Αφιέρωσις για Ζωή στο Νέο Κόσμο

1. Πώς έλαβε χώραν έως τώρα αφιέρωσις προσώπων και πραγμάτων, και ποια αφιέρωσις οδηγεί πραγματικά σε μια άγια ζωή;

Σ’ ΟΛΟΥΣ τους καιρούς άνθρωποι αφιέρωσαν τον εαυτό τους σε πολλούς σκοπούς, και αφιέρωσαν πολλά άλλα πράγματα εκτός από τον εαυτό τους. Ο νόμος του Μωυσέως επέτρεπε σ’ ένα στρατολογημένο άνδρα να αφιερώση ή εγκαινιάση ένα σπίτι που είχε κτίσει, προτού ενταχθή στο θεοκρατικό στρατό του Ισραήλ. Ο Βασιλεύς Δαβίδ αφιέρωσε ή εγκαινίασε τον οίκον του, και ένας ψαλμός συνετέθη για την περίπτωσι. (Δευτερονόμιον 20:5· Ψαλμός 30, τίτλος) Οι Ισραηλίτες αφιέρωσαν ή εγκαινίασαν τον οίκον του Θεού των και το θυσιαστήριό του. Μετά την αποκατάστασι της Ιερουσαλήμ αφιέρωσαν τα ανοικοδομημένα τείχη της πόλεως. (Αριθμοί 7:10, 11, 84, 88· 2 Χρονικών 7:9· Έσδρας 6:16, 17· Νεεμίας 12:27) Ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, αφιέρωσε ή εγκαινίασε το χρυσό είδωλο που έστησε στις πεδιάδες Δουρά, και μερικοί γονείς αφιέρωσαν τα τέκνα τους σε κάποιο σκοπό. (Δανιήλ 3:2, 3· Παροιμίαι 22:6· Γένεσις 4:17· 5:18, 22) Η αφιέρωσις ενός ατόμου ή πράγματος, εισάγει το άτομο ή το πράγμα σε κάποιο δρόμο, πορεία ή χρήσι, αλλά δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι το θέτει σε μια άγια ή ιερή χρήσι. Εν τούτοις, όταν αφιερωνώμεθα στον ζώντα και αληθινό Θεό, τότε θέτομε τον εαυτό μας κατά μέρος για μια άγια ζωή, μια ζωή ξεχωρισμένη, δηλαδή, διαφορετική από την πορεία αυτού του κόσμου, μια ζωή που δεν είναι κοινή, αλλά που τίθεται κατά μέρος για να μη έλθη σε επαφή με τον κόσμο και χρησιμοποιηθή για κοσμικούς σκοπούς. Συνεπώς, ένα τέτοιο αφιερωμένο άτομο υποχρεώνει τον εαυτό του να ασκή την καθαρή και αμόλυντη θρησκεία, που σημαίνει το «να φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου.»—Ιάκωβος 1:27.

2, 3. Προτρέπεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές η αφιέρωσις ή η καθιέρωσις μ’ αυτή τη φρασεολογία και ποιον τύπον εκφράσεως εχρησιμοποίησαν οι μαθηταί;

² Ερευνώντας σε όλες τις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, δεν βρίσκομε ούτε τη λέξι αφιέρωσις ούτε τη λέξι καθιέρωσις να χρησιμοποιήται για να προσδιορίση αυτό το βήμα της παραδόσεως του εαυτού μας αποκλειστικά στον Θεό μέσου του Ιησού Χριστού. Όταν διαβάζωμε για τους πρώτους που ενστερνίσθηκαν το Χριστιανισμό, βρίσκομε απλώς να λέγεται ότι επίστευσαν ή εξήσκησαν πίστι. Ο τύπος εκφράσεως που εχρησιμοποίησαν εκείνοι που προέτρεψαν τους ανθρώπους να ενστερνισθούν τον Χριστιανισμό, ήταν, «Μετανοήσατε και επιστρέψατε.» Επίσης, «Μετανοήσατε και βαπτισθήτε.»

³ Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν ο λαός που βρισκόταν σε αμηχανία ερωτούσε τους αποστόλους του Χριστού «Τι πρέπει να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί;» ο Πέτρος αποκρίθηκε: «Μετανοήσατε, και ας βαπτισθή έκαστος υμών εις το όνομα του Ιησού Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και θέλετε λάβει την δωρεάν του αγίου Πνεύματος· . . . Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς.» Μερικές ημέρες αργότερα στο ναό ο Πέτρος είπε σ’ ένα άλλο πλήθος: «Μετανοήσατε λοιπόν και επιστρέψατε, δια να εξαλειφθώσιν αι αμαρτίαι σας, δια να έλθωσι καιροί αναψυχής από προσώπου του Ιεχωβά, και αποστείλη τον προκεκηρυγμένον εις εσάς Ιησούν Χριστόν.» (Πράξεις 2:37-40· 3:19, 20, Μ.Ν.Κ.) Όταν ο ελεγχόμενος από τη συνείδησί του δεσμοφύλαξ των Φιλίππων της Μακεδονίας, ερώτησε τον Παύλο και τον Σίλα, «Κύριοι, τι πρέπει να κάμω δια να σωθώ;» αυτοί απάντησαν: «Πίστευσον εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και θέλεις σωθή, συ και ο οίκός σου.» Έπειτα «ελάλησαν προς αυτόν τον λόγον του Ιεχωβά, και προς πάντας τους εν τη οικία αυτού», κατόπιν δε «εβαπτίσθη ευθύς αυτός και πάντες οι αυτού».—Πράξεις 16:30-33, Μ.Ν.Κ.

4. Ποιες είναι οι Γραφικές εκφράσεις που περιγράφουν το βήμα, με το οποίο εγίνοντο Χριστιανοί στους αποστολικούς χρόνους;

⁴ Πώς, λοιπόν, λέγει το θεόπνευστο υπόμνημα ότι εγίνοντο αληθινοί Χριστιανοί και λαός για το όνομα του Θεού; Με το ότι καθιερώνοντο; Όχι! Αυτό εγίνετο με το ότι επίστευαν ή εγίνοντο πιστοί, με το ότι εξασκούσαν πίστι και εστήριζαν την πίστι των στον αποκαλυμμένο σκοπό και διάταξι του Θεού. Διαβάστε μόνοι σας: Μετά την Πεντηκοστή «πάντες οι πιστεύοντες ήσαν ομού, και είχον τα πάντα κοινά.» «Και προσετίθεντο μάλλον πιστεύοντες εις τον Κύριον, πλήθη ανδρών τε και γυναικών.» «Εις τούτον πάντες οι προφήται μαρτυρούσιν, ότι δια του ονόματος αυτού θέλει λάβει άφεσιν αμαρτιών πας ο πιστεύων εις αυτόν.» «Και ήτο χειρ Ιεχωβά μετ’ αυτών· και πολύ πλήθος πιστεύσαντες επέστρεψαν εις τον Κύριον.» «Και οι εθνικοί ακούσαντες έχαιρον και εδόξαζον τον λόγον του Ιεχωβά· και επίστευσαν όσοι ήσαν ωρισμένοι δια την αιώνιον ζωήν.» «Και ούτως ο Παύλος εξήλθεν εκ μέσου αυτών. Τινές δε άνδρες προσεκολλήθησαν εις αυτόν, και επίστευσαν.» «Κρίσπος δε ο αρχισυνάγωγος επίστευσεν εις τον Κύριον μεθ’ όλου του οίκου αυτού· και πολλοί των Κορινθίων ακούοντες επίστευον και εβαπτίζοντο.» «Και πολλοί των πιστευσάντων ήρχοντο εξομολογούμενοι και φανερόνοντες τας πράξεις αυτών.» Η ανάληψις, λοιπόν, αυτής της πεποιθήσεως ή πίστεως στον νεωστί αποκαλυμμένον σκοπόν και θέλημα του Θεού, ήταν εκείνο που τους έκανε Χριστιανούς, λαόν του Θεού.—Πράξεις 2:44· 4:4· 5:14· 10:43· 11:21· 13:48· 17:33· 18:8· 19:18, Μ.Ν.Κ.

5. Πού, λοιπόν, περιελαμβάνετο η αφιέρωσις ενός ατόμου στον Θεό, και πώς εφανερώνετο;

