Βαλτάσαρ, ο Ανευλαβής Εορταστής
Η ΙΣΧΥΡΗ Βαβυλών κτισμένη στις όχθες του Ευφράτου ποταμού, ήταν απόρθητη πίσω από τα συμπαγή και επιβλητικά της τείχη. Το εξωτερικό της τείχος είχε πλάτος 86 ποδών και ύψος 344, γύρω δε στη βάσι του εξετείνετο τάφρος αντιστοίχου μεγέθους, από την οποία είχε ληφθή ο πηλός για την κατασκευή των πλίνθων του τείχους. Στην κορυφή το τείχος ήταν αρκετά πλατύ για να εκτείνεται κατά μήκος κάθε πλευράς του από μια σειρά οικημάτων που αντίκρυζαν η μία την άλλη, ανάμεσά τους δε υπήρχε λεωφόρος αρκετά ευρεία για τη διέλευσι τεθρίππων αρμάτων. Το τείχος ήταν τετράγωνο. Κάθε πλευρά του είχε μάκρος 14 μίλια. Κατόπιν υπήρχε εσωτερικό τείχος 32 περίπου ποδών πλάτους και 75 ποδών ύψους. Τόσο ευρύχωρη ήταν η πόλις αυτή των διακοσίων περίπου τετραγωνικών μιλίων ώστε οι κάτοικοι της μπορούσαν να προμηθεύονται την τροφή τους στο χώρο που περιέκλειαν τα τείχη, ο δε Ευφράτης που περνούσε μέσ’ από την πόλι και την εχώριζε στα δύο, παρείχε ύδρευσι. Σε κάθε πλευρά του ποταμού υπήρχαν προκυμαίες με τείχη που διεχώριζαν την ίδια την πόλι από τις συνεχείς προκυμαίες. Πόσο ακατανίκητη φαινόταν στους κατοίκους της που ήταν επαναπαυμένοι στα όριά της τα περιχαρακωμένα από την τάφρο και τα διπλά τείχη!
Επιπλέον, τα αγιαστήρια και οι εικόνες των πολλών θεών τους εξέτρεφαν ένα αίσθημα ασφαλείας μέσα στις φλέβες τους. Συνεπώς, τι σημασία μπορούσε να έχη το ότι ο Εβραίος εκείνος προφήτης Ησαΐας είχε πει πριν από διακόσια περίπου χρόνια ότι οι Μήδοι και Πέρσαι υπό τον Κύρον επρόκειτο ν’ ανατρέψουν τη Βαβυλώνα; Και γιατί ν’ ανησυχούν από τις προρρήσεις του άλλου εκείνου Εβραίου προφήτου, του Ιερεμία, ότι η Βαβυλών θα γινόταν ‘ερήμωσις αιώνιος’; (Ησαΐας 13· Ιερεμίας 25) Οι άρχοντες της Βαβυλώνος ήταν αφοσιωμένοι στους θεούς. Ο βασιλεύς Ναβονίδης απουσίαζε συνήθως από την πόλι της Βαβυλώνος, αλλά είχε κάνει το γυιό του Βαλτάσαρ συμβασιλέα και τον είχε εγκαταστήσει στην πρωτεύουσα, ο δε Βαλτάσαρ ήταν πολύ θρησκευτικός και μέγας δωρητής των διαφόρων Βαβυλωνιακών αγιαστηρίων. («Βαλτάσαρ» σημαίνει «ο ηγέτης του κυρίου· άρχων του Βηλ») Οι θεοί λοιπόν θα ήταν με την πόλι, αν συνέβαινε κάτι τόσο αδύνατο όπως η πτώσις των φυσικών οχυρώσεων.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή στο 539 π.Χ., οι θεοί της Βαβυλώνος ετιμώντο από τον Βασιλέα Βαλτάσαρ. Επί εξήντα οκτώ ήδη χρόνια οι Ιουδαίοι παρέμεναν αιχμάλωτοι, και βέβαια φαινόταν πως η ισχυρή Βαβυλών ποτέ δεν θα έπεφτε. Ο Ιερεμίας είχε πει ότι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ θ’ αποκαθίσταντο σ’ αυτήν ύστερα από μια ερήμωσι εβδομήντα χρόνων, αλλά η κατάρρευσις της Βαβυλώνος που ήταν τόσο αναγκαία για να τους απαλλάξη