ΛΑΤΙΝΙΚΗ

Γλώσσα της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας και πρόγονος των ρωμανικών γλωσσών, δηλαδή της ιταλικής, της ισπανικής, της γαλλικής, της πορτογαλικής και της ρουμανικής. Στο τελευταίο ήμισυ του δεύτερου αιώνα Κ.Χ., οι θρησκευτικές αρχές της Ρώμης εκδήλωσαν την τάση να καθιερώσουν τη λατινική, σε αντικατάσταση της ελληνικής, ως γλώσσα της ρωμαϊκής επισκοπείας. Αυτή η τάση είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την εκπόνηση της λατινικής Βουλγάτας από τον Ιερώνυμο—λόγιο του τέταρτου και πέμπτου αιώνα Κ.Χ.—μιας αρχαίας μετάφρασης της Αγίας Γραφής που υπολείπεται σε σπουδαιότητα μόνο σε σχέση με τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα.

Η λατινική ήταν η γλώσσα της Αυτοκρατορικής Ρώμης, πράγμα που σημαίνει πως, όταν ο Ιησούς Χριστός βρισκόταν στη γη, ήταν η επίσημη γλώσσα της Παλαιστίνης, αν και όχι η δημώδης γλώσσα του λαού. Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές υπάρχουν μερικοί λατινισμοί. Η ίδια η λέξη «λατινική» εμφανίζεται μόνο μία φορά στη Γραφή, στο εδάφιο Ιωάννης 19:20, όπου μας λέγεται ότι η επιγραφή που τοποθετήθηκε πάνω από τον Ιησού στο ξύλο του βασανισμού ήταν γραμμένη στην εβραϊκή, στην ελληνική και στη λατινική.

Η λατινική εμφανίζεται με διάφορες μορφές στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, οι οποίες περιέχουν 40 και πλέον κύρια λατινικά ονόματα προσώπων και τοπωνύμια, όπως Ακύλας, Λουκάς, Μάρκος, Παύλος, Καισάρεια και Τιβεριάδα. Σε αυτό το τμήμα της Γραφής υπάρχουν οι εξελληνισμένοι τύποι περίπου 30 λατινικών λέξεων στρατιωτικού, δικαστικού, χρηματικού και οικιακού χαρακτήρα, όπως centurio (Μαρ 15:39, αξιωματικός [κεντυρίων, Κείμενο]), denarius (Ματ 20:2 [δηνάριον, Κείμενο]) και speculator (Μαρ 6:27, σωματοφύλακας [σπεκουλάτωρ, Κείμενο]). Υπάρχουν επίσης ορισμένες εκφράσεις ή ιδιωματισμοί της λατινικής, όπως «θέλοντας να ικανοποιήσει το πλήθος» (Μαρ 15:15) και “πήραν επαρκή εγγύηση”. (Πρ 17:9) Η σύνταξη των φράσεων και των προτάσεων μαρτυρεί μερικές φορές λατινική επιρροή. Ωστόσο, οι λόγιοι διαφωνούν για την έκταση αυτού του φαινομένου.

Λατινισμοί εμφανίζονται κυρίως στον Μάρκο και στον Ματθαίο, ο δε Μάρκος χρησιμοποίησε τους περισσότερους από κάθε άλλον Βιβλικό συγγραφέα. Αυτό προσδίδει αξιοπιστία στην άποψη ότι έγραψε το Ευαγγέλιό του στη Ρώμη και πρωτίστως για Εθνικούς, ιδίως τους Ρωμαίους. Ο Παύλος χρησιμοποίησε μόνο λίγους λατινισμούς, στη δε Μετάφραση των Εβδομήκοντα δεν εμφανίζεται κανένας.

Η ύπαρξη λατινισμών στις Γραφές δεν παρουσιάζει απλώς ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για όσους αγαπούν τη Γραφή. Εναρμονίζεται με όσα λέει η Αγία Γραφή για την κατοχή της Παλαιστίνης από τη Ρώμη όταν ο Ιησούς Χριστός ήταν στη γη. Επιπλέον, η χρήση αυτών των λατινισμών από τους καλύτερους Έλληνες συγγραφείς της ίδιας περιόδου συνηγορεί υπέρ του ότι οι Χριστιανικές Γραφές γράφτηκαν πράγματι στην εποχή για την οποία μιλούν. Επομένως, αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει περαιτέρω την αυθεντικότητα των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών.