Συνιστώντες Εαυτούς ως Υπηρέται Θεού

Στην Τροπική Αυστραλία

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Παύλος, αυτός ο Χριστιανός σκαπανεύς ιεραπόστολος του πρώτου αιώνος, συζητώντας για την αποστολή του ως πρέσβεως του Θεού, που αντικαθιστούσε τον Ιησού Χριστό, είπε: «Εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως υπηρέται Θεού, εν υπομονή πολλή, εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν στεναχωρίαις,» κλπ. (2 Κορινθίους 6:4) Ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά σ’ αυτόν τον εικοστόν αιώνα συνιστούν τον εαυτό τους ως πρέσβεις ή διακόνους του Θεού με όμοιο τρόπο, γίνεται φανερό από την ακόλουθη πείρα που είχε ένα ζεύγος ολοχρονίων διακόνων του Ιεχωβά Θεού.

«Ο αγρός της διακονίας μας ήταν μια πόλις της τροπικής πολιτείας Κουήνσλαντ, στην Αυστραλία. Είχαμε μια σκηνή μαζί μας για να την χρησιμοποιήσαμε σε περίπτωσι πού δεν θα μπορούσαμε να βρούμε δωμάτιο για να καταλύσωμε· αφού εξαντλήσαμε όλες τις πιθανότητες—αφού αντιληφθήκαμε ότι υπήρχε όχι μόνον έλλειψις σπιτιών αλλά και μεγάλη προκατάληψις εναντίον των μαρτύρων του Ιεχωβά—αποφασίσαμε να συνεχίσωμε διαμένοντας στη σκηνή μας. Όλα πήγαν αρκετά καλά στον καταυλισμό μας για εννέα περίπου μήνες, έως τον Φεβρουάριο 1952, όταν η βροχερή εποχή της καρδιάς του χειμώνος έφθασε στο κατακόρυφον. Και όταν βρέχη στα τροπικά μέρη, βρέχει ραγδαία. Μέσα σε λίγα λεπτά, κάθε σχισμή του εδάφους, κάθε οχετός, κάθε αυλάκι και κάθε στόμιο υπονόμου πλημμυρίζουν και η πόλις γίνεται ακριβώς σαν λίμνη.

»Αφού ο ζεστός ήλιος έψησε τη σκηνή μας τόσους μήνες, δεν μπορούσε βέβαια να ανθέξη και σύντομα άρχισε το νερό να μπαίνη από παντού, κι έτσι αναγκασθήκαμε να μεταφερθούμε σ’ ένα παληό σιδερένιο υπόστεγο, αφού όλα μας τα πράγματα βράχηκαν. Καθώς οι βροχές συνέχιζαν, το νερό των ποταμών άρχισε να ανεβαίνη και το ραδιόφωνο μετέδιδε προμηνύματα πλημμύρας.

»Αφού μείναμε στο ‘σπίτι’ μας δυο μέρες, αντιληφθήκαμε ότι, αν επρόκειτο να φθάσωμε την αναλογία μας των 140 ωρών για τον μήνα, ως ολοχρόνιοι διάκονοι, έπρεπε να προχωρήσουμε. Ξεκινήσαμε, περπατήσαμε μισό μίλι και τότε το νερό έφθασε ως ένα πόδι, και εμείς έπρεπε να βαδίσωμε ακόμη τρία μίλια για να φθάσωμε στην πόλι όπου εκτελούσαμε το έργο μας του κηρύγματος. Όταν γυρίσαμε, είδαμε δει το νερό είχε ανεβή ακόμη μισό πόδι. Ύστερα από μερικές μέρες μάς ήρθε η ιδέα να περπατούμε κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής· αλλά καθώς τα νερά συνέχιζαν να ανέρχωνται, έπρεπε να περπατούμε περίπου μισό μίλι μέσα σε τρία πόδια νερό έως ότου φθάσωμε στη σιδηροδρομική γραμμή και ύστερα έπρεπε να βαδίσωμε πάλι σπρώχνοντας μέσα στο νερό στο τέλος της εκτάσεως των 3 μιλίων για να φθάσωμε στην περιοχή μας. Εχρειαζόμεθα δυο ώρες για να πάμε και δυο για να γυρίσωμε.

»Το περπάτημα κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής δεν ήταν τόσο άσχημο για τις πρώτες λίγες μέρες· αλλά καθώς τα νερά συνέχιζαν να ανεβαίνουν, πλημμυρίζοντας την περιοχή μίλια τριγύρω, τα ερπετά ψάχνοντας για στεγνό μέρος είχαν την ίδια ιδέα με μας και ξεκίνησαν για τη σιδηροδρομική γραμμή. Ήρθαν εκεί εκατοντάδες απ’ αυτά—καφέ και μαύρα φίδια, κροταλίες και θανατηφόρες έχιδνες, κόκκινα και κίτρινα ερπετά· μερικά ήσαν μόνο 6 ίντσες και άλλα 6 πόδια· μερικά ήσαν λεπτά σαν σκουλήκια, άλλα ήσαν χοντρά σαν ανθρώπινος βραχίων. Γλιστρούσαν στο νερό έως ότου έβγαζαν το κεφάλι τους πάνω από τη σιδηροτροχιά. Επειδή όμως η σιδηροτροχιά είναι λεία, δεν μπορούσαν να σύρουν και το υπόλοιπο γλοιώδες σώμα τους επάνω της.

