Η Μεγίστη και Διαμένουσα Ιδιότης Μας
1. Ποια είναι η μεγίστη ιδιότης που έχει η εκκλησία, και τι αποδεικνύει;
Η ΜΕΓΙΣΤΗ ιδιότης που μπορεί να κατέχη σήμερα η αληθινή Χριστιανική οργάνωσις είναι η αγάπη. Αυτή η αγάπη που εμφυτεύτηκε με το πνεύμα του Θεού στην εκκλησία του τον πρώτον αιώνα, πρέπει να διαμένη σ’ αυτήν σήμερα, αποδεικνύοντάς την πως είναι η ίδια Θεοκρατική του οργάνωσις. Η εκκλησία του είναι η οργάνωσις μέσω της οποίας ο Θεός εκφράζει και φανερώνει την έξοχη αυτή ιδιότητα σε όλο τον κόσμο. Δεκαεννέα αιώνες υπάρξεως ανάμεσα σ’ έναν ιδιοτελή κόσμο δεν επροξένησαν καμμιά αλλαγή στην εκκλησία από αυτή την άποψι: έχει αυτή τη θεοειδή ιδιότητα και την εκδηλώνει με τον τρόπο ακριβώς που ο Παύλος περιγράφει ωραία στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή, δέκατο τρίτο κεφάλαιο.
2. Μολονότι παρήλθαν η προφητεία, οι γλώσσες, η γνώσις, τι παραμένει;
2 Μερικές αλλαγές ήταν κατάλληλο να γίνουν και έγιναν μετά τις ημέρες των αποστόλων. Σημειώνοντας τούτο, ο Παύλος δείχνει γιατί η εκκλησία είναι βασικώς η ίδια σήμερα όπως και στην εποχή του, λέγοντας: «Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει· τα άλλα όμως, είτε προφητείαι είναι, θέλουσι καταργηθή· είτε γλώσσαι, θέλουσι παύσει· είτε γνώσις, θέλει καταργηθή.» (1 Κορινθίους 13:8) Όχι, η αγάπη δεν μπορεί να εκπέση ή να παύση να υπάρχη, όπως δεν μπορεί και ο ίδιος ο Θεός, διότι «ο Θεός είναι αγάπη». Επάνω από όλα, λοιπόν, η διαμένουσα αυτή ιδιότης είναι εκείνη που πρέπει να καλλιεργηθή, για να μπορούμε να είμεθα όμοιοι με τον Θεό. Αφού ο Θεός είναι ο Υπέρτατος στο σύμπαν και η αγάπη θα εκδηλώνεται πάντοτε από αυτόν, έπεται ότι το σύμπαν θα κυβερνάται παντοτινά από αγάπη. Αυτό θα εξασφαλίση την ευημερία και την ευτυχία όλης της ζωντανής κτίσεως. Η προφητεία, οι γλώσσες, η γνώσις, τα θαυματουργικά αυτά χαρίσματα του πνεύματος του Θεού παρήλθαν από την αληθινή εκκλησία του Θεού. Η προφητική, όμως, δύναμις του Θεού ποτέ δεν παρέρχεται, στον γραπτό δε λόγο του Θεού έχομε όλα όσα χρειαζόμεθα τώρα όσον αφορά την προφητεία. Η γνώσις για τον τρόπο της σωτηρίας εξακολουθεί να περιέχεται σ’ αυτόν το λόγο και μέσω αυτού έχομε το όφελος του δώρου Του προς την εκκλησία: των αποστόλων του Χριστού. Τα θαυματουργικά χαρίσματα τού πνεύματος παρήλθαν, αλλά όχι και το ίδιο το πνεύμα. Σήμερα ο λαός του Ιεχωβά είναι πλήρης από αυτό και παράγει άφθονα τον καρπό του. Αυτό το πνεύμα είναι εξαιρετικά ουσιώδες.