από την αιχμαλωσία, φαινόταν αδύνατη. Παρατηρήστε ακριβώς το συμπόσιο της νύχτας εκείνης, που είχε ετοιμάσει ο Βασιλεύς Βαλτάσαρ για χίλιους από τους μεγιστάνας του. Ο μισομεθυσμένος βασιλεύς διέταξε να φερθούν εκεί τα χρυσά και τα αργυρά σκεύη που είχε πάρει ο πάππος του Ναβουχοδονόσορ από το ναό του Ιεχωβά στην Ιερουσαλήμ. Και τώρα ο βασιλεύς και οι μεγιστάνες του και οι γυναίκες του και οι παλλακές του έκαναν προπόσεις στους χρυσούς, αργυρούς, χάλκινους, σιδερένιους, ξυλίνους και λιθίνους θεούς της Βαβυλώνος. Η χρήσις των σκευών αυτών, που ήταν καθιερωμένα στη λατρεία του Θεού των Εβραίων, κι εχρησιμοποιήθηκαν για προπόσεις στους θεούς της Βαβυλώνος, δεν αποδεικνύει τάχα την υπεροχή των θεών αυτών; Οι Εβραίοι είχαν διαταχθή από τον Ιεχωβά ν’ αποφεύγουν μετάλλινες, ξύλινες και λίθινες εικόνες, αλλά ποιος ήταν υπέρτατος τώρα; Η αφήγησις του ανευλαβούς αυτού συμποσίου έχει ως εξής:
«Βαλτάσαρ ο βασιλεύς έκαμε συμπόσιον μέγα εις χίλιους εκ των μεγιστάνων αυτού, και έπινεν οίνον ενώπιον των χιλίων. Και εν τη γεύσει του οίνου, προσέταξεν ο Βαλτάσαρ να φέρωσι τα σκεύη τα χρυσά και τα αργυρά τα οποία Ναβουχοδονόσορ ο πατήρ αυτού [πάππος] αφήρεσεν εκ του ναού του εν Ιερουσαλήμ, δια να πίωσιν εν αυτοίς ο βασιλεύς και οι μεγιστάνες αυτού, αι γυναίκες αυτού, και αι παλλακαί αυτού. Και εφέρθησαν τα σκεύη τα χρυσά, τα οποία αφηρέθησαν εκ του ναού του οίκου του Θεού του εν Ιερουσαλήμ· και έπινον εν αυτοίς ο βασιλεύς και οι μεγιστάνες αυτού, αι γυναίκες αυτού, και αι παλλακαί αυτού. Έπινον οίνον, και ήνεσαν τους θεούς τους χρυσούς, και αργυρούς, τους χαλκούς, τους σιδηρούς, τους ξυλίνους, και τους λιθίνους.»—Δανιήλ 5:1-4.
Η βέβηλη αυτή χρήσις των ιερών σκευών του ναού επεστέγασε την ασέβεια του οργιαστικού συμποσίου του Βαλτάσαρ. Στην κατάστασι της μέθης του ο βασιλεύς αισθάνθηκε χαρά και ικανοποίησι που αποδείχθηκε έτσι η υπεροχή των δαιμονικών του θεών έναντι του Ιεχωβά. Αλλά περιμένετε! Ήρεμα, όσο και ξαφνικά, κάτι φοβερά δάχτυλα που δεν ήταν συνδεδεμένα με σώμα χαράσσουν μια παράξενη γραφή στον τοίχο! Αυτό δεν είναι φαντασία κανενός εμποτισμένου με οινόπνευμα εγκεφάλου! Ρίχνει μια σιωπή πάνω στην έξαλλη ομάδα όπως ένα βρεγμένο σκέπασμα καταπνίγει τη φωτιά. Η κόκκινη όψις του Βαλτάσαρ χλωμιάζει, τον καταλαμβάνει ταραχή, τα πόδια του εξασθενούν και τα γόνατά του συγκρούονται. Καθώς παρέρχεται ο πρώτος τρομερός κλονισμός ο βασιλεύς ξαναβρίσκει τη φωνή του και κραυγάζει να προσέλθουν οι μάντεις και οι επαοιδοί και οι αστρολόγοι του. Εξηγήστε τη γραφή! Αλλά όταν αυτοί εκδηλώνουν αδυναμία, η όψις του βασιλέως γίνεται ωχρότερη ακόμη και η ανησυχία του αυξάνει, οι δε μεγιστάνες του τάχουν χαμένα.