»Επί δύο εβδομάδες συνεχίσαμε να περπατούμε το μισό μίλι μέσα στο νερό για να φθάσωμε στη σιδηροδρομική γραμμή και ύστερα τρία μίλια κατά μήκος της, σκοτώνοντας φίδια καθώς προχωρούσαμε και κατόπιν μέσα σε τρία πόδια νερό για άλλο μισό μίλι, για να φθάσωμε στην περιοχή μας. Στο τέλος των δύο εβδομάδων ήσαν τόσο πολλά νεκρά φίδια κατά μήκος των γραμμών που ήταν δύσκολο να διακρίνωμε τα νεκρά από τα ζωντανά, κι έτσι έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Λίγο πριν τα νερά υποχωρήσουν, σώθηκαν οι προμήθειες του γείτονά μας και έπρεπε να πάη στην πόλι. Είχε επισκευάσει τη βάρκα του και μας φώναξε μήπως θέλαμε να μας πάρη μαζί του. Με μεγάλη χαρά δεχθήκαμε την πρόσκλησί του, διότι είχαμε πια αρχίσει να κουραζόμαστε πολύ.

»Κωπηλατούσαμε εκείνη την ημέρα, πάνω από φράχτες αγροκτημάτων, ανάμεσα από δρόμους και αυλές, 4 μίλια για να φθάσωμε στην πόλι και η δυσοσμία του νερού ήταν ξαπλωμένη παντού φρικτή. Καθώς κωπηλατούσαμε κάτω από τα δένδρα, βλέπαμε τις κορυφές τους γεμάτες με φίδια που εκρέμοντο από τους κλάδους, και που εφαίνοντο σαν να μας εκύτταζαν απειλητικά. Ανατριχιάζαμε και ελπίζαμε ότι θα μείνουν εκεί επάνω.

»Η ζωή στον καταυλισμό μας δεν ήταν καθόλου επιθυμητή αυτές τις μέρες. Όλον τον καιρό τα νερά πλησίαζαν έως ότου δεν έμειναν παρά λίγες τετραγωνικές γυάρδες ξηράς γης από το νερό έως εμάς. Αυτό είχε αποτέλεσμα το ότι κι εδώ επίσης έπρεπε να παλαίψωμε με κάθε είδους ερπετά που μπορεί να φαντασθή κανείς, φίδια όλων των ειδών, βατράχους, αρουραίους ποντικούς κλπ. Τη νύχτα έπρεπε να βάζωμε τις κουνουπιέρες μας σφιχτά γύρω απ’ τα κρεββάτια μας, γιατί αλλιώς τα ερπετά θα έμπαιναν στα ρούχα μας. Και η περιοχή ήταν κατάμαυρη από τα κουνούπια! Μερικές φορές τα κουνούπια ήσαν σχεδόν ανυπόφορα, παρ’ όλο το εντομοκτόνο που μετεχειριζόμεθα.

»Κάθε σύννεφο έχει την αργυρή του γραμμή· έτσι λένε κι έτσι έγινε και με το δικό μας. Μια μέρα ένας από τους καλής θελήσεως ανθρώπους με τον οποίον κάναμε Γραφική μελέτη, αφού άκουσε την πείρα μας, είπε: ‘Και υποφέρατε όλα αυτά μόνο και μόνο για να πήτε σε ανθρώπους σαν κι εμάς για τη βασιλεία του Θεού; Έχομε ένα σπίτι με εννέα δωμάτια εδώ· μπορείτε να έχετε ένα δωμάτιο και μια βεράντα, και μπορείτε να τακτοποιηθήτε’. Μετακομίσαμε αμέσως. Ήταν η πρώτη φορά ύστερα από εννέα και περισσότερους μήνες που κοιμόμασταν κάτω από στέγη. Το εξετιμήσαμε πάρα πολύ! Το αποτέλεσμα της μετακομίσεώς μας ήταν ότι, μέσα σ’ ένα μήνα, το νέο ζεύγος έβγαινε μαζί μας στην υπηρεσία, κηρύττοντας τα αγαθά νέα από σπίτι σε σπίτι.

»Στην πορεία των τεσσάρων μιλίων που έπρεπε να διανύσωμε ως την πόλι, έπρεπε να περάσωμε από ένα συνοικισμό του οποίου οι κάτοικοι είχαν δείξει υπερβολική προκατάληψι για το έργο μας όταν τους επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά. Αλλά όταν μας είδαν να πηγαίνωμε με τα πόδια στην πόλι κάθε μέρα παρ’ όλη την πλημμύρα, άλλαξαν στάσι και όταν μας είδαν να περνούμε, μας έδειξαν τέτοια φιλικότητα ώστε παρουσιάσθηκαν πολλές ευκαιρίες για να τους δώσωμε μαρτυρία σχετικά με τη Βασιλεία. Η προσκόλλησίς μας σ’ αυτήν ανταμείφθηκε πλούσια, διότι μπορέσαμε να αρχίσωμε πολλές ενδιαφέρουσες Γραφικές μελέτες στα σπίτια των ανθρώπων αυτής της τροπικής πόλεως της πολιτείας Κουήνσλαντ, ανθρώπων που κατέδειξαν ότι είναι καλής θελήσεως, ότι ανήκουν στα ‘άλλα πρόβατα’ του Καλού Ποιμένος, του Χριστού Ιησού.—Ιωάννης 10:16.»