του είχε πεθάνει, ο δε πατέρας του απουσίαζε, εργαζόμενος στην Ακτή του Ελεφαντόδοντος, έμενε με μια μάμμη του και μια θεία του οι οποίες κατ’ επανάληψιν τον έδειραν για να τον αποθαρρύνουν στη δράσι του, αλλά μάταια. Δυο φορές τον εμπόδισαν να παρευρεθή σε μια συνέλευσι των μαρτύρων του Ιεχωβά όπου ήλπιζε να βαπτισθή, αλλά μόνο με την απόκρυψι των ρούχων του. Την ημέρα που τον είδα ετοιμαζόταν να έλθη στο ομαδικό έργο κηρύγματος, οπότε η θεία του τον έπιασε κι έβαλε μερικά παιδιά να τον ξαπλώσουν κάτω και να τον δείρουν. Μετά την κακοποίησι αυτή τους ρώτησε αν αυτό ήταν όλο που μπορούσαν να κάμουν και ύστερα έφυγε για να μας συναντήση για το έργο της μαρτυρίας. Αυτός ο δαρμός δικαιολογούσε το μάτωμα του ματιού του.

»Οι άνθρωποι τον χλευάζουν που πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι, αποκαλώντας τον ασέμπφο που σημαίνει ‘φορεύς αγαθών νέων’. Αυτός ψύχραιμα τούς λέγει πως εκτιμά αυτό το όνομα, διότι τέτοιος πραγματικά είναι, και ύστερα τους ρωτάει γιατί δεν θέλουν κι αυτοί να γίνουν ασέμπφος, φορείς αγαθών νέων.

»Του λέγουν ότι θα έπρεπε να είναι στο σχολείο αντί να κηρύττη έτσι, κι εκείνος απαντά τονίζοντας το επείγον του αγγέλματος. Το γεγονός είναι ότι παρά τη διακονική του δράσι είναι πρώτος στην τάξι του σχολείου του. Οι απαντήσεις του είναι τόσο ευγενικές και έξυπνες ώστε μερικοί εκφράζουν δυσαρέσκεια και άλλοι έκπληξι που προέρχονται τέτοιες απαντήσεις από ένα τόσο μικρό παιδί σαν αυτόν. Όταν πηγαίνει από θύρα σε θύρα, ο χαρτοφύλακάς του, που περιέχει Γραφικά βιβλία, σχεδόν σύρεται πάνω στο έδαφος, τόσο μικρός είναι ο διάκονος αυτός.

»Νωρίς την Κυριακή το πρωί τον βαπτίσαμε και μπορείτε να φαντασθήτε τη χαρά του που μπόρεσε επί τέλους να συμβολίση την αφιέρωσί του και να κάμη δημοσία εκδήλωσι της αφιερώσεώς του στον Ιεχωβά.»

Πόσοι κατ’ όνομα Χριστιανοί διάκονοι, ώριμοι σε χρόνια, δείχνουν τέτοια κατανόησι, ζήλο και ακεραιότητα; Αληθινά, όχι η ηλικία αλλά οι καρποί προσδιορίζουν το αν είναι κανείς ή όχι διάκονος του Θεού. Η ηλικία δεν αποτελεί φραγμό στη διακονία.