«Εν αυτή τη ώρα εξήλθον δάκτυλοι χειρός ανθρώπου, και έγραψαν κατέναντι της λυχνίας επί το κονίαμα του τοίχου του παλατίου του βασιλέως· και ο βασιλεύς έβλεπε την παλάμην της χειρός, ήτις έγραψε. Τότε η όψις του βασιλέως ηλλοιώθη, και οι διαλογισμοί αυτού συνετάραττον αυτόν, ώστε οι σύνδεσμοι της οσφύος αυτού διελύοντο, και τα γόνατα αυτού συνεκρούοντο. Και εβόησεν ο βασιλεύς μεγαλοφώνως να εισάξωσι τους επαοιδούς, τους Χαλδαίους, και τους μάντεις. Πλην δεν ηδύναντο να αναγνώσωσι την γραφήν, ουδέ την ερμηνείαν αυτής να φανερώσωσι προς τον βασιλέα. Και ο βασιλεύς Βαλτάσαρ εταράχθη μεγάλως, και ηλλοιώθη εν αυτώ η όψις αυτού, και οι μεγιστάνες αυτού συνεταράχθησαν.»—Δανιήλ 5:5-9.
Οι άναρθρες και γεμάτες τρόμο κραυγές οδηγούν την βασιλομήτορα στο συγκεχυμένο αυτό πλήθος. Με λόγια ήρεμα αυτή φέρνει κάποια ψυχραιμία στο φρενοκομείο εκείνο: «Μη σε ταράττωσιν οι διαλογισμοί σου, και η όψις σου ας μη αλλοιούται. Υπάρχει άνθρωπος εν τω βασιλείω σου, εις τον οποίον είναι το πνεύμα των αγίων θεών.» Προχωρεί να κάμη γνωστά στον τρομαγμένο Βαλτάσαρ τα όσα είχε επιτελέσει ο προφήτης του Ιεχωβά Δανιήλ, και καταλήγει με την εξής σύστασι; «Ας προσκληθή ο Δανιήλ και θέλει δείξει την ερμηνείαν.» Αφού εισήχθη ο Δανιήλ και του προσφέρθηκαν αμοιβές αν κατώρθωνε να ερμηνεύση τη γραφή, απήντησε: «Τα δώρα σου ας ήναι εν σοι, και δος εις άλλον τας αμοιβάς σου· εγώ δε θέλω αναγνώσει την γραφήν εις τον βασιλέα, και θέλω φανερώσει την ερμηνείαν προς αυτόν.»—Δανιήλ 5:10-17.
Εν τούτοις, προτού αναγνώση και ερμηνεύση τη γραφή ο Δανιήλ, κάνοντας μια εισαγωγή, υπενθυμίζει στον Βαλτάσαρ ότι ο Ιεχωβά Θεός είχε φέρει τον Ναβουχοδονόσορα στη θέσι της κυριαρχίας του πάνω στα κοσμικά έθνη, αλλά ότι τότε ο Ναβουχοδονόσορ έγινε υπερήφανος, αλαζών και προκλητικός, το αποτέλεσμα δε τούτου ήταν ότι εφέρθηκε χαμηλά σε μια κατάστασι παραφροσύνης, και δεν ανέλαβε από τη ζωώδη αυτή κατάστασι του ώσπου έμαθε ότι ο Ιεχωβά Θεός είναι πραγματικά ο κυρίαρχος των πάντων. Ο Δανιήλ κατόπιν συνεχίζει: «Και συ ο υιός αυτού, ο Βαλτάσαρ, δεν εταπείνωσας την καρδίαν σου, ενώ εγνώριζες πάντα ταύτα· αλλ’ υψώθης εναντίον του Κυρίου του ουρανού· και τα σκεύη του οίκου αυτού έφεραν έμπροσθέν σου, και επίνετε οίνον εξ αυτών, και συ και οι μεγιστάνες σου, αι γυναίκες σου και αι παλλακαί σου· και εδοξολόγησας τους θεούς τους αργυρούς, και τους χρυσούς, τους χαλκούς, τους σιδηρούς, τους ξυλίνους, και τους λιθίνους, οιτίνες δεν βλέπουσιν, ουδέ ακούουσιν, ουδέ νοούσι· τον δε Θεόν, εις του οποίου την χείρα είναι η πνοή σου, και εις την εξουσίαν αυτού πάσαι αι οδοί σου, δεν εδόξασας. Δια τούτο εστάλη απ’ έμπροσθεν αυτού η παλάμη της χειρός, και ενεχαράχθη η γραφή αύτη.»—Δανιήλ 5:18-24.