3. Γιατί η γνώσις και η προφητεία ήταν μερικές και συνεπώς έπρεπε να παρέλθουν;
3 Κανένας άνθρωπος δεν έμαθε όλα όσα πρόκειται να γίνουν γνωστά για τον Θεό και τον σκοπό του. Κανένας άνθρωπος δεν επροφήτευσε όλα όσα πρόκειται να προφητευθούν, αλλά ο Θεός εχρησιμοποίησε τριάντα πέντε περίπου πρόσωπα για να καταγράψουν όλη τη γνώσι που βρίσκεται στη Γραφή και όλες τις προφητείες που η Γραφή περιέχει! Η γνώσις ποτέ δεν μένει στάσιμη, ιδιαίτερα καθώς η προφητεία προχωρεί στην εκπλήρωσί της και καθώς η διαφωτιστική δύναμις του πνεύματος του Θεού διερευνά όλα τα ιερά μυστικά και τα βάθη της σοφίας και της γνώσεως που βρίσκονται στη Γραφή. Κατ’ ανάγκην, λοιπόν, τα θαυματουργικά χαρίσματα του πνεύματος έπρεπε να παρέλθουν λόγω της μερικής και ατελούς των φύσεως. «Διότι», λέγει ο απόστολος, «κατά μέρος γινώσκομεν, και κατά μέρος προφητεύομεν· όταν όμως έλθη το τέλειον, τότε το κατά μέρος θέλει καταργηθή.» (1 Κορινθίους 13:9, 10) Οι προφητείες που εδίδοντο δεν παρείχαν όλες τις λεπτομέρειες, ούτε εδίδετο ολόκληρη η προφητεία μέσω ενός προφήτου. Έτσι κάθε προφήτης απεκάλυπτε μερικώς μόνον το μέλλον, ακόμη δε ούτε εγνώριζε τελείως τι επροφήτευε. Αλλά τώρα δεν είναι καιρός για χαρίσματα προφητείας, αλλά καιρός για την εκπλήρωσι της προφητείας. Βαθμιαίως, από όλες τις λεπτομέρειες της πραγματικής εκπληρώσεως της προφητείας, συντελείται η πλήρης κατανόησίς της. Από τις προφητείες που εξεπληρώθησαν γνωρίζομε ότι βρισκόμαστε στον «έσχατον καιρόν», τον καιρό κατά τον οποίον, όπως υποσχέθηκε ο Θεός, «η γνώσις θέλει πληθυνθή.» (Δανιήλ 12:4) Γι’ αυτό φθάνομε στην τελεία γνώσι.
4. Ποιος ‘καταργεί τα του νηπίου’, και πώς και γιατί;
4 Με τα προνόμια που έχομε να παρατηρούμε και να εννοούμε σήμερα, δεν θα θέλαμε να γυρίσωμε πίσω σ’ εκείνες τις μέρες των θαυματουργικών χαρισμάτων της προφητείας, των γλωσσών, της γνώσεως. Τα πράγματα αυτά ήταν κατάλληλα για τη νεοσύστατη Χριστιανική εκκλησία, στη νηπιότητά της· με την ανάπτυξι, όμως, της οργανώσεως σε ωριμότητα, ο Θεός έκρινε ότι αυτή δεν είχε ανάγκη τέτοιων πραγμάτων, οι ώριμοι δε Χριστιανοί της εκκλησίας σήμερα, στην προχωρημένη της ηλικία, δεν αισθάνονται την ανάγκη των πραγμάτων αυτών και δεν θα ήθελαν να γυρίσουν πίσω σ’ αυτά. Μπορούμε ν’ αγαπούμε και να υπηρετούμε τον Θεό χωρίς εκείνα τα χαρίσματα, και το πράττομε αυτό με τα χαρίσματα που έχομε σήμερα. Ο απόστολος περιγράφει την ανάπτυξι και πρόοδο της εκκλησίας σαν ένα σύνολο όταν λέγει: «Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος εσυλλογιζόμην· ότε όμως έγινα ανήρ, κατήργησα τα του νηπίου.» (1 Κορινθίους 13:11) Ένα παιδί εργάζεται ή παίζει χρησιμοποιώντας τη γνώσι, την πείρα και τη διανοητική και φυσική ανάπτυξι που έχει, αλλά περιορίζεται στα πράγματα αυτά. Συνεπώς μπορεί να ταλαντεύεται εδώ κι εκεί σαν ένα βρέφος που λικνίζεται στην κούνια. Αλλά ένας άνδρας είναι πιο ανεπτυγμένος διανοητικώς και φυσικώς· έχει πιο πεπειραμένες και εκγυμνασμένες διανοητικές δυνάμεις και είναι πιο σταθερός και δεν ταλαντεύεται εύκολα. Καταργεί, λοιπόν, τις διαθέσεις, τους τρόπους του σκέπτεσθαι, τους φόβους, τις μεθόδους της παιδικής ηλικίας. Επιδίδεται με θάρρος σε πιο σοβαρά πράγματα, σε πιο υπεύθυνα καθήκοντα και κάνει πιο χρήσιμο τον εαυτό του. Έχει μια καλύτερη κατανόησι και εκτίμησι των αξιών. Ζητεί το άριστον.
