ΥΦΑΝΣΗ

Η εργασία κατά την οποία σειρές νημάτων διαπλέκονται κατά μήκος και κατά πλάτος για την κατασκευή υφάσματος. Το σύνολο των νημάτων που διατρέχουν το μήκος του υφάσματος απαρτίζουν το στημόνι, ενώ οι σειρές που διατρέχουν το πλάτος του συνιστούν το υφάδι, ή αλλιώς κρόκη. Το νήμα του υφαδιού υφαίνεται εναλλάξ πάνω και κάτω από τα νήματα του στημονιού. (Λευ 13:59) Η ύφανση γινόταν συνήθως από τις γυναίκες αλλά προφανώς υπήρχαν και άντρες υφαντές. (2Βα 23:7· 1Χρ 4:21) Ο αργαλειός τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι Εβραίοι, οι Αιγύπτιοι και άλλοι λαοί ήταν βασικά ένα πλαίσιο.—Κρ 16:13, 14· Ησ 19:1, 9, 10.

Οι αρχαίοι αργαλειοί ήταν είτε κατακόρυφοι είτε οριζόντιοι. Ένας τύπος κατακόρυφου αργαλειού αποτελούνταν από δύο όρθιους στύλους με μια εγκάρσια δοκό (το λεγόμενο αντί) στην κορυφή. Τα νήματα του στημονιού κρέμονταν από αυτή τη δοκό και είχαν προσαρμοσμένα βάρη που τα κρατούσαν τεντωμένα. Σε μερικούς αργαλειούς αντί για βάρη υπήρχε μια χαμηλότερη δοκός, ενώ σε άλλους αυτή η δοκός ήταν περιστρεφόμενη ώστε να τυλίγουν γύρω της το τελειωμένο ύφασμα. Ο κοινός οριζόντιος αργαλειός αποτελούνταν από δύο παράλληλες δοκούς, ανάμεσα στις οποίες υπήρχε κάποια απόσταση και οι οποίες στερεώνονταν στο έδαφος με τέσσερις πασσάλους στα άκρα των δοκών. Τα νήματα του στημονιού τα τέντωναν μεταξύ αυτών των δύο δοκών. Το ξύλινο κοντάρι στο δόρυ του Γολιάθ παρομοιάζεται με «το αντί εκείνων που δουλεύουν στον αργαλειό», άρα πρέπει να έμοιαζε με μια τέτοια βαριά δοκό.—1Σα 17:4, 7.

Στον αργαλειό τα νήματα του στημονιού ήταν συνήθως χωρισμένα σε δύο στρώματα, έτσι ώστε το νήμα του υφαδιού να περνάει πάνω από το ένα στρώμα όταν το τραβούσαν κατά πλάτος του στημονιού προς τη μία κατεύθυνση και κάτω από εκείνο το στρώμα όταν το περνούσαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Για να γίνει αυτό, χρειάζονταν δύο «ανοίγματα», δηλαδή δίοδοι. Στον απλό οριζόντιο αργαλειό περνούσαν μια επίπεδη ράβδο διαχωρισμού κατά πλάτος του στημονιού, κάτω από εναλλασσόμενα νήματα του στημονιού, και ανασηκώνοντάς την, δημιουργούσαν ένα «άνοιγμα», μέσα από το οποίο περνούσαν το νήμα του υφαδιού προς τη μία κατεύθυνση. Στη συνέχεια σήκωναν τα υπόλοιπα νήματα του στημονιού, τα οποία ήταν δεμένα με θηλιές σε μια βέργα που βρισκόταν πάνω από το στημόνι, υψώνοντας τη βέργα κάθετα προς το στημόνι και δημιουργώντας έτσι άλλο ένα «άνοιγμα» μέσω του οποίου τραβούσαν το υφάδι προς την αντίθετη κατεύθυνση κατά πλάτος του στημονιού. Έπειτα από κάθε πέρασμα του υφαδιού, χτυπούσαν το νήμα του με το ξυλόχτενο ώστε να έρθει πολύ κοντά στο υφασμένο κομμάτι. Ο υφαντής τραβούσε το υφάδι κατά πλάτος του στημονιού με τη σαΐτα—ουσιαστικά μια βέργα η οποία έφερε το νήμα. Δεδομένου ότι ο δεξιοτέχνης υφαντής κινούσε τη σαΐτα γρήγορα, ο Ιώβ μπορούσε να πει: «Οι ημέρες μου έγιναν ταχύτερες και από τη σαΐτα του υφαντή».—Ιωβ 7:6.

Αφού έφτιαχνε το ύφασμα στο επιθυμητό μήκος και το τύλιγε, αυτός που δούλευε στον αργαλειό το έκοβε από τα νήματα του στημονιού. (Ησ 38:9, 12) Μερικά από τα υλικά που χρησιμοποιούσαν συνήθως οι υφαντές ήταν οι τρίχες των ζώων (Εξ 36:14· Ματ 3:4), το μαλλί και το λινάρι.—Παράβαλε Παρ 31:13.

Μπορούσαν να φτιάξουν υφάσματα με ποικίλα σχέδια χρησιμοποιώντας νήματα διαφορετικών χρωμάτων στο στημόνι ή στο υφάδι ή και στα δύο. Ή μπορεί το νήμα του υφαδιού ενός συγκεκριμένου χρώματος να διέτρεχε το στημόνι μόνο εν μέρει. (Γε 37:23· 2Σα 13:18· Παρ 7:16) Αυτός που δούλευε στον αργαλειό μπορούσε να υφαίνει ακανόνιστα—να περνάει μία σειρά νημάτων του υφαδιού πάνω από ένα νήμα του στημονιού, μετά κάτω από δύο, κατά πλάτος του στημονιού, και έπειτα να περνάει την επόμενη σειρά νημάτων πάνω από δύο νήματα του στημονιού, ύστερα κάτω από δύο, κατόπιν πάνω από ένα, καθ’ όλο το πλάτος του στημονιού, όπως υφαίνουν την καμπαρντίνα σήμερα. Χρησιμοποιώντας παραλλαγές στις μεθόδους ύφανσης, δημιουργείται σχέδιο στο ύφασμα ακόμη και όταν τα νήματα του στημονιού και του υφαδιού είναι του ίδιου χρώματος. Στον Ααρών, για παράδειγμα, δόθηκε ένας λευκός χιτώνας από εκλεκτό λινάρι υφασμένος «με τετράγωνα σχέδια».—Εξ 28:39.