Αφού δόθηκε έτσι ειδοποίησις σχετικά με την αιτία για την οποία εμφανίσθηκε η καταδικαστική αυτή γραφή που διέκοψε το συμπόσιο, ο Δανιήλ διαβάζει τις λέξεις, δίνει την ερμηνεία κάθε λέξεως, και επεξηγεί τη σημασία της: «Και αύτη είναι η γραφή ήτις ενεχαράχθη· Μενέ, Θεκέλ, Φερές. Αύτη είναι η ερμηνεία του πράγματος· “Μενέ” (εμετρήθης), εμέτρησεν ο Θεός την βασιλείαν σου, και ετελείωσεν αυτήν· “Θεκέλ” (εζυγίσθης), εζυγίσθης εν τη πλάστιγγι, και ευρέθης ελλιπής· “Φερές” (διηρέθης), διηρέθη η βασιλεία σου, και εδόθη εις τους Μήδους και Πέρσας.»—Δανιήλ 5:25-28.
Καθώς διαβάζονταν η προειδοποίησις αυτή που είχε χαραχθή στον τοίχο, και ερμηνεύονταν μέσα στο ανάκτορο, έξω από αυτό ελάμβανε χώραν η εκπλήρωσις. Ο Δαρείος ο Μήδος και ο Κύρος ο Πέρσης έδωσαν άλλη κατεύθυνσι στα νερά του Ευφράτου, μεταστρέφοντάς τα από την κανονική τους πορεία μ’ έναν αγωγό που τα εκένωσε μέσα σ’ ένα όρυγμα εκτάσεως σαράντα περίπου τετραγωνικών μιλίων. Οι Βαβυλώνιοι το είχαν κάνει αυτό προηγουμένως, αλλά για να εκκενώσουν την κοίτη του ποταμού κατά μήκος της πόλεως ενόσω κατεσκευάζετο μια γέφυρα και άλλα οικοδομικά έργα. Τώρα οι Μήδοι και οι Πέρσαι το έκαναν για άλλο λόγο. Εκεί όπου τα νερά του Ευφράτου έρρεαν άλλοτε μέσ’ από την πόλι, τώρα τα στρατεύματα του Δαρείου και του Κύρου εισέρρευσαν από την αποξηραμμένη κοίτη του ποταμού. Ακριβώς δε όπως είχε προείπει ο Ησαΐας, οι δυνάμεις αυτές που επέδραμαν, είδαν ότι οι Βαβυλώνιοι, που είχαν επιδοθή στη μέθη, άφησαν αμελώς ανοιχτές τις πύλες των τειχών που διεχώριζαν τις προκυμαίες από την πόλι. Την ίδια εκείνη νύχτα του συμποσίου του Βαλτάσαρ εκυριεύθη η πόλις και κατεσφάγη και ο ίδιος. (Δανιήλ 5:30, 31· Ησαΐας 45:1-4) Μετά δύο χρόνια, στο 537 π.Χ., ο Κύρος εξέδωκε διάταγμα που απελευθέρωνε τους Ιουδαίους και τους επέτρεπε να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ και ν’ αποκαταστήσουν εκεί τη λατρεία του Ιεχωβά, σύμφωνα με την προφητική διάταξι, ύστερα από εβδομήντα ετών ερήμωσι.—Ιερεμίας 25:11, 12.
Η Βαβυλών δεν ήταν απόρθητη, αλλά έπεσε στον ωρισμένο καιρό του Θεού. Η μεγαλύτερη Βαβυλών της οργανώσεως του κόσμου τούτου θεωρεί τον εαυτό της άτρωτο, αλλά με τα όμματα της προφητείας ο λαός του Θεού σήμερα βλέπει την ταχεία πτώσι της και την απαλλαγή του από τις σκληρότητές της. (Αποκάλυψις 18:2, 21) Όπως ακριβώς ο δαιμονολάτρης Βασιλεύς Βαλτάσαρ πέθανε μαζί με την πόλι του, έτσι και οι σημερινοί άρχοντες του κόσμου που ζητούν να εξυψώσουν τις ψευδοθρησκείες των πιο πάνω από την αληθινή λατρεία του Ιεχωβά, θα πέσουν στον Αρμαγεδδώνα μαζί με τη σύγχρονη Βαβυλώνα.