ΣΟΦΟΝΙΑΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

Αυτό το βιβλίο των Εβραϊκών Γραφών περιέχει το λόγο του Ιεχωβά μέσω του Σοφονία, του προφήτη του. Ο Σοφονίας εκτέλεσε το προφητικό του έργο στις ημέρες του Βασιλιά Ιωσία του Ιούδα (659-629 Π.Κ.Χ.). (Σοφ 1:1) Στο 12ο έτος της βασιλείας του, όταν ο Ιωσίας ήταν περίπου 20 ετών, ξεκίνησε εκτεταμένη εκστρατεία κατά της ειδωλολατρίας, και από το 18ο έτος της διακυβέρνησής του μέχρι το τέλος της, οι υπήκοοί του «δεν έπαψαν να ακολουθούν τον Ιεχωβά». (2Χρ 34:3-8, 33) Επομένως, αφού το βιβλίο του Σοφονία κάνει λόγο για την παρουσία ιερέων σε θεούς αλλοεθνών και για τη λατρεία του Βάαλ και των ουράνιων σωμάτων στον Ιούδα, ο χρόνος συγγραφής του μπορεί λογικά να τοποθετηθεί πριν από την έναρξη των μεταρρυθμίσεων του Ιωσία γύρω στο 648 Π.Κ.Χ.—Σοφ 1:4, 5.

Η ειδωλολατρία, η βία και η απάτη αφθονούσαν στον Ιούδα όταν άρχισε να προφητεύει ο Σοφονίας. Πολλοί έλεγαν μέσα στην καρδιά τους: «Ο Ιεχωβά δεν θα κάνει καλό και δεν θα κάνει κακό». (Σοφ 1:12) Ωστόσο, η προφητεία του Σοφονία κατέστησε σαφές ότι ο Ιεχωβά θα εκτελούσε εκδίκηση εναντίον των αμετανόητων αδικοπραγούντων. (1:3–2:3· 3:1-5) Οι δυσμενείς κρίσεις του δεν επρόκειτο να πλήξουν μόνο τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ, αλλά και άλλους λαούς—τους Φιλισταίους, τους Αμμωνίτες, τους Μωαβίτες, τους Αιθίοπες και τους Ασσυρίους.—2:4-15.

Η προφητεία του Σοφονία θα ήταν ιδιαίτερα παρηγορητική για όσους προσπαθούσαν να υπηρετούν τον Ιεχωβά, οι οποίοι πρέπει να θλίβονταν βαθύτατα για τις απεχθείς συνήθειες των κατοίκων της Ιερουσαλήμ, περιλαμβανομένων και των διεφθαρμένων αρχόντων, κριτών και ιερέων της. (Σοφ 3:1-7) Δεδομένου ότι οι άνθρωποι που είχαν τη σωστή διάθεση θα απέβλεπαν στην εκτέλεση της θεϊκής κρίσης εναντίον των πονηρών, σε αυτούς προφανώς απευθύνονται τα λόγια: «“Προσμένετέ με”, λέει ο Ιεχωβά, “μέχρι την ημέρα που θα εγερθώ για λάφυρα, γιατί η δικαστική μου απόφαση είναι να συγκεντρώσω έθνη, να συνάξω βασίλεια, για να εκχύσω πάνω τους την κατάκρισή μου, όλο το φλογερό θυμό μου”». (3:8) Τελικά, ο Ιεχωβά θα έστρεφε την προσοχή του ευνοϊκά προς το υπόλοιπο του λαού του, του Ισραήλ, αποκαθιστώντας τους από την αιχμαλωσία και κάνοντάς τους να είναι όνομα και αίνος ανάμεσα σε όλους τους άλλους λαούς.—3:10-20.

Αυθεντικότητα. Η αυθεντικότητα του βιβλίου του Σοφονία είναι επαρκώς τεκμηριωμένη. Σε πολλές περιπτώσεις οι σκέψεις που εκφράζονται σε αυτό το βιβλίο παραλληλίζονται με άλλες περικοπές της Γραφής. (Παράβαλε Σοφ 1:3 με Ωσ 4:3· Σοφ 1:7 με Αββ 2:20 και Ζαχ 2:13· Σοφ 1:13 με Δευ 28:30, 39 και Αμ 5:11· Σοφ 1:14 με Ιωλ 1:15· και Σοφ 3:19 με Μιχ 4:6, 7.) Το βιβλίο εναρμονίζεται πλήρως με τις υπόλοιπες Γραφές τονίζοντας ζωτικές αλήθειες. Για παράδειγμα: Ο Ιεχωβά είναι Θεός δικαιοσύνης. (Σοφ 3:5· Δευ 32:4) Μολονότι δίνει ευκαιρία για μετάνοια, δεν αφήνει τις παραβάσεις ατιμώρητες επ’ αόριστον. (Σοφ 2:1-3· Ιερ 18:7-11· 2Πε 3:9, 10) Ούτε το ασήμι ούτε το χρυσάφι μπορούν να διασώσουν τους πονηρούς την ημέρα της σφοδρής οργής του Ιεχωβά. (Σοφ 1:18· Παρ 11:4· Ιεζ 7:19) Για να ευνοηθεί κάποιος με θεϊκή προστασία, πρέπει να συμπεριφέρεται σε αρμονία με τις δίκαιες κρίσεις του Θεού.—Σοφ 2:3· Αμ 5:15.

Άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της κανονικότητας του βιβλίου είναι η εκπλήρωση των προφητειών. Η προειπωμένη καταστροφή έπληξε την ασσυριακή πρωτεύουσα, τη Νινευή, το 632 Π.Κ.Χ. (Σοφ 2:13-15) και τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ το 607 Π.Κ.Χ. (Σοφ 1:4-18· παράβαλε 2Βα 25:1-10.) Ως σύμμαχοι των Αιγυπτίων, οι Αιθίοπες προφανώς αντιμετώπισαν συμφορά όταν ο Ναβουχοδονόσορ κατέκτησε την Αίγυπτο. (Σοφ 2:12· παράβαλε Ιεζ 30:4, 5.) Οι δε Αμμωνίτες, οι Μωαβίτες και οι Φιλισταίοι έπαψαν τελικά να υφίστανται ως λαοί.—Σοφ 2:4-11.

[Πλαίσιο στη σελίδα 1001]

ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΟΦΟΝΙΑΣ

Αγγέλματα θεϊκής κρίσης εναντίον του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ, καθώς και εναντίον άλλων εθνών· επίσης, αναγγελία αποκατάστασης για την Ιερουσαλήμ

Γράφτηκε από τον Σοφονία στις αρχές της βασιλείας του Ιωσία, πριν από τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε αυτός γύρω στο 648 Π.Κ.Χ.

Η ημέρα κρίσης του Ιεχωβά πλησιάζει (1:1–2:3)

Ο Ιεχωβά θα εξαλείψει τα πάντα από την επιφάνεια της γης

Όλοι οι κάτοικοι του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ που ασκούν ειδωλολατρία, που ορκίζονται στον Ιεχωβά αλλά επικαλούνται και κάποιον ψεύτικο θεό, που αποτραβιούνται από το να υπηρετούν τον Ιεχωβά ή που δεν τον έχουν εκζητήσει θα εκκοπούν

Οι άρχοντες, τα βίαια άτομα και οι απατεώνες θα είναι μερικοί από αυτούς πάνω στους οποίους θα στραφεί η προσοχή· όλοι όσοι νομίζουν ότι ο Ιεχωβά δεν θα αναλάβει δράση για καλό ή για κακό θα δουν τον πλούτο και την περιουσία τους να χάνονται

Η ημέρα του Ιεχωβά έρχεται—ημέρα σφοδρής οργής· ούτε το ασήμι ούτε το χρυσάφι θα μπορέσουν να παράσχουν διαφυγή

Οι πράοι της γης πρέπει να εκζητούν τον Ιεχωβά, καθώς επίσης πραότητα και δικαιοσύνη· τότε, πιθανώς, θα καλυφτούν την ημέρα του θυμού του

Τιμωρία για τους γείτονες του Ιούδα, όπως και για τις πιο μακρινές χώρες Αιθιοπία και Ασσυρία (2:4-15)

Οι Φιλισταίοι θα καταστραφούν· ο Μωάβ θα ερημωθεί όπως τα Σόδομα, ο δε Αμμών θα γίνει όπως τα Γόμορρα επειδή ονείδισε το λαό του Ιεχωβά

Οι Αιθίοπες θα πέσουν από το σπαθί· η Ασσυρία θα καταστραφεί· η Νινευή θα ερημωθεί, και άγρια ζώα θα κατοικούν στα ερείπιά της

Ο στασιασμός και η διαφθορά της Ιερουσαλήμ (3:1-7)

Η καταδυναστευτική πόλη, η Ιερουσαλήμ, σημειώνεται και αυτή για κρίση· δεν εμπιστεύτηκε στον Ιεχωβά και δεν τον πλησίασε· οι άρχοντες, οι κριτές, οι προφήτες και οι ιερείς της ενήργησαν όλοι τους διεφθαρμένα αντί να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους για καλό

Ο λαός δεν φοβήθηκε τον Ιεχωβά και δεν άλλαξε τις οδούς του ακόμη και αφού παρέστη μάρτυρας της κρίσης Του εναντίον άλλων εθνών

Η έκχυση του θυμού του Ιεχωβά και η αποκατάσταση ενός υπολοίπου (3:8-20)

Ο θυμός του Ιεχωβά θα εκχυθεί πάνω σε έθνη και βασίλεια

Θα δοθεί στους λαούς καθαρή γλώσσα ώστε να επικαλούνται το όνομα του Ιεχωβά και να τον υπηρετούν ώμο προς ώμο

Μόνο οι ταπεινοί και οι ασήμαντοι θα απομείνουν ανάμεσα στο λαό του Θεού, τον Ισραήλ, και θα απολαμβάνουν ασφάλεια υπό την προστασία Του

Όλοι όσοι ευθύνονται για την ταλαιπωρία του Ισραήλ θα τιμωρηθούν· το επανασυναγμένο υπόλοιπο θα γίνει «αίνος ανάμεσα σε όλους τους λαούς της γης»