⁵ Πού είναι, λοιπόν, η αφιέρωσις του εαυτού μας στον Θεό μέσω του Ιησού; Περιλαμβάνεται σ’ αυτή την πεποίθησι ή εξάσκησι πίστεως. Ο Ιάκωβος 2:17, 24 μάς λέγει: «Η πίστις, εάν δεν έχη έργα, νεκρά είναι καθ’ εαυτήν. Βλέπετε λοιπόν ότι εξ έργων δικαιούται ο άνθρωπος, και ουχί εκ πίστεως μόνον;» Η αφιέρωσις στον Θεό μέσω του Χριστού είναι το να βάλη κανείς ζωή στην πίστι του, το να την καταστήση ενεργό, να την κάμη να παράγη έργα και να οδηγή στην άσκησι δικαιοσύνης. Όπως παρατηρούμε στο υπόμνημα που παρετέθη πιο πάνω, εκείνοι που εξασκούσαν πίστι ή εγίνοντο πιστοί, εκτελούσαν έργα. Υπεβάλλοντο στο ‘εν ύδατι’ βάπτισμα για να δώσουν συμβολική μαρτυρία της πίστεώς των, και έτσι εμιμούντο τον Ιησούν. Απεμακρύνοντο από τον κόσμο και εστρέφοντο σ’ Αυτόν ως τον Κεχρισμένον ή Μεσσίαν του Ιεχωβά, τον οποίον ο Ιεχωβά είχε καταστήσει ουράνιον Κύριόν των. Συνεδέοντο με την ορατή οργάνωσι του Ιεχωβά και ετηρούντο μαζί ως μια ενωμένη εκκλησία. Εξωμολογούντο και ανέφεραν φανερά τις περασμένες πράξεις των και έδειχναν ότι είχαν μετανοήσει ή αλλάξει τις διάνοιές των σχετικά με τα πράγματα αυτά, και ότι είχαν μεταστραφή και ακολουθούσαν τώρα το δρόμο του Θεού στα ίχνη του Ιησού. Μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο έδειχναν ότι «ήσαν ωρισμένοι δια την αιώνιον ζωήν» στο νέο κόσμο.

6. Πώς ομολογούν την πίστι τους για σωτηρία;

⁶ Το βιβλίο των Πράξεων λέγει πώς ωμολογούσαν την πίστι των φανερά σε όλο το λαό κηρύττοντας τον λόγον του Θεού και την εκπλήρωσί του στον Χριστό Ιησού και στην εκκλησία του. Αυτό εσήμαινε σωτηρία γι’ αυτούς. Ο απόστολος Παύλος, λοιπόν, έγραψε, εις Ρωμαίους 10:4, 8-10: «Το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός προς δικαιοσύνην εις πάντα τον πιστεύοντα. Αλλά τι λέγει; “Πλησίον σου είναι ο λόγος, εν τω στόματί σου, και εν τη καρδία σου·” τουτέστιν ο λόγος της πίστεως τον οποίον κηρύττομεν ότι εάν ομολογήσης δια του στόματος σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθή· διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν.»

7. Πόσο προεξέχουν οι λέξεις «πίστις» και «πιστεύω» στις Εβραϊκές Γραφές και στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές;

⁷ Οι λέξεις «πίστις» και «πιστεύω» φαίνεται ότι είναι λέξεις που μόλις προεξέχουν στις αρχαίες Εβραϊκές Γραφές. Η λέξις «πίστις» απαντάται δύο μόνο φορές και η λέξις «πιστεύω» 46 μόνο φορές στη Μετάφρασι Βασιλέως Ιακώβου. (Δευτερονόμιον 32:20· Αββακούμ 2:4) Αλλά στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές οι λέξεις αυτές καταλαμβάνουν την εξέχουσα θέσι που πρέπει, και στην «πίστι» δίδεται ένας έξοχος ορισμός εις Εβραίους 11:1, και διαβάζομε πώς την είχαν οι άνθρωποι των παλαιών χρόνων.

8. Ποια Γραφική βεβαίωσι έχομε ότι όταν αφιερωνώμεθα, ο Θεός ακούει, δίνει προσοχή και μας υποστηρίζει στην αφιέρωσι;

⁸ Όταν με προσευχή, είτε σιωπηλά είτε έτσι ώστε ν’ ακούεται από τον εαυτό μας, αφιερωνώμεθα σ’ αυτόν να πράξωμε το θέλημά του από τότε και στο εξής και για πάντα σε οποιοδήποτε επίπεδο ζωής εκλέγει ο Θεός για μας, μας ακούει άρα γε πραγματικά ο Θεός στους υψηλούς ουρανούς και δίνει προσοχή; Ο λόγος Του μας βεβαιώνει ότι μας ακούει, και πρέπει να εξασκήσωμε πίστι ότι μας ακούει, έτσι ώστε να εμμείνωμε στην απόφασί μας. Στον Κορνήλιο, λίγο προτού μεταστραφή στον Χριστιανισμό, ο άγγελος του Ιεχωβά είπε: «Αι προσευχαί σου και αι ελεημοσύναι σου ανέβησαν εις μνημόσυνόν σου ενώπιον του Θεού.» «Εισηκούσθη η προσευχή σου, και αι ελεημοσύναι σου εμνημονεύθησαν ενώπιον του Θεού.» Και όταν ο Κορνήλιος και εκείνοι που άκουαν μαζί του, εδέχθησαν το άγγελμα του Πέτρου και σιωπηλά εξήσκησαν πίστι στις καρδιές των, αφιερώνοντας έτσι τον εαυτό τους σ’ αυτή τη νέα δοξασία, ο Θεός παρετήρησε και εξέχυσε το άγιο πνεύμα του επάνω τους, μεταδίδοντάς τους το χάρισμα να λαλούν προφητείες. (Πράξεις 10:3-7, 30-32, 44-48) Πολύν καιρό πριν απ’ αυτό, η Άννα εισακούσθηκε, μολονότι προσηύχετο και έκανε την ευχή της για τον Σαμουήλ κάτω από την αναπνοή της, κινώντας μόνο τα χείλη της. Επήρε την ευχή της στα σοβαρά και την εξεπλήρωσε στον Ιεχωβά Θεό. (1 Σαμουήλ 1:9-28) Ο Βασιλεύς Σολομών, αφιερώνοντας το ναό, προσευχήθηκε ν’ ακούση ο Θεός τον ξένο καλής θελήσεως που θα προσηύχετο σ’ αυτόν, κατευθύνοντας την προσευχή του προς τον άγιο του ναό. Σήμερα ο Ιεχωβά Θεός ακούει μια τέτοια προσευχή που του αναπέμπουν πλήθη ξένων καλής θελήσεως.—1 Βασιλέων 8:41-43.

9, 10. Αφιερώνονται αυτοί οι καλής θελήσεως ξένοι στον Θεό, και τι κάνει ο Θεός γι’ αυτούς;

⁹ Αυτοί οι ξένοι καλής θελήσεως δείχνουν μια ομοιότητα με πρόβατα και είναι εντελώς οι ίδιοι μ’ εκείνους που ο Βασιλεύς Ιησούς Χριστός εξεικονίζει ως πρόβατα στην παραβολή του των προβάτων και εριφίων και τους οποίους συνάζει στα δεξιά του. (Ματθαίος 25:31-46) Αυτοί οι άλλοτε ξένοι είδαν το προνόμιό τους να δώσουν τον εαυτό τους στον Θεό μέσου του Βασιλέως Ιησού Χριστού, και μ’ αυτή ακριβώς την αφιέρωσι γίνονται πρόβατα του Βασιλέως. Κάνουν, λοιπόν, κάτι περισσότερο από φιλάγαθες απλώς πράξεις προς τους πνευματικούς αδελφούς του Βασιλέως. Ενώ ο Θεός δεν καθιερώνει αυτά τα άλλα πρόβατα για να είναι ιερείς μαζί με τον βασιλικόν Αρχιερέα του Ιησούν Χριστόν, κάνει ωστόσο κάτι γι’ αυτά όσον αφορά την οργάνωσί του και την υπηρεσία του. Κατευθύνει τον Καλόν Ποιμένα τον Ιησούν να εκπληρώση σ’ αυτά τους λόγους του που είπε πριν από πολύν καιρό: «Και άλλα πρόβατα έχω, τα οποία δεν είναι εκ της αυλής ταύτης [της ιερατικής]· και εκείνα πρέπει να συνάξω· και θέλουσιν ακούσει την φωνήν μου· και θέλει γείνει μία ποίμνη, είς ποιμήν.»—Ιωάννης 10:16.

