Ο Λόγος του Θεού να Έχη την Πρώτη Θέσι στη Ζωή μας

«ΤΙΝΙ ΤΡΟΠΩ θέλει καθαρίζει ο νέος την οδόν αυτού; Φυλάττων τους λόγους σου. Εις τα διατάγματά σου θέλω εντρυφά· δεν θέλω λησμονήσει τους λόγους σου.» (Ψαλμός 119:9, 16) Για να δώσωμε στον λόγον του Θεού την πρώτη θέσι στη ζωή μας, πρέπει να τον θέσωμε πάνω από τον λόγον οποιουδήποτε άλλου, πάνω από τις ανθρώπινες φιλοσοφίες, τις ανθρωποποίητες θρησκευτικές παραδόσεις και τα εντάλματα των ανθρώπων που αντιβαίνουν στο θέλημα του Θεού.a Έτσι μόνο μπορούμε να κατανοήσωμε στην ατομική μας περίπτωσι τον σκοπό για τον οποίον ο Θεός μάς έδωσε τον λόγον Του, πράγμα που θα μας επηρεάση ισχυρά προς το καλό και θα μας βοηθήση να ζήσωμε σύμφωνα με τις ευχές της αφιερώσεώς μας.

Μερικοί δυσκολεύονται να εξακριβώσουν το θέλημα του Θεού γι’ αυτούς σε ειδικές περιπτώσεις. Γιατί; Διότι ο λόγος του Θεού δεν εγράφη ειδικά για κάθε άτομο. Συνήθως η δυσκολία έγκειται σ’ αυτό: ενώ ο λόγος του Θεού σημειώνει μια πορεία ως την καλύτερη, το άτομο θέλει να λάβη άλλη πορεία για κάποιον ιδιοτελή λόγο. Ζητεί, λοιπόν, κάποια υπερφυσική ένδειξι, ωσάν να ήθελε να του δείξη ο Θεός απ’ ευθείας ή μέσω αγγέλου τι πρέπει να κάμη.

Είναι αληθές ότι στους παλαιούς καιρούς ο Θεός έδωσε σε μερικούς δούλους του ειδικές ενδείξεις τού τι ήταν το θέλημά του σε ωρισμένες περιπτώσεις, όχι προς όφελος του ατόμου, αλλά χάριν του λαού του συνολικά, και για την προώθησι της αληθινής λατρείας επάνω στη γη. Σε αυστηρώς προσωπικά ζητήματα έπρεπε πάλι να λάβουν δικές των αποφάσεις. Ούτε πρέπει ν’ αναμένωμε ν’ αναλάβουν άλλοι την ευθύνη με το να μας πουν τι να κάνωμε, ώστε να τους ψέξωμε αν η συμβουλή των καταλήξη σε αποτυχία. Όχι, ο λόγος του Θεού ορίζει τις αρχές, και ανήκει στο κάθε άτομο να τις εφαρμόση στα προσωπικά του ζητήματα, κάνοντας τούτο όσο μπορεί καλύτερα και επωμιζόμενο την ίδια του ευθύνη.—Γαλάτας 6:5.

Εν τούτοις, προστρέχοντας στον λόγον του Θεού για το θέλημά του σε διάφορα ζητήματα, δεν πρέπει ν’ αναμένωμε ότι μόνο με κατ’ ιδίαν μελέτη θα μπορέσωμε να καταλάβωμε όλα όσα διδάσκει. Όσο κι αν μελετούσαν, οι δούλοι του Θεού, δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν το μυστήριο της ουρανίας δόξης για τους Χριστιανούς ώσπου το απεκάλυψε ο Θεός μέσω του αγίου του πνεύματος. Το πνεύμα του ρίχνει φως πάνω στο λόγο του.—1 Κορινθίους 2:7-14.

Για να καθοδηγούμεθα κατάλληλα από τον Λόγον του Θεού, χρειαζόμεθα επίσης τη βοήθεια της θεοκρατικής του οργανώσεως, διότι προς όφελός της πρωτίστως μας έδωσε ο Θεός τον λόγον του, το δε άγιο πνεύμα του δεν ενεργεί ανεξάρτητα από την οργάνωσί του, όπως δεν ενήργησε και στην εποχή του Ιησού και των αποστόλων του. Αν επρόκειτο να αποφασίζη ο καθείς μας ατομικά τι να διδάσκη και τον τρόπο και τον τόπο του κηρύγματος, τι σύγχυσις θα υπήρχε! Αλλά διδασκόμεθα: «Ο Θεός είναι Θεός, όχι ακαταστασίας, αλλά ειρήνης.»—1 Κορινθίους 14:33, 40, Μ.Ν.Κ.

Καθώς καταστρώνομε την ατομική μας πορεία ενεργείας σύμφωνα με τις αρχές που αναγράφονται στον λόγον του και σύμφωνα με το πνεύμα του Θεού και με τις οδηγίες της θεοκρατικής οργανώσεως, θα αποβλέπωμε πάντοτε στον Θεό για την ευλογία του, εκτιμώντας ότι μόνον «εάν ο Ιεχωβά θελήση» μπορούμε να κάμωμε τούτο ή εκείνο. Κατόπιν, αν συνοδεύη επιτυχία τις προσπάθειές μας θα ευχαριστήσωμε τον Θεό, εκτιμώντας ότι όλα τα αγαθά προέρχονται απ’ αυτόν. Κι αν συναντήσωμε εμπόδια; Τότε, ενώ δεν θα επιτρέψωμε να μας αποθαρρύνουν, θα μελετήσωμε το ζήτημα για να ιδούμε κατά πόσον ο Σατανάς είναι υπεύθυνος και σε τι βαθμό η μομφή ανήκει σ’ εμάς.—1 Θεσσαλονικείς 2:17, 18· Ιάκωβος 1:17· 4:13-17.

Δίνοντας στον λόγον του Θεού την πρώτη θέσι στη ζωή μας, θα τηρήσωμε την πορεία μας καθαρή και αυτό θα μας οδηγήση σε αιώνια ζωή στο νέο κόσμο.

[Υποσημειώσεις]