5. Πώς πρόκειται να βλέπωμε και να γνωρίζωμε, και γιατί θα συμβή αυτό;
5 Προ δεκαεννέα αιώνων, όταν η εκκλησία ήταν στη νηπιακή της ηλικία, ο απόστολος είπε: «Διότι τώρα βλέπομεν δια κατόπτρου αινιγματωδώς [τα κάτοπτρα τότε εγίνοντο από άργυρο ή χαλκό, εξαιρετικά στιλβωμένο], τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον· τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε δε θέλω γνωρίσει καθώς και εγνωρίσθην.» (1 Κορινθίους 13:12) Εμείς σήμερα προχωρούμε εκεί που θα είμαστε πέρα από τη θέα του κατόπτρου και θα βλέπωμε τα πράγματα με ακρίβεια, τόσο καθαρά όπως όταν βρισκόμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο με κάποιον, όταν η εκπλήρωσις θα αντικρύζη τον τύπο, την σκιά και την προφητεία τελείως στο πρόσωπο. Επειδή τώρα είναι ο καιρός του Θεού για αποκάλυψι, είμεθα πολύ κοντά στο σημείο που η κατά μέρος γνώσις θα καταργηθή, διότι πολύ γρήγορα θα γνωρίζωμε τόσο τέλεια όσο τέλεια και ο Θεός γνωρίζει εμάς. Αυτό θα φέρη σε ωριμότητα και ενότητα και σταθερότητα την εκκλησία του όπως ποτέ πριν.
6. Πώς, ανάμεσα στις ιδιότητες που παραμένουν ακόμη, η αγάπη είναι η μεγίστη;
6 Είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν θαυματουργικά χαρίσματα του πνεύματος σήμερα, ένα γεγονός παραμένει ακόμη αληθινό έπειτα από δεκαεννέα αιώνες προόδου προς τη βασιλεία του Θεού: «Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μεγαλητέρα δε τούτων είναι η αγάπη.» (1 Κορινθίους 13:13) Η εκκλησία σήμερα με πληρέστερη και προχωρημένη γνώσι, παρά την απουσία θαυματουργικών χαρισμάτων μερικής γνώσεως, έχει θετική αιτία για να εκδηλώνη πλουσιώτερη πίστι, ελπίδα και αγάπη τώρα περισσότερο παρά οποτεδήποτε προηγουμένως. Πρέπει να εκδηλώνη πίστι ως το τέλος της επιγείου σταδιοδρομίας της, μερικά όμως χαρακτηριστικά της πίστεώς της θα παρέρχωνται καθώς θα πραγματοποιούνται όσα προείπε και υποσχέθηκε ο λόγος του Θεού. Η πίστις είναι η βάσις ελπιζομένων πραγμάτων, μερικά δε χαρακτηριστικά της ελπίδος μας θα παρέλθουν διότι θα δούμε και θα δοκιμάσωμε τα ελπιζόμενα αυτά πράγματα. Η αγάπη, όμως, θα διαμένη πάντοτε στην πληρότητά της. Αντί να ελαττώνεται, είναι προωρισμένη να γίνεται βαθύτερη και να αυξάνη σε όλη την αιωνιότητα. Έχοντας, λοιπόν, ορθή εκτίμησι της αξίας των πραγμάτων, ενώ θέτομε τις καρδιές μας πάνω σε μερικά πνευματικά προνόμια και προτερήματα, ας αποβλέπωμε πρωτίστως στην αγάπη, διότι αυτή είναι η μεγίστη και διαμένουσα ιδιότης μας.