¹⁰ Μέσω της ορατής του οργανώσεως ο Είς Ποιμήν σημειώνει τα άλλα πρόβατα στο μέτωπο ως ιδιοκτησία του. Τους χορηγεί το προνόμιο να συνεργασθούν με το ωργανωμένο υπόλοιπο των πνευματικών αδελφών του. Έτσι έχουν την ευκαιρία και την υποχρέωσι να προαγάγουν την καθαρή, αμόλυντη λατρεία στη γη. Αποδεικνύοντας έτσι τους εαυτούς των πιστούς μάρτυρας του Ιεχωβά, διατηρούν το σημείο της ταυτότητος στο μέτωπό των. (Σελίδα 243, παράγρ. 3) Με αυτό το σημείο ομολογούν φανερά την αφιέρωσι τους στον Θεό και στην παγκόσμια κυριαρχία του. Επειδή μόνο τέτοια άλλα πρόβατα έχουν τη θεία βεβαίωσι ότι θα διαφυλαχθούν κατά τη διάρκεια του Αρμαγεδδώνος, όπως διαφυλάχθηκαν οι γυιοί και οι νύφες του Νώε κατά τη διάρκεια του κατακλυσμού, το σημείο γίνεται πραγματικά σημείο ασφαλείας γι’ αυτούς. Επιζώντας από τον Αρμαγεδδώνα με το σημείο, θα εισέλθουν στο νέο κόσμο πλήρως αφιερωμένοι στον Θεό και έτοιμοι και πρόθυμοι να πράξουν το αποκαλυμμένο θέλημά του επάνω στη γη από τον ένδοξο εκείνο καιρό και εφεξής.

11. Πώς πρέπει κανείς να αναλάβη αφιέρωσι, πώς πρέπει να την θεωρήση αφού την αναλάβη, και πώς να την εντυπώση στην καρδιά του;

¹¹ Αφού, λοιπόν, αφιερωθήτε με πίστι στον Θεό, κρατήστε το λόγο σας ιερό, απαραβίαστο, ανέπαφο από οποιαδήποτε αλλαγή. Η ευχή σας να είσθε δικοί του και να πράττετε το θέλημά του, είναι για πάντα δεσμευτική. Έτσι, «μη σπεύδε δια του στόματός σου, και η καρδία σου ας μη επιταχύνη να προφέρη λόγον ενώπιον του Θεού· διότι ο Θεός είναι εν τω ουρανώ, συ δε επί της γης· όθεν οι λόγοι σου ας ήναι ολίγοι. Όταν ευχηθής ευχήν εις τον Θεόν, μη βραδύνης να αποδώσης αυτήν διότι δεν ευαρεστείται εις τους άφρονας· απόδος ό,τι ηυχήθης. Κάλλιον να μη ευχηθής, παρά ευχηθείς να μη αποδώσης. Μη συγχωρήσης εις το στόμα σου να φέρη επί σε αμαρτίαν· μηδέ είπης ενώπιον του αγγέλου, ότι ήτο εξ αγνοίας· δια τι να οργισθή ο Θεός εις την φωνήν σου, και να αφανίση τα έργα των χειρών σου; . . . συ δε φοβού τον Θεόν. » (Εκκλησιαστής 5:2, 4-7) Έτσι η αφιέρωσις ας είναι το προσωπικό σας βήμα, από δική σας απόφασι. Γονείς ή κηδεμόνες δεν μπορούν να το κάμουν για σας και να σας υποχρεώσουν να παραμείνετε σ’ αυτό αν δεν είσθε πρόθυμοι. Βεβαιωθήτε ότι ελογαριάσατε τη δαπάνη τού να κάμετε αυτό το βήμα, ώστε να είσθε αποφασισμένοι να συνεχίσετε αυτόν το δρόμο ως την τελική επιτυχία, οποιαδήποτε κι αν είναι η δαπάνη τώρα ή στο μέλλον. (Λουκάς 14:26-33) Εντυπώστε επάνω στην καρδιά σας την αφιέρωσί σας στον Θεό με το να την συμβολίσετε δημοσίως με το εν ύδατι βάπτισμα, υπακούοντας έτσι στον Ιησού Χριστό, το Παράδειγμά μας, για να βοηθηθήτε να μην την λησμονήσετε ποτέ.—Ματθαίος 28:18-20.

12. Ποια Γραφική προειδοποίησις αποδεικνύει ότι ο Θεός υποστηρίζει ένα άτομο στην αφιέρωσί του, και σε τι οδηγεί το να ζούμε σύμφωνα μ’ αυτήν;

¹² Να είσθε βέβαιοι ότι ο Θεός, ο οποίος δεν μπορεί να ψευσθή και ο οποίος δεν αγαπά το ψεύδος, σας υποστηρίζει ανέκκλητα στην ευχή σας. Μην είσθε «ασύνετοι, παραβάται συνθηκών». Θυμηθήτε την «δικαιοσύνην του Θεού, ότι οι πράττοντες τα τοιαύτα είναι άξιοι θανάτου». (Ρωμαίους 1:31, 32) Το να ζήτε την αφιερωμένη ζωή πιστά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, σας εξασφαλίζει αιώνια ζωή στο νέο κόσμο.