ΚΛΩΣΗ

Η διαδικασία τραβήγματος και συστροφής φυτικών ή ζωικών ινών, όπως είναι το λινάρι, το βαμβάκι, το μαλλί και οι τρίχες κατσικιού, με σκοπό τη συνένωσή τους σε κλωστή ή νήμα. Τα κλωσμένα νήματα χρησιμοποιούνταν στην ύφανση, στο ράψιμο, στο κέντημα ή στην κατασκευή σχοινιών.

Τόσο οι Εβραίοι όσο και άλλοι λαοί χρησιμοποιούσαν τη ρόκα και το αδράχτι για αυτή τη διαδικασία. Σε σχέση με την άξια σύζυγο λέγεται το εξής: «Βάζει τα χέρια της στη ρόκα, και τα χέρια της κρατούν το αδράχτι». (Παρ 31:19) Η ρόκα ήταν μια ράβδος πάνω στην οποία τύλιγαν χαλαρά τις καθαρισμένες και χτενισμένες ή ξασμένες ίνες. (Ησ 19:9) Ακολουθούσαν ποικίλες μεθόδους, αλλά μία από αυτές ήταν να κρατούν τη ρόκα με το αριστερό χέρι, τραβώντας από αυτήν τις ίνες σε ορισμένο μήκος και στερεώνοντάς τες στο αδράχτι. Αυτό ήταν μια πιο κοντή ράβδος με άγκιστρο στο ένα άκρο, όπου στερέωναν τις ίνες, και ένα σφοντύλι (δίσκο από βαρύ υλικό όπως η πέτρα) κοντά στο άλλο άκρο. Αυτός που έκλωθε στριφογύριζε με το δεξί του χέρι το αδράχτι που κρεμόταν ελεύθερο, και με τον τρόπο αυτό συνέστρεφε τις ίνες σε νήμα. Κατόπιν τύλιγε το κλωσμένο νήμα γύρω από το στέλεχος του αδραχτιού και το στερέωνε. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβανόταν μέχρις ότου όλες οι ίνες που υπήρχαν στη ρόκα μετατρέπονταν σε μακριά κλωστή.

Στην αρχαία Αίγυπτο έκλωθαν και άντρες και γυναίκες, αλλά μεταξύ των Εβραίων φαίνεται ότι έκλωθαν κυρίως οι γυναίκες. Οι Ισραηλίτισσες είχαν το προνόμιο να κλώσουν και να συνεισφέρουν υλικά όταν κατασκευαζόταν η σκηνή της μαρτυρίας.—Εξ 35:25, 26.

Ο Ιησούς Χριστός αναφέρθηκε στην κλώση όταν πρότρεψε τους μαθητές του να μην ανησυχούν υπερβολικά για τα ρούχα, αλλά να εμπιστεύονται στον Θεό για την ενδυμασία τους. Ο Ιησούς είπε: «Προσέξτε πώς μεγαλώνουν τα κρίνα· ούτε μοχθούν ούτε κλώθουν· αλλά σας λέω: Ούτε και ο Σολομών με όλη του τη δόξα δεν ήταν στολισμένος όπως ένα από αυτά».—Λου 12:27, 28· Ματ 6:28-30.