Ειρηνοποιοί ή Φιλοπόλεμοι;
«Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ δεν συμμετέχει σε πολεμικές ενέργειες». Αυτή η δήλωση συνοψίζει την άποψη που είχαν οι πρώτοι Χριστιανοί για τον πόλεμο, λένε οι Τόκο και Μαλούσι Μπουλουάνα στο Έκοους (Echoes), ένα περιοδικό που εκδίδεται από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (WCC). Μόνο «αφότου η Χριστιανική Εκκλησία συμμάχησε με το πολιτικό κατεστημένο», προσθέτουν, άρχισε η εκκλησία να ευνοεί «την αποδοχή της αναγκαιότητας του πολέμου». Το αποτέλεσμα; Η υποστήριξη που παρείχε ανά τους αιώνες ο Χριστιανικός κόσμος στους πολέμους έχει γίνει τόσο διαβόητη ώστε, ύστερα από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Ενωμένη Εκκλησία του Χριστού στην Ιαπωνία ένιωσε μάλιστα την ανάγκη να εκδώσει μια επίσημη «Ομολογία Ευθύνης για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
Σήμερα, 50 περίπου χρόνια έπειτα από τον πόλεμο, η φήμη για τον πολεμοχαρή χαρακτήρα του Χριστιανικού κόσμου δεν έχει αλλάξει και πολύ. «Αν αναρωτηθούμε κατά πόσο εμείς, ως Χριστιανοί, έχουμε πει πράγματι ένα σταθερό και πειστικό “Όχι” στη λογική του πολέμου και “Ναι” στην αγάπη του Χριστού», παραδέχεται ο Δρ Ρότζερ Γουίλιαμσον, ο οποίος εργάζεται για την Εκκλησία της Αγγλίας, «γίνεται σαφές ότι . . . έχουμε να εξομολογηθούμε πολλά ακόμη». Μολονότι το WCC διακήρυξε το 1948 ότι «ο πόλεμος ως μέθοδος επίλυσης διαφορών είναι ασύμβατος με τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού», οι εκκλησίες του Χριστιανικού κόσμου, επισημαίνει ο Γουίλιαμσον, έχουν συντελέσει πολλές φορές «στην αδιαλλαξία, στη μισαλλοδοξία, στον περιορισμό της ανθρώπινης ελευθερίας, καθώς και στην επιδείνωση οποιασδήποτε διαμάχης». Δεν είναι να απορεί κανείς, καταλήγει, για το ότι «η θρησκεία . . . πολλές φορές κλιμακώνει τις διαμάχες αντί να τις τερματίζει».
Κλασικό παράδειγμα είναι ο πόλεμος που οδήγησε στη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Παρά τις αδικίες και τις ωμότητες που λαβαίνουν χώρα εδώ και χρόνια, οι εκκλησίες δυσκολεύονται πολύ να λάβουν ενωμένη στάση σε σχέση με τη διαμάχη σε εκείνη τη χώρα. Γιατί; Ο Δρ Γουίλιαμσον επισημαίνει ότι, παρά τον υποτιθέμενο Χριστιανικό δεσμό που τους ενώνει, οι Σέρβοι και οι Κροάτες κληρικοί είναι τόσο διαιρεμένοι όσο και οι πολιτικοί των χωρών τους. Εκεί, όπως και αλλού, οι κληρικοί του Χριστιανικού κόσμου, είτε Καθολικοί είτε Ορθόδοξοι είτε Προτεστάντες, ενεργούν όχι ως ειρηνοποιοί, αλλά ως «στρατιωτικοί ιερείς για τη δική τους παράταξη». Αν και τώρα ανήκουν στο WCC πάνω από 300 εκκλησίες, ο Δρ Γουίλιαμσον παραδέχεται ότι «νιώθει κανείς έκπληξη όταν βλέπει πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν παραδείγματα εκκλησιών οι οποίες πράγματι ενεργούν . . . ειρηνικά».
Είναι όντως δύσκολο. Αλλά ανόμοια με τις εκκλησίες που είναι μέλη του WCC και οι οποίες απλώς μιλάνε για συμφιλίωση, υπάρχει μία θρησκεία η οποία έχει καταφέρει ήδη να συμφιλιώσει πρώην μέλη διαφορετικών θρησκειών και να τους βοηθήσει να γίνουν αληθινοί Χριστιανοί. Σήμερα, οι 5,8 και πλέον εκατομμύρια Μάρτυρες του Ιεχωβά που ζουν σε 233 χώρες, υποκινούμενοι από την αγάπη τους για τον Θεό και την επιθυμία που έχουν να “επιδιώκουν ειρήνη με όλους τους ανθρώπους”, αρνούνται να συμμετάσχουν στους πολέμους των εθνών, όπου και αν διεξάγονται αυτοί—στην Ασία, στη Βόρεια Ιρλανδία, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στη Λατινική Αμερική, στη Μέση Ανατολή ή στη Ρουάντα. (Εβραίους 12:14· Ματθαίος 22:36-38) Απεναντίας, εκπληρώνουν Βιβλική προφητεία με το να “σφυρηλατούν τα σπαθιά τους σε υνιά” και να μη “μαθαίνουν πια τον πόλεμο”.—Μιχαίας 4:3.
[Εικόνες στη σελίδα 31]
Ορισμένοι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Αφρική έχουν ξυλοκοπηθεί άγρια λόγω της ουδετερότητάς τους ή έχουν γίνει πρόσφυγες